سورة الزُّمَر · ئایەت ٧٣

وَسِیقَ ٱلَّذِینَ ٱتَّقَوۡا۟ رَبَّهُمۡ إِلَى ٱلۡجَنَّةِ زُمَرًاۖ حَتَّىٰۤ إِذَا جَاۤءُوهَا وَفُتِحَتۡ أَبۡوَ ٰبُهَا وَقَالَ لَهُمۡ خَزَنَتُهَا سَلَـٰمٌ عَلَیۡكُمۡ طِبۡتُمۡ فَٱدۡخُلُوهَا خَـٰلِدِینَ ﴿٧٣﴾

تەفسیرا ساناهی

وئه‌وێن ته‌قوایا خودايێ خۆ كرى وگوهدارییا وى كرى كۆم كۆمه‌ بۆ به‌حشتێ هاتنه‌ هاژۆتن، حه‌تا ده‌مێ ئه‌و دگه‌هنێ دێ بينن ده‌رگه‌هێن وێ دڤه‌كرينه‌، ڤێجا ملياكه‌ت ب خێرهاتنا وان دكه‌ن، و ب كه‌يف وگڕنژين ڤه‌ پێشوازيێ ل وان دكه‌ن؛ چونكى ئه‌و ژ گونه‌هان دپاقژن، ودبێژنێ: سلامه‌تییا ژ هه‌مى نه‌خۆشییان بۆ هه‌وه‌ بت، هوين دخۆش بن، ڤێجا هوين وه‌رنه‌ د به‌حه‌شتێ دا وهه‌ر وهه‌ر تێدا بن.