سورة آل عِمران · ئایەت ١٨٠
وَلَا یَحۡسَبَنَّ ٱلَّذِینَ یَبۡخَلُونَ بِمَاۤ ءَاتَىٰهُمُ ٱللَّهُ مِن فَضۡلِهِۦ هُوَ خَیۡرࣰا لَّهُمۖ بَلۡ هُوَ شَرࣱّ لَّهُمۡۖ سَیُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُوا۟ بِهِۦ یَوۡمَ ٱلۡقِیَـٰمَةِۗ وَلِلَّهِ مِیرَ ٰثُ ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۗ وَٱللَّهُ بِمَا تَعۡمَلُونَ خَبِیرࣱ ﴿١٨٠﴾
تەفسیرا ساناهی
وئه‌وێن قه‌لسییێ ب وى تشتى دكه‌ن یێ خودێ ژ قه‌نجییا خۆ دايێ، بلا هزر نه‌كه‌ن ئه‌ڤ قه‌لسییه بۆ وان باشه، به‌لكى ئه‌و بۆ وان خرابییه؛ چونكى ئه‌ڤ ماله يێ وان كۆمكرى ل ڕۆژا ڕابوونێ دێ بته تۆكه‌ك وكه‌فته ستويێ وان. وخودايێ مه‌زنه خودانێ ملكى، وئه‌وه يێ پشتى نه‌مانا خه‌لكى هه‌مییێ دمينت، وئه‌و ب هه‌مى كريارێن هه‌وه يێ شاره‌زايه، ودێ جزايێ هه‌ر ئێكى ل دويڤ حه‌قێ وى ده‌تێ.