سورة سَبإ · ئایەت ١٤
فَلَمَّا قَضَیۡنَا عَلَیۡهِ ٱلۡمَوۡتَ مَا دَلَّهُمۡ عَلَىٰ مَوۡتِهِۦۤ إِلَّا دَاۤبَّةُ ٱلۡأَرۡضِ تَأۡكُلُ مِنسَأَتَهُۥۖ فَلَمَّا خَرَّ تَبَیَّنَتِ ٱلۡجِنُّ أَن لَّوۡ كَانُوا۟ یَعۡلَمُونَ ٱلۡغَیۡبَ مَا لَبِثُوا۟ فِی ٱلۡعَذَابِ ٱلۡمُهِینِ ﴿١٤﴾
تەفسیرا ساناهی
ڤێجا ده‌مێ مه مرن ب سه‌ر سوله‌يمانى دا ئيناى، ژ خويركێ پێڤه‌تر كه‌سێ مرنا وى نيشا ئه‌جنان نه‌دا، خويركێ ژ وى گۆپالی خوار يێ وى پالێ خۆ دايه سه‌ر، ئينا سوله‌يـمان كه‌فته عه‌ردى، هنگى ئه‌جنان زانى كو ئه‌گه‌ر وان غه‌يب زانيبا ئه‌و نه دمانه د عه‌زابا ڕه‌زيلكه‌ر وكارێ نه‌خۆش دا؛ چونكى وان هزر دكر ئه‌و يێ ساخه. وئه‌ڤ ئايه‌ته هندێ دگه‌هينت كو چو ڕاستى بۆ وێ هزرێ نينه يا هنده‌ك هزر دكه‌ن كو ئه‌جنه غه‌يبێ دزانن؛ چونكى ئه‌گه‌ر وان غه‌يب زانيبا ئه‌و دا زانن كو سوله‌يـمان سلاڤ لێ بن يێ مرى، وئه‌و نه‌دمانه د عه‌زابێ دا.