سورة آل عِمران · ئایەت ٣٥

إِذۡ قَالَتِ ٱمۡرَأَتُ عِمۡرَ ٰنَ رَبِّ إِنِّی نَذَرۡتُ لَكَ مَا فِی بَطۡنِی مُحَرَّرࣰا فَتَقَبَّلۡ مِنِّیۤۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلسَّمِیعُ ٱلۡعَلِیمُ ﴿٣٥﴾

تەفسیرا ساناهی

ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر، تو به‌حسێ مه‌ریه‌مێ وده‌یكا وێ وكوڕێ وێ عیسایى سلاڤ لێ بن بكه‌؛ دا به‌رسڤا وان پێ بده‌ى ئه‌وێن دبێژن عیسا خــــودێیه‌ یان كوڕێ خودێیه‌، ده‌مـــێ ژنكا عيمرانى پشتى ب حه‌مله‌ كه‌فتى گۆتى: ئـه‌ى خودا، ئه‌و تشتێ د زكێ من دا من بۆ ته‌ ب تنێ يێ نه‌زركرى، دا خزمه‌تا (به‌يتولمه‌قدسێ) بكه‌ت، ڤێجا تو وى ژ من قه‌بويل بكه‌، هندى تويى ته‌ ب تنێ گوهـ ل دوعايا من هه‌يه‌، وتو ب ئنيه‌تا من يێ زانايى.