سورة الزُّمَر · ئایەت ٨
۞ وَإِذَا مَسَّ ٱلۡإِنسَـٰنَ ضُرࣱّ دَعَا رَبَّهُۥ مُنِیبًا إِلَیۡهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُۥ نِعۡمَةࣰ مِّنۡهُ نَسِیَ مَا كَانَ یَدۡعُوۤا۟ إِلَیۡهِ مِن قَبۡلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَندَادࣰا لِّیُضِلَّ عَن سَبِیلِهِۦۚ قُلۡ تَمَتَّعۡ بِكُفۡرِكَ قَلِیلًا إِنَّكَ مِنۡ أَصۡحَـٰبِ ٱلنَّارِ ﴿٨﴾
تەفسیرا ساناهی
وئه‌گه‌ر ته‌نگاڤى ونه‌خۆشییه‌ك گه‌هشته مرۆڤى ئه‌و دێ خودايێ خۆ ل بيرا خۆ ئينته‌ڤه، ودێ هاوار ودوعايان ژێ كه‌ت، پاشى ئه‌گه‌ر خودێ د به‌رسڤا وى هات وئه‌و ته‌نگاڤى ژ سه‌ر ڕاكر، وقه‌نجى د گه‌ل كر، ئه‌و دێ دوعايا خۆ ژ بيركه‌ت، ودێ شريكان بـــۆ خـــودايێ خۆ دانت؛ دا به‌رێ خه‌لكێ دى ژى ژ باوه‌رییا ب خودێ وگوهدارییا وى وه‌رگێڕت، تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ب گه‌فكرن ڤه بێژه وى: كێمه‌كێ تو خۆشییێ ب كوفرا خۆ ببه حه‌تا ڕۆژا ته دئێت وتو دمرى، هندى تويى تو ژ خه‌لكێ ئاگرییى يێن هه‌ر تێدا دمينن.