سورة آل عِمران · ئایەت ٣٧
فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنࣲ وَأَنۢبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنࣰا وَكَفَّلَهَا زَكَرِیَّاۖ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَیۡهَا زَكَرِیَّا ٱلۡمِحۡرَابَ وَجَدَ عِندَهَا رِزۡقࣰاۖ قَالَ یَـٰمَرۡیَمُ أَنَّىٰ لَكِ هَـٰذَاۖ قَالَتۡ هُوَ مِنۡ عِندِ ٱللَّهِۖ إِنَّ ٱللَّهَ یَرۡزُقُ مَن یَشَاۤءُ بِغَیۡرِ حِسَابٍ ﴿٣٧﴾
تەفسیرا ساناهی
ئينا خودێ د به‌رسڤا دوعايا وێ هات ونه‌زرا وێ جوان ژێ قه‌بويلكر، وئه‌وى په‌روه‌رده‌كرنا كچا وێ مه‌ريه‌مێ ب خۆ ڤه گرت وئه‌و شينكر شينكره‌كا باش، وزه‌كه‌ريا سلاڤ لێ بن كره كه‌فيلێ وێ، ووى ئه‌و بره نك خۆ ل وى جهێ وى عيباده‌ت لێ دكر، وهه‌ر جاره‌كا ئه‌و ب سه‌ر وێ ڤه هاتبا وى ڕزقه‌كێ خۆش ل نك وێ دديت، له‌و دگۆتێ: ئه‌ى مه‌ريه‌م ئه‌ڤ ڕزقێ باش بۆ ته ژ كيڤه هاتییه؟ وێ دگۆت: ئه‌و ڕزق ژ نك خودێیه، هه‌چییێ خودێ بڤێت ژ به‌نییێن خۆ ئه‌و ڕزقه‌كێ بێ حسێب دده‌تێ.