سورة الشُّورى · ئایەت ٥١
۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن یُكَلِّمَهُ ٱللَّهُ إِلَّا وَحۡیًا أَوۡ مِن وَرَاۤئِ حِجَابٍ أَوۡ یُرۡسِلَ رَسُولࣰا فَیُوحِیَ بِإِذۡنِهِۦ مَا یَشَاۤءُۚ إِنَّهُۥ عَلِیٌّ حَكِیمࣱ ﴿٥١﴾
تەفسیرا ساناهی
ونه‌بوويه بۆ مرۆڤه‌كى ژ دوونده‌ها ئاده‌مى كو خودێ د گه‌ل وى باخڤت ب ڕێكا وێ وه‌حییێ نه‌بت يا ئه‌و بۆ دهنێرت، يان ل پشت په‌رده‌يه‌كى د گه‌ل باخڤت، وه‌كى د گه‌ل مووساى ئاخفتى، يان قاصده‌كى بهنێرته نك، وه‌كى وى جبريل -سلاڤ لێ بن- هنارتییه نك پێغه‌مبه‌ران، ڤێجا ئه‌و ب ئانه‌هییا خودێ وێ وه‌حییێ بۆ وى دئينت يا خودێ ڤياى، هـــنــــدى خودێیه ب خۆ وناڤ وسالۆخه‌ت وكريارێن خۆ ڤه يێ بلنده، هه‌مى چێكرى بنده‌ستى وينه، و د ڕێڤه‌برنا كارێن به‌نییێن خۆ دا ئه‌و يێ كاربنه‌جهه. وئه‌ڤ ئايه‌ته سالۆخه‌تێ ئاخفتنێ بۆ خودێ ده‌سنيشان دكه‌ت ب ڕه‌نگه‌كێ هه‌ژى مه‌زنییا وى بت.