سورة الصَّف · ئایەت ٦

وَإِذۡ قَالَ عِیسَى ٱبۡنُ مَرۡیَمَ یَـٰبَنِیۤ إِسۡرَ ٰۤءِیلَ إِنِّی رَسُولُ ٱللَّهِ إِلَیۡكُم مُّصَدِّقࣰا لِّمَا بَیۡنَ یَدَیَّ مِنَ ٱلتَّوۡرَىٰةِ وَمُبَشِّرَۢا بِرَسُولࣲ یَأۡتِی مِنۢ بَعۡدِی ٱسۡمُهُۥۤ أَحۡمَدُۖ فَلَمَّا جَاۤءَهُم بِٱلۡبَیِّنَـٰتِ قَالُوا۟ هَـٰذَا سِحۡرࣱ مُّبِینࣱ ﴿٦﴾

تەفسیرا ساناهی

وتو بۆ ملله‌تێ خۆ بێژه‌ ده‌مێ عيسايێ كوڕێ مه‌ريه‌مێ گۆتییه‌ ملله‌تێ خۆ: هندى ئه‌زم ئه‌ز پێغه‌مبه‌رێ خودێمه‌ بۆ هه‌وه‌، ئه‌ز ڕاستگۆيییا وێ ته‌وراتێ ئاشكه‌را دكه‌م يا به‌رى من هاتى، وئه‌ز شاهده‌يیێ ل سه‌ر ڕاستگۆيییا وى پێغه‌مبه‌رى دده‌م ئه‌وێ دێ پشتى من ئێت وناڤێ وى (ئه‌حـمـه‌ده‌)، وئه‌و موحه‌ممه‌ده‌ سلاڤ لێ بن، ڤێجا ده‌مێ موحه‌ممه‌د ب ئايه‌تێن ئاشكه‌را بۆ وان هاتى، وان گۆت: ئه‌ڤا تو بۆ مه‌ پێ هاتى سێره‌به‌ندییه‌كا ئاشكه‌رايه‌.