سورة الزُّمَر · ئایەت ١٠

قُلۡ یَـٰعِبَادِ ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ ٱتَّقُوا۟ رَبَّكُمۡۚ لِلَّذِینَ أَحۡسَنُوا۟ فِی هَـٰذِهِ ٱلدُّنۡیَا حَسَنَةࣱۗ وَأَرۡضُ ٱللَّهِ وَ ٰسِعَةٌۗ إِنَّمَا یُوَفَّى ٱلصَّـٰبِرُونَ أَجۡرَهُم بِغَیۡرِ حِسَابࣲ ﴿١٠﴾

تەفسیرا ساناهی

تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه‌ به‌نییێن من يێن باوه‌رى ب خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى هه‌ى: هوين ته‌قوایا خودايێ خۆ بكه‌ن وگوهدارییا وى بكه‌ن. بۆ ئه‌وێن د ڤێ دنيايێ دا ب باشى په‌رستنا خودايێ خۆ كرى باشییه‌ك ل ئاخره‌تێ -كو به‌حه‌شته‌- وباشییه‌ك ل دنيايێ ژى -كو سه‌ركه‌فتنه‌- هه‌يه‌. وعه‌درێ خودێ يێ به‌رفره‌هه‌، ڤێجا هوين تێدا مشه‌خت ببنه‌ وى جهى يێ هوين بشێن په‌رستنا خودايێ خۆ لێ بكه‌ن، ودينێ وى ب كار بينن. ل ئاخره‌تێ خێره‌كا بێ حسێب بۆ وان يێن صه‌برێ دكێشن دێ ئێته‌دان.