سورة آل عِمران · ئایەت ١٤٥
وَمَا كَانَ لِنَفۡسٍ أَن تَمُوتَ إِلَّا بِإِذۡنِ ٱللَّهِ كِتَـٰبࣰا مُّؤَجَّلࣰاۗ وَمَن یُرِدۡ ثَوَابَ ٱلدُّنۡیَا نُؤۡتِهِۦ مِنۡهَا وَمَن یُرِدۡ ثَوَابَ ٱلۡءَاخِرَةِ نُؤۡتِهِۦ مِنۡهَاۚ وَسَنَجۡزِی ٱلشَّـٰكِرِینَ ﴿١٤٥﴾
تەفسیرا ساناهی
كه‌سه‌ك نامرت بێى ئانه‌هى وقه‌ده‌را خودێ وحه‌تا ئه‌و وى ده‌مى خلاس دكه‌ت يێ خودێ بۆ وى داناى ونڤيسى نڤيسينه‌كا پاش ئێخستى. وهه‌چییێ ب كارێ خۆ په‌رتالێ دنيايێ بخوازت، ئه‌م دێ وێ بارێ ژێ ده‌ينێ يا مه بۆ وى نڤيسى، ووى چو بار وپشك ل ئاخره‌تێ نابن، وهه‌چییێ ب كارێ خۆ جزايێ خودێ يێ ئاخره‌تێ بخوازت ئه‌م دێ وێ ده‌ينێ يا ئه‌و دخوازت، وجزايێ وى ب تمامى د گه‌ل وى ڕزقێ د دنيايێ دا بۆ وى هاتییه نڤيسين ئه‌م دێ ده‌ينێ، چــونـكـى ئه‌ڤه ئه‌وه يێ ب گوهدارى وجيهادا خۆ سوپاسییا مه كرى، وئه‌م جزايێ شوكرداران ب باشى دێ ده‌ينێ.