سورة الفَتح · ئایەت ١٠
إِنَّ ٱلَّذِینَ یُبَایِعُونَكَ إِنَّمَا یُبَایِعُونَ ٱللَّهَ یَدُ ٱللَّهِ فَوۡقَ أَیۡدِیهِمۡۚ فَمَن نَّكَثَ فَإِنَّمَا یَنكُثُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦۖ وَمَنۡ أَوۡفَىٰ بِمَا عَـٰهَدَ عَلَیۡهُ ٱللَّهَ فَسَیُؤۡتِیهِ أَجۡرًا عَظِیمࣰا ﴿١٠﴾
تەفسیرا ساناهی
هندى ئه‌ون يێن ل (حوده‌يبیێ) په‌يمانا ل سه‌ر كرنا شه‌ڕى دايه ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر-، هه‌ما ئه‌و يێ په‌يمانێ دده‌نه خودێ وسۆزێ د گه‌ل وى گرێدده‌ن پێخه‌مه‌ت كو ئه‌و ژ وان ڕازى ببت، ووان ببه‌ته به‌حه‌شتێ، ده‌ستێ خودێ ل سه‌ر ده‌ستێن وانه، ئه‌و يێ د گه‌ل وان گوهـ ل گۆتنا وان دبت، وجهێ وان دبينت، ودزانت كانێ ئه‌و چ ڤه‌دشێرن و چ ئاشكه‌را دكه‌ن، ڤێجا هه‌چییێ په‌يمانا خۆ بشكێنت هه‌ما خرابییا وێ چه‌ندێ بۆ وى دزڤڕت، وهه‌چییێ وێ په‌يمانا خۆ ب جهـ بينت يا وى دايه خودێ، خودێ خێره‌كا مه‌زن كو به‌حه‌شته دێ ده‌ته وى. وئه‌ڤ ئايه‌ته هندێ دگه‌هينت كو خودێ ده‌ست هه‌يه، ده‌سته‌كێ بابه‌تى وى بت، بێى چاوانییه‌ك بۆ بێته ده‌سنيشانكرن.