سورة آل عِمران · ئایەت ١٥٤
ثُمَّ أَنزَلَ عَلَیۡكُم مِّنۢ بَعۡدِ ٱلۡغَمِّ أَمَنَةࣰ نُّعَاسࣰا یَغۡشَىٰ طَاۤئِفَةࣰ مِّنكُمۡۖ وَطَاۤئِفَةࣱ قَدۡ أَهَمَّتۡهُمۡ أَنفُسُهُمۡ یَظُنُّونَ بِٱللَّهِ غَیۡرَ ٱلۡحَقِّ ظَنَّ ٱلۡجَـٰهِلِیَّةِۖ یَقُولُونَ هَل لَّنَا مِنَ ٱلۡأَمۡرِ مِن شَیۡءࣲۗ قُلۡ إِنَّ ٱلۡأَمۡرَ كُلَّهُۥ لِلَّهِۗ یُخۡفُونَ فِیۤ أَنفُسِهِم مَّا لَا یُبۡدُونَ لَكَۖ یَقُولُونَ لَوۡ كَانَ لَنَا مِنَ ٱلۡأَمۡرِ شَیۡءࣱ مَّا قُتِلۡنَا هَـٰهُنَاۗ قُل لَّوۡ كُنتُمۡ فِی بُیُوتِكُمۡ لَبَرَزَ ٱلَّذِینَ كُتِبَ عَلَیۡهِمُ ٱلۡقَتۡلُ إِلَىٰ مَضَاجِعِهِمۡۖ وَلِیَبۡتَلِیَ ٱللَّهُ مَا فِی صُدُورِكُمۡ وَلِیُمَحِّصَ مَا فِی قُلُوبِكُمۡۚ وَٱللَّهُ عَلِیمُۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ ﴿١٥٤﴾
تەفسیرا ساناهی
پاشى ژ رهحما خودێ ب خودان باوهرێن دلسۆز ئهو بوو پشتى وێ خهم ونهخۆشییێ خودێ رحهتى وباوهرییا ب سۆزا خۆ هاڤێته دلێن وان، و ژ نيشانێن وێ چهندێ ئهو بوو نــقـــرۆســك ب سهر هندهك ژ وان دا -كو یێن دلسۆز بوون- هاتنه خوارێ، ودهستهكهكا دى خهما وان ئهو بوو ئهو خۆ قورتال بكهن، ولاوازى گههشتێ، وههما ئهو ب خۆ ب تنێ ڤه موژيل بوون، ووان هزرهكا خراب ژ خودايێ خۆ ودینێ وى وپێغهمبهرێ وى كر، ووان هزر كر خودێ ڤى كارى بۆ پێغهمبهرێ خۆ پێك نائینت، وئیسلام ب سهر ناكهڤت، لهو تو دێ بينى ئهو ل سهر دهركهفتنا خۆ دپهشێمانن، هـنـدهك ژ وان دبـێـژنـه هندهكان: ئهرێ ما د ڤێ دهركهفتنێ دا تشتهك ب مه ههبوو؟ تو -ئهى پێغهمبهر- بێژه وان: هندى كاره ههمى ب خودێیه، وئهو بوو يێ دهركهفتنا ههوه وتشتێ هاتییه سهرێ ههوه بۆ ههوه تهقديركرى، وئهو كهسهرا ل سهر دهركهفتنا بۆ شهڕى د دلێ خۆ دا ڤهدشێرن وبۆ ته ئاشكهرا نهكهن، ئهو دبێژن: ئهگهر تشتهكێ كێم ژى د ڤێ مهسهلێ دا ب مه با ئهم ل ڤێرێ نهدهاتينه كوشتن، تو بێژه وان: مرن ب دهستێ خودێیه، وئهگهر هوين د مالێن خۆ ژى دا بانه، وخودێ حهزكربا هوين بمرن، ئهوێن كوشتن ل سهر هاتییه نڤيسين دا دهركهڤنه وان جهێن ئهو لێ بێنه كوشتن، وخودێ ئهڤ چهنده نهكر ژ بهر هندێ نهبت دا وێ گومان ونفاقا د سنگێ ههوه دا بجهڕبينت، ودا مرۆڤێ باش ومرۆڤێ پيس ژێك ڤاڤێرت، ودا ئهو كارێ خودان باوهرى ژ یێ منافقى د گۆتن وكرياران دا بۆ مرۆڤان ئاشكهرا بكهت. وخودێ ب وى تشتێ د سنگێن بهنیێن وى دا ههى يێ شارهزايه، وتشتهك ژ كارێ وان ل بهر وى بهرزه نابت.