سورة النِّسَاء · ئایەت ١١
یُوصِیكُمُ ٱللَّهُ فِیۤ أَوۡلَـٰدِكُمۡۖ لِلذَّكَرِ مِثۡلُ حَظِّ ٱلۡأُنثَیَیۡنِۚ فَإِن كُنَّ نِسَاۤءࣰ فَوۡقَ ٱثۡنَتَیۡنِ فَلَهُنَّ ثُلُثَا مَا تَرَكَۖ وَإِن كَانَتۡ وَ ٰحِدَةࣰ فَلَهَا ٱلنِّصۡفُۚ وَلِأَبَوَیۡهِ لِكُلِّ وَ ٰحِدࣲ مِّنۡهُمَا ٱلسُّدُسُ مِمَّا تَرَكَ إِن كَانَ لَهُۥ وَلَدࣱۚ فَإِن لَّمۡ یَكُن لَّهُۥ وَلَدࣱ وَوَرِثَهُۥۤ أَبَوَاهُ فَلِأُمِّهِ ٱلثُّلُثُۚ فَإِن كَانَ لَهُۥۤ إِخۡوَةࣱ فَلِأُمِّهِ ٱلسُّدُسُۚ مِنۢ بَعۡدِ وَصِیَّةࣲ یُوصِی بِهَاۤ أَوۡ دَیۡنٍۗ ءَابَاۤؤُكُمۡ وَأَبۡنَاۤؤُكُمۡ لَا تَدۡرُونَ أَیُّهُمۡ أَقۡرَبُ لَكُمۡ نَفۡعࣰاۚ فَرِیضَةࣰ مِّنَ ٱللَّهِۗ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِیمًا حَكِیمࣰا ﴿١١﴾
تەفسیرا ساناهی
خودێ د ده‌ر حه‌قا عه‌يالێ هه‌وه دا شيره‌ت وفه‌رمانێ ل هه‌وه دكه‌ت: ئه‌گه‌ر ئێك ژ هه‌وه مر وهنده‌ك زارۆك هێلان: يێن نێر ويێن مێ، ميراتێ وى هه‌مى بۆ وانه: بارا يێ نێر هندى بارا دو مێيانه، ئه‌گه‌ر ژ بلى وان چو ميراتگره‌كێ دى نه‌بت. وئه‌گه‌ر وى كچ ب تنێ ل دويڤ خۆ هێلابن ژ دو كچان وپێهه‌ل دو سێئێكا مالێ وى هێلاى بۆ وانه، وئه‌گه‌ر كچه‌كا ب تنێ هێلا بت نيڤا مالى بۆ وییه. وبۆ ده‌يبابێن مرى هه‌ر ئێكى شه‌شێك هه‌يه، ئه‌گه‌ر وى زارۆك هه‌بن: چ كچ بن چ كوڕ، ئێك بت يان پتر. وئه‌گه‌ر ئه‌و مرى يێ بێ عه‌يال بت وده‌يبابێن وى بوونه ميراتگرێن وى بۆ دايكا وى سێئێكه ومالێ مايى بۆ بابێ وێیه، وئه‌گه‌ر ئه‌وێ مرى دو خويشك وبرا يان پتر هه‌بن، بۆ ده‌يكا وى شه‌شێكه، ومالێ دى بۆ بابێ وییه وچو بۆ خويشك وبرا نينه. ئه‌ڤ لێكڤه‌كرنا ميراتى هنگییه پشتى شيره‌تا مرى ئه‌وا ل دۆرێن سێئێكێ وى شيره‌ت پێ كرى، يان ئه‌و قه‌رێ ل سه‌ر وى دئێته‌دان. بابێن هه‌وه وكوڕێن هه‌وه يێن ميرات بۆ هاتییه‌دان هوين نزانن كانێ كى ژ وان مفايێ وى بۆ هه‌وه د دنيايێ وئاخره‌تێ دا نێزيكتره، ڤێجا هوين ئێك ژ وان ب سه‌ر ئێكێ دى نه‌ئێخن. ئـه‌ڤـه يا كو من شيره‌ت پێ ل هه‌وه كرى ژ لايێ خودێ ڤه ل سه‌ر هه‌وه يا هاتییه فه‌ركرن. هندى خودێیه ب چێكرییێن خۆ يێ پڕزانايه، و د وى شريعه‌تى دا يێ وى بۆ وان داناى يێ كاربنه‌جهه.