سورة المَائدة · ئایەت ٤
یَسۡءَلُونَكَ مَاذَاۤ أُحِلَّ لَهُمۡۖ قُلۡ أُحِلَّ لَكُمُ ٱلطَّیِّبَـٰتُ وَمَا عَلَّمۡتُم مِّنَ ٱلۡجَوَارِحِ مُكَلِّبِینَ تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ ٱللَّهُۖ فَكُلُوا۟ مِمَّاۤ أَمۡسَكۡنَ عَلَیۡكُمۡ وَٱذۡكُرُوا۟ ٱسۡمَ ٱللَّهِ عَلَیۡهِۖ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَۚ إِنَّ ٱللَّهَ سَرِیعُ ٱلۡحِسَابِ ﴿٤﴾
تەفسیرا ساناهی
ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر، هه‌ڤالێن ته پسيارێ ژ ته دكه‌ن: كانێ خوارنا چ بۆ وان حه‌لاله؟ تو بێژه وان: تشتێن پاقژ بۆ هه‌وه يێن هاتينه حه‌لالكرن، ونێچيرا وان حه‌يوانێن خودان په‌نج وكێلبه يێن هه‌وه ئه‌و فێرى نێچيرێ كرين، وه‌كى سه وپلنگ وئه‌لهۆيان، هوين ژ وى تشتێ خودێ نيشا هه‌وه داى وان فێرى نێچيركرنێ بكه‌ن، ڤێجا هوين ژ وێ بخۆن يا وان بۆ هه‌وه گرتى، وده‌مێ هوين وان به‌ردده‌نه نێچيرێ هوين ناڤێ خودێ ل سه‌ر بينن، و ژ خودێ بترسن وتـه‌قوایا وى بكه‌ن د وى تشتى دا يێ وى فه‌رمان پێ ل هه‌وه كرى. هندى خودێیه يێ حسێب سڤكه.