سورة فُصِّلَت · ئایەت ٥١
وَإِذَاۤ أَنۡعَمۡنَا عَلَى ٱلۡإِنسَـٰنِ أَعۡرَضَ وَنَءَا بِجَانِبِهِۦ وَإِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ فَذُو دُعَاۤءٍ عَرِیضࣲ ﴿٥١﴾
تەفسیرا ساناهی
وئه‌گه‌ر مه قه‌نجى د گه‌ل مرۆڤى كر ئه‌و دێ پشت ده‌ت وخۆ ژ قه‌بويلكرنا حه‌قییێ بلندتر بينت، وئه‌گه‌ر نه‌خۆشییه‌ك گه‌هشتێ ئه‌و گه‌له‌ك دوعايان دێ كه‌ت دا خودێ وێ نه‌خۆشییێ ژ سه‌ر لابده‌ت، مه‌عنا ل ته‌نگاڤییێ ئه‌و خودايێ خۆ دنیاست، و ل به‌رفره‌هییێ وى نانیاست.