سورة فَاطِر · ئایەت ١٣
یُولِجُ ٱلَّیۡلَ فِی ٱلنَّهَارِ وَیُولِجُ ٱلنَّهَارَ فِی ٱلَّیۡلِ وَسَخَّرَ ٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَۖ كُلࣱّ یَجۡرِی لِأَجَلࣲ مُّسَمࣰّىۚ ذَ ٰلِكُمُ ٱللَّهُ رَبُّكُمۡ لَهُ ٱلۡمُلۡكُۚ وَٱلَّذِینَ تَدۡعُونَ مِن دُونِهِۦ مَا یَمۡلِكُونَ مِن قِطۡمِیرٍ ﴿١٣﴾
تەفسیرا ساناهی
وخودێ هنده‌كێ ژ ده‌مێ شه‌ڤێ دكه‌ته د ناڤ ڕۆژێ دا، ڤێجا هندى ژ شه‌ڤێ كورت بووى هند ل ڕۆژێ درێژ دبت، وهنده‌كێ ژ ده‌مێ ڕۆژێ دكـه‌تــه د ناڤ شـــه‌ڤــــێ دا، ڤێجا هــنـــد ژ ڕۆژێ كورت دبت هندى كرییه د ناڤ شه‌ڤێ دا، ووى ڕۆژ وهه‌يڤ بنده‌ست كرينه، هه‌ردو بۆ ده‌مه‌كێ ده‌سنيشانكرى ب ڕێڤه دچن، ئه‌وێ ئه‌ڤه كرى خودێیه خودايێ هه‌وه، يێ كو ملك هه‌مى يێ وییه، وئه‌وێن هوين ژبلی خودێ په‌رستنێ بۆ دكه‌ن هندى وى په‌ڕكى يێ ب سه‌ر به‌ركێ خورمێ ڤه د ده‌ست دا نينه.