سورة فَاطِر · ئایەت ١٢

وَمَا یَسۡتَوِی ٱلۡبَحۡرَانِ هَـٰذَا عَذۡبࣱ فُرَاتࣱ سَاۤئِغࣱ شَرَابُهُۥ وَهَـٰذَا مِلۡحٌ أُجَاجࣱۖ وَمِن كُلࣲّ تَأۡكُلُونَ لَحۡمࣰا طَرِیࣰّا وَتَسۡتَخۡرِجُونَ حِلۡیَةࣰ تَلۡبَسُونَهَاۖ وَتَرَى ٱلۡفُلۡكَ فِیهِ مَوَاخِرَ لِتَبۡتَغُوا۟ مِن فَضۡلِهِۦ وَلَعَلَّكُمۡ تَشۡكُرُونَ ﴿١٢﴾

تەفسیرا ساناهی

وهه‌ردو ده‌ريا وه‌كى ئێك نينن: ئه‌ڤه‌ گه‌له‌ك يا شرينه‌، وخۆش د گه‌روییێ دا دچت وتێنكا مرۆڤى دشكێنت، وئه‌ڤه‌ خويێیه‌ وگه‌له‌ك يا سويره‌، و ژ هه‌ردو ده‌ريايان هوين ماسییێن خۆش وته‌ڕ دخون، وهوين چه‌كى بۆ خۆ ژێ دئيننه‌ ده‌رێ، كو لوئلوء ومه‌رجانه‌، وهوين دكه‌نه‌ به‌ر خۆ، وتو گه‌مییان د ده‌ريايێ دا دبينى ئاڤێ دبڕن؛ دا هوين ب ڕێكا بازرگانییێ ژ ڕزقێ خودێ بخوازن. وئه‌ڤه‌ نيشانه‌كه‌ ل سه‌ر شيانا خودێ وته‌وحيدا وى؛ ودا به‌لكى هوين شوكرا خودێ سه‌را ڤان قه‌نجییان بكه‌ن يێن وى د گه‌ل هه‌وه‌ كرين.