سورة الحَشر · ئایەت ١٠
وَٱلَّذِینَ جَاۤءُو مِنۢ بَعۡدِهِمۡ یَقُولُونَ رَبَّنَا ٱغۡفِرۡ لَنَا وَلِإِخۡوَ ٰنِنَا ٱلَّذِینَ سَبَقُونَا بِٱلۡإِیمَـٰنِ وَلَا تَجۡعَلۡ فِی قُلُوبِنَا غِلࣰّا لِّلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ رَبَّنَاۤ إِنَّكَ رَءُوفࣱ رَّحِیمٌ ﴿١٠﴾
تەفسیرا ساناهی
وئه‌و خودان باوه‌رێن پشتى ئه‌نصارى وموهاجرێن ئێكێ هاتين دبێژن: خودايێ مه تو گونه‌هێن مه بۆ مه ژێ ببه، وگونه‌هان بۆ وان برايێن مه ژى ژێ ببه يێن به‌رى مه باوه‌رى ئيناى وچووين، وتو كه‌رب ونه‌ڤيانه‌كێ بۆ ئێكى ژ خودان باوه‌ران نه‌كه د دلێن مه دا، خـــودايــێ مه هندى تويى تو ب به‌نییێن خۆ يێ مهره‌بانى، وتو ب وان يــێ دلۆڤانكارى. وئه‌ڤ ئايه‌ته ده‌ليله كو دڤێت موسلمان ب باشى به‌حسێ پێشییێن خۆ بكه‌ت، ودوعايان بۆ وان بكه‌ت، وكو ئه‌و حه‌ز ژ صه‌حابییێن پێغه‌مبه‌رێ خودێ بكه‌ت، وبه‌حسێ وان ب باشى بكه‌ت، ودوعايان بۆ بكه‌ت كو خودێ ژ وان ڕازى ببت.