سورة الطُّور At-Tur
٤٩ ئایەت · مەککی
وَٱلطُّورِ ﴿١﴾
خودێ سويند ب طوورى خوارییه، كو ئه‌و چيايه يێ خودێ ل سه‌ر د گه‌ل مووساى ئاخفتى.
وَكِتَـٰبࣲ مَّسۡطُورࣲ ﴿٢﴾
و ب كيتابا د به‌رپه‌ڕێن به‌لاڤكرى دا هاتییه نڤيسين، كو قورئانه.
فِی رَقࣲّ مَّنشُورࣲ ﴿٣﴾
د به‌رپه‌ڕێن به‌لاڤكرى دا
وَٱلۡبَیۡتِ ٱلۡمَعۡمُورِ ﴿٤﴾
و ب به‌يتا ئاڤاكرى ل عه‌سمانى ئه‌وا ملياكه‌تێن ب قه‌در هه‌ر ده‌م طه‌وافێ ل دۆر دكه‌ن.
وَٱلسَّقۡفِ ٱلۡمَرۡفُوعِ ﴿٥﴾
و ب بانێ بلندكرى كو عه‌سمانێ دنيايێیه.
وَٱلۡبَحۡرِ ٱلۡمَسۡجُورِ ﴿٦﴾
و ب ده‌ريايا تژى ئاڤ يا ئاگر ل بن هاتییه هلكرن.
إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَ ٰقِعࣱ ﴿٧﴾
هندى عه‌زابا خودايێ ته‌يه -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- هه‌ر دێ ب سه‌ر كافران دا ئێت.
مَّا لَهُۥ مِن دَافِعࣲ ﴿٨﴾
وگاڤا ئه‌و هات كه‌سه‌ك نابت وێ بزڤڕينت.
یَوۡمَ تَمُورُ ٱلسَّمَاۤءُ مَوۡرࣰا ﴿٩﴾
ڕۆژا عه‌سمان دهژيێت وسه‌روبه‌رێ وى دئێته تێكدان وپرتێن وى دلڤلڤن.
وَتَسِیرُ ٱلۡجِبَالُ سَیۡرࣰا ﴿١٠﴾
ده‌مێ ژينا دنيايێ ب دويماهى دئێت، وچيا ژ جهێن خۆ دچن، ووه‌كى عه‌وران ب ڕێڤه دچن.
فَوَیۡلࣱ یَوۡمَئِذࣲ لِّلۡمُكَذِّبِینَ ﴿١١﴾
ڤێجا وێ ڕۆژێ تێچوون بۆ وان دره‌وپێكه‌رانه يێن ده‌ست دده‌نه نه‌حه‌قییێ وخۆ پێڤه موژيل دكه‌ن.
ٱلَّذِینَ هُمۡ فِی خَوۡضࣲ یَلۡعَبُونَ ﴿١٢﴾
ودينێ خۆ دكه‌نه يارى وتڕانه.
یَوۡمَ یُدَعُّونَ إِلَىٰ نَارِ جَهَنَّمَ دَعًّا ﴿١٣﴾
ڕۆژا ئه‌ڤ دره‌وپێكه‌ره ب دژوارى بۆ ئاگرێ جه‌هنه‌مێ دئێنه پالدان.
هَـٰذِهِ ٱلنَّارُ ٱلَّتِی كُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ ﴿١٤﴾
وبۆ شكاندن وڕه‌زيلكرنا وان بۆ وان دئێته گۆتن: ئه‌ڤه ئه‌و ئاگره يێ هه‌وه دره‌و پێ دكر.
أَفَسِحۡرٌ هَـٰذَاۤ أَمۡ أَنتُمۡ لَا تُبۡصِرُونَ ﴿١٥﴾
ئه‌رێ ما ئه‌ڤ عه‌زابا هوين دبينن سێره‌به‌ندییه يان هوين نابينن؟
ٱصۡلَوۡهَا فَٱصۡبِرُوۤا۟ أَوۡ لَا تَصۡبِرُوا۟ سَوَاۤءٌ عَلَیۡكُمۡۖ إِنَّمَا تُجۡزَوۡنَ مَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ ﴿١٦﴾
خودێ سويند ب طوورى خوارییه، كو ئه‌و چيايه يێ خودێ ل سه‌ر د گه‌ل مووساى ئاخفتى، و ب كيتابا د به‌رپه‌ڕێن به‌لاڤكرى دا هاتییه نڤيسين، كو قورئانه، و ب به‌يتا ئاڤاكرى ل عه‌سمانى ئه‌وا ملياكه‌تێن ب قه‌در هه‌ر ده‌م طه‌وافێ...
