سورة الأنعَام · ئایەت ١٣٧

وَكَذَ ٰلِكَ زَیَّنَ لِكَثِیرࣲ مِّنَ ٱلۡمُشۡرِكِینَ قَتۡلَ أَوۡلَـٰدِهِمۡ شُرَكَاۤؤُهُمۡ لِیُرۡدُوهُمۡ وَلِیَلۡبِسُوا۟ عَلَیۡهِمۡ دِینَهُمۡۖ وَلَوۡ شَاۤءَ ٱللَّهُ مَا فَعَلُوهُۖ فَذَرۡهُمۡ وَمَا یَفۡتَرُونَ ﴿١٣٧﴾

تەفسیرا ساناهی

وكانێ چاوا شه‌يتانى ل به‌ر بوتپه‌رێسان شرينكر كو ئه‌و باره‌كێ ژ چاندى وحه‌يوانان بۆ خودێ بدانن، وباره‌كێ بۆ هه‌ڤپشكێن خۆ، وه‌سا شه‌يتانان ل به‌ر گه‌له‌ك بوتپه‌رێسان كوشتنا زارۆكێن وان ژ ترسێن فه‌قيرییێ ژى دا شرينكر؛ دا ئه‌و وان بابان ب كوشتنا وێ نه‌فسا خودێ كوشتنا وێ حه‌رامكرى ببه‌نه‌ هيلاكێ، ودا ئه‌و دينێ وان ل به‌ر وان ئالۆز بكه‌ن، ڤێجا دا به‌رزه ‌ببن وتێ بچن، وئه‌گه‌ر خودێ ڤيابا ئه‌و ڤێ چه‌ندێ نه‌كه‌ن وان ئه‌و نه‌دكر، به‌لێ چونكى ئه‌و ب حالێ وان ودويماهییا وان يا خراب يێ زانا بوو، وى ئه‌و بۆ وان نڤيسى، ڤێجا تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- وان وبــێ به‌ختییا ئــه‌و دكــه‌ن بهێله‌، خــودێ حوكمى د ناڤبه‌را ته‌ ووان دا دێ كه‌ت.