سورة النِّسَاء · ئایەت ١٥٣
یَسۡءَلُكَ أَهۡلُ ٱلۡكِتَـٰبِ أَن تُنَزِّلَ عَلَیۡهِمۡ كِتَـٰبࣰا مِّنَ ٱلسَّمَاۤءِۚ فَقَدۡ سَأَلُوا۟ مُوسَىٰۤ أَكۡبَرَ مِن ذَ ٰلِكَ فَقَالُوۤا۟ أَرِنَا ٱللَّهَ جَهۡرَةࣰ فَأَخَذَتۡهُمُ ٱلصَّـٰعِقَةُ بِظُلۡمِهِمۡۚ ثُمَّ ٱتَّخَذُوا۟ ٱلۡعِجۡلَ مِنۢ بَعۡدِ مَا جَاۤءَتۡهُمُ ٱلۡبَیِّنَـٰتُ فَعَفَوۡنَا عَن ذَ ٰلِكَۚ وَءَاتَیۡنَا مُوسَىٰ سُلۡطَـٰنࣰا مُّبِینࣰا ﴿١٥٣﴾
تەفسیرا ساناهی
ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر جوهى پسيارا موعجيزه‌یه‌كا وه‌كى يا مووسایى ژ ته دكه‌ن؛ دا ڕاستییا گۆتنا ته بۆ وان ئاشكه‌را ببت: كو تو كيتابه‌كا نڤێسى بۆ وان ژ نك خودێ بينییه خوارێ ، وه‌كى مووسایى ده‌پ (ئه‌لواح) بۆ وان ژ نك خودێ ئيناين، وتو ژ ڤێ چه‌ندێ مه‌نده‌هۆش نه‌به، باپيرێن وان پسياره‌كا ژ ڤێ مه‌زنتر ژ مووسایى كربوو: وان داخواز ژێ كربوو ئه‌و خودێ ئاشكه‌را نيشا وان بده‌ت، ئينا ژ به‌ر زۆردارییا وان ل خۆ كرى كو ئه‌و تشت خواستى يێ نه مافێ وان بت، ئه‌و دلگرتى بوون وكه‌فتن. پاشى پشتى خودێ ئه‌و زێندى كرينه‌ڤه، ووان ئه‌و نيشانێن ئاشكه‌را ل سه‌ر ده‌ستێ مووسایى ديتين يێن شركێ پويچ دكه‌ن، وان ژ بلى خودێ په‌رستنا گۆلكێ كر، ئينا ژ به‌ر تۆبا وان مه ل وان نه‌گرت، ومه هێجه‌ته‌كا مه‌زن دا مووسایى ڕاستییا پێغه‌مبه‌رينییا وى بنه‌جهـ دكر.