إِنَّ ٱلۡمُتَّقِینَ فِی جَنَّـٰتࣲ وَنَعِیمࣲ ﴿١٧﴾
هندى ته‌قوادارن د به‌حه‌شت وخۆشییێن مه‌زن دانه.
فَـٰكِهِینَ بِمَاۤ ءَاتَىٰهُمۡ رَبُّهُمۡ وَوَقَىٰهُمۡ رَبُّهُمۡ عَذَابَ ٱلۡجَحِیمِ ﴿١٨﴾
ئه‌و خۆشییێ ب وێ قه‌نجییێ دبه‌ن يا خودايێ وان دايه وان، وكو وى ئه‌و ژ عه‌زابا ئاگرى ڕزگاركرين.
كُلُوا۟ وَٱشۡرَبُوا۟ هَنِیۤءَۢا بِمَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ ﴿١٩﴾
هوين خوارن وڤه‌خوارنه‌كا خۆش بخۆن؛ ژ به‌ر وان كريارێن چاك يێن هه‌وه د دنيايێ دا كرين.
مُتَّكِءِینَ عَلَىٰ سُرُرࣲ مَّصۡفُوفَةࣲۖ وَزَوَّجۡنَـٰهُم بِحُورٍ عِینࣲ ﴿٢٠﴾
وئه‌و ل سه‌ر ته‌ختان وبه‌رانبه‌رى ئێك دپالداينه، ومه هنده‌ك ژنێن سپى وچاڤگر وجوان دانه وان.
وَٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ وَٱتَّبَعَتۡهُمۡ ذُرِّیَّتُهُم بِإِیمَـٰنٍ أَلۡحَقۡنَا بِهِمۡ ذُرِّیَّتَهُمۡ وَمَاۤ أَلَتۡنَـٰهُم مِّنۡ عَمَلِهِم مِّن شَیۡءࣲۚ كُلُّ ٱمۡرِئِۭ بِمَا كَسَبَ رَهِینࣱ ﴿٢١﴾
وئـــه‌وێــــن باوه‌رى ئيناى ودوونــــده‌ها وان د باوه‌رییێ دا ب دويڤ وان كه‌فتين، مه دوونده‌ها وان ل جهێن وان ل به‌حه‌شتێ ب وان ڕا گه‌هاند، هه‌رچه‌نده ئه‌و ب كريارێن خۆ نه‌گه‌هشتبوونه ده‌ره‌جه‌يێن وان؛ دا باب ب ديتنا...
وَأَمۡدَدۡنَـٰهُم بِفَـٰكِهَةࣲ وَلَحۡمࣲ مِّمَّا یَشۡتَهُونَ ﴿٢٢﴾
ومه گه‌له‌ك ڕه‌نگێن فێقى وگۆشتێ خۆش يێ دل دچتێ ل وان زێده كر.
یَتَنَـٰزَعُونَ فِیهَا كَأۡسࣰا لَّا لَغۡوࣱ فِیهَا وَلَا تَأۡثِیمࣱ ﴿٢٣﴾
وئه‌و په‌رداغێن مه‌يێ يێن ئه‌و ل سه‌ر ئێك ودو دگێڕن ژ ڤێ قه‌نجیێیه، وئه‌ڤ ڤه‌خوارنه وه‌كى مه‌يا دنيايێ نينه، ئه‌و خودانى بێ هش ناكه‌ت، ووه لێ ناكه‌ت ئه‌و له‌غوێ بكه‌ت، وگۆتنێن ب گونه‌هـ ونه‌دورست بێژت.
