سورة المَائدة · ئایەت ١٤

وَمِنَ ٱلَّذِینَ قَالُوۤا۟ إِنَّا نَصَـٰرَىٰۤ أَخَذۡنَا مِیثَـٰقَهُمۡ فَنَسُوا۟ حَظࣰّا مِّمَّا ذُكِّرُوا۟ بِهِۦ فَأَغۡرَیۡنَا بَیۡنَهُمُ ٱلۡعَدَاوَةَ وَٱلۡبَغۡضَاۤءَ إِلَىٰ یَوۡمِ ٱلۡقِیَـٰمَةِۚ وَسَوۡفَ یُنَبِّئُهُمُ ٱللَّهُ بِمَا كَانُوا۟ یَصۡنَعُونَ ﴿١٤﴾

تەفسیرا ساناهی

و ژ وان يێن ژ دره‌و گۆتين ئه‌م دويكه‌فتییێن عيسايێ مه‌سيحين سلاڤ لێ بن -وئه‌و ب خۆ دوه‌سا نینن- مه‌ ئه‌و په‌يمانا موكم وه‌رگرتبوو يا مه‌ ژ ئسرائيلییان وه‌رگرتى: كو دويكه‌فتنا پێغه‌مبه‌رێ خۆ بكه‌ن وپشتا وى بگرن، ئينا وان دينێ خۆ گوهاڕت، ووان باره‌ك ژ وێ يا بيرا وان پێ هاتییه‌ ئينان هێلا، و كار پێ نه‌كر وه‌كى جوهییان، ئينا مه‌ دوژمناتى ونه‌ڤيان هاڤێته‌ ناڤبه‌را وان حه‌تا ڕۆژا ڕابوونێ، وپاشى ل ڕۆژا حيسابێ خودێ دێ وێ بێژته‌ وان يا وان دكر، ودێ وان سه‌را وێ جزا ده‌ت.