سورة فَاطِر · ئایەت ١٠
مَن كَانَ یُرِیدُ ٱلۡعِزَّةَ فَلِلَّهِ ٱلۡعِزَّةُ جَمِیعًاۚ إِلَیۡهِ یَصۡعَدُ ٱلۡكَلِمُ ٱلطَّیِّبُ وَٱلۡعَمَلُ ٱلصَّـٰلِحُ یَرۡفَعُهُۥۚ وَٱلَّذِینَ یَمۡكُرُونَ ٱلسَّیِّءَاتِ لَهُمۡ عَذَابࣱ شَدِیدࣱۖ وَمَكۡرُ أُو۟لَـٰۤئِكَ هُوَ یَبُورُ ﴿١٠﴾
تەفسیرا ساناهی
هه‌چییێ سه‌رفه‌رازییا دنيايێ يان يا ئاخره‌تێ بڤێت بلا ئه‌و وێ ژ خودێ بخوازت؛ چونكى سه‌رفه‌رازى هه‌مى يا خودێیه، وئه‌و ب گوهدارییا ئه‌مرێ خودێ ب ده‌ست خودانى دكه‌ڤت، وهه‌چییێ خۆ ب مرۆڤان سه‌رفه‌راز بكه‌ت خودێ دێ وى ڕه‌زيل كه‌ت، ويێ خۆ ب خودێ سه‌رفه‌راز بكه‌ت خودێ دێ وى سه‌رفه‌راز كه‌ت، زكرێ خودێ ب نك وى ڤه بلند دبت، ئه‌و كارێ چاك بلند دكه‌ت. وئه‌وێن خرابییان ب ده‌ست خۆ ڤه دئينن عه‌زابه‌كا دژوار بۆ وان هه‌يه، وفه‌ند وفێلا وان پويچ دبت وچو مفایى ناگه‌هينته وان.