۞ وَیَطُوفُ عَلَیۡهِمۡ غِلۡمَانࣱ لَّهُمۡ كَأَنَّهُمۡ لُؤۡلُؤࣱ مَّكۡنُونࣱ ﴿٢٤﴾
وهنده‌ك كوڕكێن بۆ خلمه‌تا وان هاتينه ئاماده‌كرن ل سه‌ر وان دگه‌ڕيێن، ئه‌و د سپياتى وزه‌لالییا خۆ دا وه‌كى لوئلوئێن ڤه‌شارتى وپاراستينه.
وَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضࣲ یَتَسَاۤءَلُونَ ﴿٢٥﴾
وخه‌لكێ به‌حه‌شتێ هاتن، هنده‌ك ژ وان پسيارێ ژ هنده‌كان دكه‌ن كانێ ئه‌و ژ به‌ر چ د ڤێ قه‌نجییا مه‌زن دانه؟
قَالُوۤا۟ إِنَّا كُنَّا قَبۡلُ فِیۤ أَهۡلِنَا مُشۡفِقِینَ ﴿٢٦﴾
وان گۆت: هندى ئه‌م بووين -به‌رێ د دنيايێ دا- ده‌مێ ئه‌م ل نك مرۆڤێن خۆ، ئه‌م ژ خودايێ خۆ دترسیاين، وئه‌م دترسیاين ئه‌و ل ڕۆژا قيامه‌تێ مه عه‌زاب بده‌ت.
فَمَنَّ ٱللَّهُ عَلَیۡنَا وَوَقَىٰنَا عَذَابَ ٱلسَّمُومِ ﴿٢٧﴾
ڤێجا خودێ مننه‌ت ب هيدايه‌تێ ل مه كر، ووى ئه‌م ژ عه‌زابا گه‌رم ونه‌خۆشییا ئاگرى پاراستين.
إِنَّا كُنَّا مِن قَبۡلُ نَدۡعُوهُۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡبَرُّ ٱلرَّحِیمُ ﴿٢٨﴾
هندى ئه‌م بووين مه به‌رێ هاوارێن خۆ دگه‌هاندنه وى ب تنێ ومه چو شريك بۆ وى چێ نه‌دكرن پێخه‌مه‌ت كو ئه‌و مه ژ عه‌زابا ئاگرى ڕزگار بكه‌ت ومه ببه‌ته به‌حه‌شتێ، ڤێجا ئه‌و د به‌رسڤا مه هات وداخوازا مه بۆ مه ب جهـ ئينا...
فَذَكِّرۡ فَمَاۤ أَنتَ بِنِعۡمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنࣲ وَلَا مَجۡنُونٍ ﴿٢٩﴾
ڤێجا تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ب قورئانێ بيرا وان بينه‌ڤه يێن تو بۆ هاتییه هنارتن، هندى تويى ب ڤێ قه‌نجییا خودايێ ته د گه‌ل ته كرى وپێغه‌مبه‌رينى وعه‌قله‌كێ تمام دايه ته تو نه خێڤزانكى ژ به‌ر دئاخڤى، ونه يێ دينى وه‌كى...
أَمۡ یَقُولُونَ شَاعِرࣱ نَّتَرَبَّصُ بِهِۦ رَیۡبَ ٱلۡمَنُونِ ﴿٣٠﴾
يان بوتپه‌رێس دبێژنه ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر-: تو شاعرى ئه‌مێ ل هيڤییا مرنا ته؟
قُلۡ تَرَبَّصُوا۟ فَإِنِّی مَعَكُم مِّنَ ٱلۡمُتَرَبِّصِینَ ﴿٣١﴾
تو بێژه وان: هوين ل هيڤییا مرنا من بن، ئه‌ز ژى دێ ل هيڤییێ بم عه‌زاب بگه‌هته هه‌وه، وهوين دێ بينن كانێ دويماهى دێ بۆ كێ بت.
أَمۡ تَأۡمُرُهُمۡ أَحۡلَـٰمُهُم بِهَـٰذَاۤۚ أَمۡ هُمۡ قَوۡمࣱ طَاغُونَ ﴿٣٢﴾
یان ئه‌رێ عه‌قلێ ڤان دره‌وپێكه‌ران به‌رێ وان دده‌ته ڤان گۆتنێن هه‌ڤدژ؟ چونكى خێڤزانكى وشاعرى وديناتى ل نك ئێك مرۆڤى كۆم نابن، ب ڕاستى ئه‌و ملله‌ته‌كێ زێده دسه‌رداچووينه.
