سورة الزُّمَر · ئایەت ٤٢

ٱللَّهُ یَتَوَفَّى ٱلۡأَنفُسَ حِینَ مَوۡتِهَا وَٱلَّتِی لَمۡ تَمُتۡ فِی مَنَامِهَاۖ فَیُمۡسِكُ ٱلَّتِی قَضَىٰ عَلَیۡهَا ٱلۡمَوۡتَ وَیُرۡسِلُ ٱلۡأُخۡرَىٰۤ إِلَىٰۤ أَجَلࣲ مُّسَمًّىۚ إِنَّ فِی ذَ ٰلِكَ لَءَایَـٰتࣲ لِّقَوۡمࣲ یَتَفَكَّرُونَ ﴿٤٢﴾

تەفسیرا ساناهی

خودێیه‌ نه‌فسان ل ده‌مێ مرنا وان دستينت، وئه‌ڤه‌ مرنا مه‌زنه‌ يا پشتى ب دويماهى هاتنا ژییێ مرۆڤى دئێت، وئه‌و وێ نه‌فسا نه‌مرى ژى ل ده‌مێ نڤستنێ دستينت، وئه‌ڤه‌ مرنا بچويكه‌، ڤێجا ئه‌و ژ ڤان هه‌ردو نه‌فسان وێ دگرت يا مرن ل سه‌ر هاتییه‌ نڤيسين، وئه‌و نه‌فسا وییه‌ يێ دمرت، ونه‌فسا دى به‌ردده‌ت، ودزڤڕينته‌ له‌شێ خودانێ وێ، حه‌تا ڕۆژا خۆ وڕزقێ خۆ تمام دكه‌ت، هندى د ستاندنا خودێ دايه‌ بۆ نه‌فسا مرۆڤێ مرى ونڤستى، وبه‌ردانا وى بۆ نه‌فسا یێ نڤستى نيشانێن ئاشكه‌را ل سه‌ر شيانا خودێ هه‌نه‌ بۆ وى يێ هزرا خۆ بكه‌ت.