سورة آل عِمران · ئایەت ١٤٦

وَكَأَیِّن مِّن نَّبِیࣲّ قَـٰتَلَ مَعَهُۥ رِبِّیُّونَ كَثِیرࣱ فَمَا وَهَنُوا۟ لِمَاۤ أَصَابَهُمۡ فِی سَبِیلِ ٱللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا۟ وَمَا ٱسۡتَكَانُوا۟ۗ وَٱللَّهُ یُحِبُّ ٱلصَّـٰبِرِینَ ﴿١٤٦﴾

تەفسیرا ساناهی

گه‌له‌ك پێغه‌مبه‌رێن بۆرین كۆمێن گه‌له‌ك ژ هه‌ڤالێن وان شه‌ڕ د گه‌ل وان دا كرينه‌، ڤێجا ژ به‌ر وێ برين وكوشتنا گه‌هشتییه‌ وان ئه‌و لاواز نه‌بووبوون؛ چونكى ئه‌و د ڕێكا خودايێ وان دا بوو، وئه‌و سست نه‌بووبوون، وخۆ بۆ دوژمنى نه‌شكاندبوو، به‌لكى وان صه‌بر ل سه‌ر وێ كێشا يا هاتییه‌ سه‌رێ وان. وخودێ حه‌ز ژ بێنفره‌هان دكه‌ت.