سورة الزُّمَر · ئایەت ٦٧

وَمَا قَدَرُوا۟ ٱللَّهَ حَقَّ قَدۡرِهِۦ وَٱلۡأَرۡضُ جَمِیعࣰا قَبۡضَتُهُۥ یَوۡمَ ٱلۡقِیَـٰمَةِ وَٱلسَّمَـٰوَ ٰتُ مَطۡوِیَّـٰتُۢ بِیَمِینِهِۦۚ سُبۡحَـٰنَهُۥ وَتَعَـٰلَىٰ عَمَّا یُشۡرِكُونَ ﴿٦٧﴾

تەفسیرا ساناهی

وڤان بوتپه‌رێسان خودێ ب دورستى مه‌زن نه‌كرییه‌ وه‌كى ئه‌و يێ ژ هه‌ژى؛ چونكى وان د گه‌ل وى په‌رستنا وى تشتى كر يێ نه‌ مفاى ونه‌ زيانێ نه‌گه‌هينت، ڤێجا وان ئه‌و ئافراندى ئينا ڕێزا ئافرانده‌رى، ئه‌وێ ژ شيانا خۆ يا مه‌زن ڕۆژا قيامه‌تێ عه‌درى هه‌مییێ ب مسته‌كێ دگرت، وعه‌سمان د ده‌ستێ وى يێ ڕاستێ دا دپێچاينه‌، خودێ يێ پاك وپيرۆز بت ژ وێ شركا ئه‌ڤ بوتپه‌رێسه‌ پێ دكه‌ن. وئه‌ڤ ئايه‌ته‌ ده‌ليله‌ ل سه‌ر هه‌بوونا مستێ وده‌ستێ ڕاستێ وپێچانێ بۆ خودێ ب ڕه‌نگه‌كێ بابه‌تى وى بت، بێى چاوانییه‌ك يان وه‌كهه‌ڤییه‌ك بۆ بێته‌ ده‌سنيشانكرن.