سورة مُحمد · ئایەت ١٥
مَّثَلُ ٱلۡجَنَّةِ ٱلَّتِی وُعِدَ ٱلۡمُتَّقُونَۖ فِیهَاۤ أَنۡهَـٰرࣱ مِّن مَّاۤءٍ غَیۡرِ ءَاسِنࣲ وَأَنۡهَـٰرࣱ مِّن لَّبَنࣲ لَّمۡ یَتَغَیَّرۡ طَعۡمُهُۥ وَأَنۡهَـٰرࣱ مِّنۡ خَمۡرࣲ لَّذَّةࣲ لِّلشَّـٰرِبِینَ وَأَنۡهَـٰرࣱ مِّنۡ عَسَلࣲ مُّصَفࣰّىۖ وَلَهُمۡ فِیهَا مِن كُلِّ ٱلثَّمَرَ ٰتِ وَمَغۡفِرَةࣱ مِّن رَّبِّهِمۡۖ كَمَنۡ هُوَ خَـٰلِدࣱ فِی ٱلنَّارِ وَسُقُوا۟ مَاۤءً حَمِیمࣰا فَقَطَّعَ أَمۡعَاۤءَهُمۡ ﴿١٥﴾
تەفسیرا ساناهی
ژ سـالۆخه‌تێن وێ به‌حه‌شتێيه يـا خودێ ژڤان پـێ دايه ته‌قواداران: هنده‌ك ڕويبارێن مه‌زن ژ وێ ئاڤا ڕه‌نگێ وێ نه‌ئێته گوهاڕتن تێدا هه‌نه، وهنده‌ك ڕويبارێن ژ وى شيرێ تاما وى نه‌ئێته گوهاڕتن، وڕويبارێن ژ وێ مه‌يا ڤه‌خور خۆشییێ پێ دبه‌ن، وڕويبارێن تژى هنگڤينێ صه‌فاندى تێدا هه‌نه، وبۆ ڤان ته‌قواداران د به‌حه‌شتێ دا ژ هه‌مى ڕه‌نگێن فێقى هه‌نه، ويا ژ ڤێ مه‌زنتر لێبورينا ژ گونه‌هێن وانه، ئه‌رێ ئه‌وێ د ڤێ به‌حه‌شتێ دا ما وه‌كى وییه يێ هه‌ر وهه‌ر د ئاگرى دا دمينت، وئاڤه‌كا زێده كه‌لاندى بۆ وان دئێته‌دان ڕويڤيكێن وان پێ پرتپرت دبن؟