أَمۡ یَقُولُونَ تَقَوَّلَهُۥۚ بَل لَّا یُؤۡمِنُونَ ﴿٣٣﴾
يان ئه‌و دبێژن: موحه‌ممه‌دى قورئان ژ نك خۆ چێكرییه؟ نێ ئه‌و باوه‌رییێ نائينن، له‌و ئه‌و وێ گۆتنێ دبێژن.
فَلۡیَأۡتُوا۟ بِحَدِیثࣲ مِّثۡلِهِۦۤ إِن كَانُوا۟ صَـٰدِقِینَ ﴿٣٤﴾
پا دێ بلا ئه‌و گۆتنه‌كا وه‌كى قورئانێ بينن، ئه‌گه‌ر ئه‌و ڕاست دبێژن كو موحه‌ممه‌دى ئه‌و يا ژ نك خۆ چێكرى.
أَمۡ خُلِقُوا۟ مِنۡ غَیۡرِ شَیۡءٍ أَمۡ هُمُ ٱلۡخَـٰلِقُونَ ﴿٣٥﴾
ما ئه‌ڤ بوتپه‌رێسه بێ ئافرانده‌ره‌ك هاتينه ئافراندن، يان وان خۆ ئافراندییه؟ وئه‌و دو تشتێن به‌رعه‌قل نینن.
أَمۡ خَلَقُوا۟ ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضَۚ بَل لَّا یُوقِنُونَ ﴿٣٦﴾
يان وان عه‌سمان وعه‌رد ب ڤى ڕه‌نگێ جوان ئافراندينه؟ به‌لكى ئه‌و باوه‌رییه‌كا باوه‌رى ب عه‌زابا خودێ نائينن.
أَمۡ عِندَهُمۡ خَزَاۤئِنُ رَبِّكَ أَمۡ هُمُ ٱلۡمُصَۣیۡطِرُونَ ﴿٣٧﴾
يان گه‌نجينه‌يێن خـــودايـــێ ته د ده‌ستێ وان دانه ئه‌و وان ب ڕێڤه دبه‌ن، يان ئه‌ون يێن ل سه‌ر خه‌لكى دزال ودشێنێ؟ وه‌سا نينه، ئه‌و دلاواز وبێزارن.
أَمۡ لَهُمۡ سُلَّمࣱ یَسۡتَمِعُونَ فِیهِۖ فَلۡیَأۡتِ مُسۡتَمِعُهُم بِسُلۡطَـٰنࣲ مُّبِینٍ ﴿٣٨﴾
يان وان پێپه‌ليسكه‌ك هه‌يه ئه‌و پێ ب ســـه‌ر عه‌سمانى دكه‌ڤن وگوهێ خۆ دده‌نه وه‌حییێ كو ئه‌و دحه‌قن؟ ئه‌وێ ڤێ گۆتنێ دبێژت، بلا ده‌ليله‌كى ل سه‌ر ڕاستییا گۆتنا خۆ بينت.
أَمۡ لَهُ ٱلۡبَنَـٰتُ وَلَكُمُ ٱلۡبَنُونَ ﴿٣٩﴾
ئه‌رێ خودێ كچ هه‌نه وكوڕ بۆ هه‌وه‌نه وه‌كى هوين ژ دره‌و دبێژن؟
أَمۡ تَسۡءَلُهُمۡ أَجۡرࣰا فَهُم مِّن مَّغۡرَمࣲ مُّثۡقَلُونَ ﴿٤٠﴾
يان تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- داخوازا كرێیه‌كێ ژ وان دكه‌ى سه‌را گه‌هاندنا دينى، ڤێجا ئه‌و ژ ڤێ خه‌رامه‌تا تو ژ وان دخوازى دبارگرانن؟
أَمۡ عِندَهُمُ ٱلۡغَیۡبُ فَهُمۡ یَكۡتُبُونَ ﴿٤١﴾
يان علمێ غه‌يبێ ل نك وانه، ڤێجا ئه‌و وى بۆ خه‌لكى دبێژن ودنڤيسن؟ وه نينه؛ چونكى ل عه‌سمانان وعه‌ردى كه‌س ژ خودێ پێڤه‌تر غه‌يبێ نزانت.
