سورة الحدِيد · ئایەت ٢٥
لَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا رُسُلَنَا بِٱلۡبَیِّنَـٰتِ وَأَنزَلۡنَا مَعَهُمُ ٱلۡكِتَـٰبَ وَٱلۡمِیزَانَ لِیَقُومَ ٱلنَّاسُ بِٱلۡقِسۡطِۖ وَأَنزَلۡنَا ٱلۡحَدِیدَ فِیهِ بَأۡسࣱ شَدِیدࣱ وَمَنَـٰفِعُ لِلنَّاسِ وَلِیَعۡلَمَ ٱللَّهُ مَن یَنصُرُهُۥ وَرُسُلَهُۥ بِٱلۡغَیۡبِۚ إِنَّ ٱللَّهَ قَوِیٌّ عَزِیزࣱ ﴿٢٥﴾
تەفسیرا ساناهی
ب ڕاستى مه پێغه‌مبه‌رێن خۆ ب ده‌ليلێن ئاشكه‌را هنارتن، ومه كيتاب ب ئه‌حكام وشريعه‌ت ڤه د گه‌ل وان ئينا خوارێ، ومه ته‌رازى ئينا خوارێ؛ دا مرۆڤ ب دادییێ سه‌ره‌ده‌رییێ د گه‌ل ئێك ودو بكه‌ن، ومه ئاسن بۆ وان ئينا خوارێ، هێزه‌كا دژوار تێدا هه‌يه، ومفايێن جودا جودا ژى بۆ مرۆڤان تێدا هه‌نه، ودا خودێ بزانت كانێ كییه نه ل به‌رچاڤ دينێ وى وپێغه‌مبه‌رێ وى ب سه‌ر دئێخت. هندى خودێیه ئه‌و هێزداره يێ نه‌ئێته بێزاركرن، وئه‌و زاله يێ كه‌س نه‌شێتێ.