سورة آل عِمران · ئایەت ١٤٧
وَمَا كَانَ قَوۡلَهُمۡ إِلَّاۤ أَن قَالُوا۟ رَبَّنَا ٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسۡرَافَنَا فِیۤ أَمۡرِنَا وَثَبِّتۡ أَقۡدَامَنَا وَٱنصُرۡنَا عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡكَـٰفِرِینَ ﴿١٤٧﴾
تەفسیرا ساناهی
وگۆتنا وان بێنفره‌هان ب تنێ ئه‌و بوويه وان گۆت: خودايێ مه گونه‌هێن مه، وئه‌و زێده‌گاڤییا ژ مه ده‌ركه‌فتى د كارێ دينێ مه دا تو بۆ مه ژێ ببه، وپییێن مه موكم بكه دا ئه‌م ژ شه‌ڕێ دوژمنێ خۆ نه‌ڕه‌ڤين، ومه ب سه‌ر وان بێخه يێن باوه‌ری نه‌ئيناى.