سورة الأنعَام · ئایەت ١٣٦

وَجَعَلُوا۟ لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ ٱلۡحَرۡثِ وَٱلۡأَنۡعَـٰمِ نَصِیبࣰا فَقَالُوا۟ هَـٰذَا لِلَّهِ بِزَعۡمِهِمۡ وَهَـٰذَا لِشُرَكَاۤئِنَاۖ فَمَا كَانَ لِشُرَكَاۤئِهِمۡ فَلَا یَصِلُ إِلَى ٱللَّهِۖ وَمَا كَانَ لِلَّهِ فَهُوَ یَصِلُ إِلَىٰ شُرَكَاۤئِهِمۡۗ سَاۤءَ مَا یَحۡكُمُونَ ﴿١٣٦﴾

تەفسیرا ساناهی

وبوتپه‌رێسان باره‌ك بۆ خودێ ژ وى تشتى دانا یێ وى ئافراندى، ژ چاندى وفێقى وحه‌يوانان، ئه‌و وى دده‌نه‌ مێڤان وهه‌ژاران، وباره‌كا دى ژ ڤان تشتان وان بۆ صه‌نه‌مێن خۆ دانا، ڤێجا ئه‌و بارا وان بۆ هه‌ڤپشكێن خــۆ تايبه‌تكرى ئــه‌و بۆ وان ب تنێیه‌، وناگه‌هته‌ خودێ، وئه‌و بارا بۆ خودێ بت ئه‌و دگه‌هته‌ هه‌ڤپشكێن وان. چ خرابه‌ حوكم ولێكڤه‌كرنه‌ وان كرى.