أَمۡ یُرِیدُونَ كَیۡدࣰاۖ فَٱلَّذِینَ كَفَرُوا۟ هُمُ ٱلۡمَكِیدُونَ ﴿٤٢﴾
به‌لكى وان دڤێت فێلبازییێ ل پێغه‌مبه‌رى وخودان باوه‌ران بكه‌ن، وئه‌وێن كافر بووين فێلبازییا وان هه‌ر ل وان دزڤڕت.
أَمۡ لَهُمۡ إِلَـٰهٌ غَیۡرُ ٱللَّهِۚ سُبۡحَـٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا یُشۡرِكُونَ ﴿٤٣﴾
يان وان ئێكێ دى ژبلی خودێ هه‌يه كو هێژاى په‌رستنێ بت؟ خودێ يێ پاك وبلند بت ژ وێ شركا ئه‌و ب وى دكه‌ن، وى چو شريك د ملك وخوداينى وپه‌رستنێ دا نينن.
وَإِن یَرَوۡا۟ كِسۡفࣰا مِّنَ ٱلسَّمَاۤءِ سَاقِطࣰا یَقُولُوا۟ سَحَابࣱ مَّرۡكُومࣱ ﴿٤٤﴾
وئه‌گه‌ر ئه‌ڤ بوتپه‌رێسه ببينن هنده‌ك پارچه‌يێن عه‌زابێ ژ عه‌سمانى ب سه‌ر وان دا بێن ئه‌و كوفرا خۆ ناهێلن، ودێ بێژن: ئه‌ڤه عه‌ورن كه‌فتينه سه‌رێك.
فَذَرۡهُمۡ حَتَّىٰ یُلَـٰقُوا۟ یَوۡمَهُمُ ٱلَّذِی فِیهِ یُصۡعَقُونَ ﴿٤٥﴾
ڤێجا تو ڤان بوتپه‌رێسان بهێله حه‌تا ئه‌و دگه‌هنه وێ ڕۆژا خۆ يا ئه‌و تێدا دچنه هيلاكێ، كو ڕۆژا قيامه‌تێیه.
یَوۡمَ لَا یُغۡنِی عَنۡهُمۡ كَیۡدُهُمۡ شَیۡءࣰا وَلَا هُمۡ یُنصَرُونَ ﴿٤٦﴾
و ل وێ ڕۆژێ فێلبازییا وان تشته‌كى ژ عه‌زابا خودێ ژ وان پاشڤه‌نابه‌ت، وكه‌سه‌ك وان ب سه‌ر نائێخت.
وَإِنَّ لِلَّذِینَ ظَلَمُوا۟ عَذَابࣰا دُونَ ذَ ٰلِكَ وَلَـٰكِنَّ أَكۡثَرَهُمۡ لَا یَعۡلَمُونَ ﴿٤٧﴾
وبۆ ڤان زۆرداران عه‌زابه‌ك هه‌يه ل دنيايێ به‌رى عه‌زابا قيامه‌تێ دێ ب سه‌ر وان دا ئێت، به‌لێ پترییا وان وێ نزانن.
وَٱصۡبِرۡ لِحُكۡمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعۡیُنِنَاۖ وَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ حِینَ تَقُومُ ﴿٤٨﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێهنا خۆ ل سه‌ر حوكم وفه‌رمانا خودايێ خۆ فره‌هـ بكه، كو په‌ياما وى دايه ته بگه‌هينى وته‌حه‌ملا وێ نه‌خۆشییێ بكه‌ى يا ژ ملله‌تێ ته دگه‌هته ته، هندى تويى تو يێ ل به‌ر چاڤێن مه ويێ ل بن چاڤدێریی...
وَمِنَ ٱلَّیۡلِ فَسَبِّحۡهُ وَإِدۡبَـٰرَ ٱلنُّجُومِ ﴿٤٩﴾
و ب شه‌ڤێ ژى تو ب سوپاسى ته‌سبيحا خودايێ خۆ بكه ووى مه‌زن ببينه، ونڤێژێ بۆ وى بكه، و ل ده‌مێ نڤێژا سپێدێ ده‌مێ ستێر ئاڤا دبن تو وێ چه‌ندێ بكه.