سورة المَائدة · ئایەت ١٣
فَبِمَا نَقۡضِهِم مِّیثَـٰقَهُمۡ لَعَنَّـٰهُمۡ وَجَعَلۡنَا قُلُوبَهُمۡ قَـٰسِیَةࣰۖ یُحَرِّفُونَ ٱلۡكَلِمَ عَن مَّوَاضِعِهِۦ وَنَسُوا۟ حَظࣰّا مِّمَّا ذُكِّرُوا۟ بِهِۦۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلَىٰ خَاۤئِنَةࣲ مِّنۡهُمۡ إِلَّا قَلِیلࣰا مِّنۡهُمۡۖ فَٱعۡفُ عَنۡهُمۡ وَٱصۡفَحۡۚ إِنَّ ٱللَّهَ یُحِبُّ ٱلۡمُحۡسِنِینَ ﴿١٣﴾
تەفسیرا ساناهی
ڤێجا ژ به‌ر شكاندنا وان جوهییان بۆ په‌يمانێن خۆ يێن موكم، مه ئه‌و ژ دلۆڤانییا خۆ ده‌ركرن، ومه دلێن وان ڕه‌قكرن كو بۆ باوه‌رییێ ئه‌و نه‌رم نه‌بن، ئه‌و وێ ئاخفتنا خودێ يا بۆ مووساى ئينايه خوارێ، كو ته‌وراته، دگوهۆڕن، ووان باره‌ك ژ وێ يا بۆ وان هاتى هێلا، وكار پــێ نــه‌كــر. وهێشتا تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- خيانه‌تێ وغه‌درێ دێ ژ جوهییان بينى، چونكى ئه‌و يێن ل سه‌ر ڕێكا پێشییێن خۆ كێم ژ وان تێ نه‌بن، ڤێجا تو ل خرابییا وان ببۆره، و ل وان نه‌گره، هندى خودێیه حه‌ز ژ وان قه‌نجيكاران دكه‌ت يێن كو ل وان دبۆرن يێن خرابییێ د گه‌ل وان دكه‌ن. (و ب ڤى ڕه‌نگى مرۆڤێن سه‌رداچووى ڕێكێ بۆ مه‌خسه‌دێن خۆ يێن خراب ب هندێ دبينن كو وه‌ربادانێ بێخنه گۆتنا خودێ وبگوهۆڕن، وئه‌گه‌ر ئه‌و نه‌شيان وێ چه‌ندێ بكه‌ن ئه‌و وى تشتێ ل دويڤ دلێ وان نه‌بت ژ شريعه‌تێ خودێ دهێلن يێ كو كێم تێ نه‌بن ژ وان يێن خودێ پاراستين خۆ ل سه‌ر ناگرن).