سورة آل عِمران · ئایەت ٣٦
فَلَمَّا وَضَعَتۡهَا قَالَتۡ رَبِّ إِنِّی وَضَعۡتُهَاۤ أُنثَىٰ وَٱللَّهُ أَعۡلَمُ بِمَا وَضَعَتۡ وَلَیۡسَ ٱلذَّكَرُ كَٱلۡأُنثَىٰۖ وَإِنِّی سَمَّیۡتُهَا مَرۡیَمَ وَإِنِّیۤ أُعِیذُهَا بِكَ وَذُرِّیَّتَهَا مِنَ ٱلشَّیۡطَـٰنِ ٱلرَّجِیمِ ﴿٣٦﴾
تەفسیرا ساناهی
ڤێجا ده‌مێ ژڤانێ وێ هاتى ووێ بچويكێ خۆ داناى، وێ گۆت: خودايێ من بچويكێ من ده‌ركه‌ت كچ وئه‌و ب كێر خزمه‌تا (به‌يتولمه‌قدسێ) نائێت -وخودێ زاناتره ب تشتێ وێ داناى، وئه‌و دزانت كو دێ وێ ل پاشه‌ڕۆژێ سه‌نگا خۆ هه‌بت- ووێ گۆت: يێ نێر ئه‌وێ من بۆ خزمه‌تێ دڤيا وه‌كى يا مێ نينه د ڤێ چه‌ندێ دا؛ چونكى يێ نێر بۆ خزمه‌تێ يێ ب هێزتره وپتر دشێت پێ ڕاببت، ومن ناڤێ وێ كره مه‌ريه‌م، ومن ئه‌و ودوونده‌ها وێ ب ته پاراستییه ژ شه‌يتانێ دويركرى ژ ڕه‌حما ته.