سورة الأعرَاف · ئایەت ١٥٠

وَلَمَّا رَجَعَ مُوسَىٰۤ إِلَىٰ قَوۡمِهِۦ غَضۡبَـٰنَ أَسِفࣰا قَالَ بِئۡسَمَا خَلَفۡتُمُونِی مِنۢ بَعۡدِیۤۖ أَعَجِلۡتُمۡ أَمۡرَ رَبِّكُمۡۖ وَأَلۡقَى ٱلۡأَلۡوَاحَ وَأَخَذَ بِرَأۡسِ أَخِیهِ یَجُرُّهُۥۤ إِلَیۡهِۚ قَالَ ٱبۡنَ أُمَّ إِنَّ ٱلۡقَوۡمَ ٱسۡتَضۡعَفُونِی وَكَادُوا۟ یَقۡتُلُونَنِی فَلَا تُشۡمِتۡ بِیَ ٱلۡأَعۡدَاۤءَ وَلَا تَجۡعَلۡنِی مَعَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلظَّـٰلِمِینَ ﴿١٥٠﴾

تەفسیرا ساناهی

وده‌مێ مووسا عێجز وغه‌مگين زڤڕییه‌ نك ملله‌تێ خۆ؛ چونكى خودێ پێ دابوو زانين كو ملله‌تێ وى يێ دسه‌ردا چووى، وكو سامرى ئه‌و يێن ژ ڕێكا دورست ده‌رێخستين، مووساى گۆت: پيسه‌ جێگرى بوو پشتى من هه‌وه‌ كرى، ئه‌رێ هه‌وه‌ له‌ز ل فه‌رمانا خودايێ خۆ كر؟ یه‌عنى: هه‌وه‌ له‌ز ل زڤڕينا من كر يا كو خودێ ده‌مێ وێ ده‌سنيشان كرى؟ ومووساى ژ كه‌ربێن ملله‌تێ خۆ يێ گۆلكپه‌رێس وبرايێ خۆ هاروونى دا ده‌پێن ته‌وراتێ هاڤێتن، وسه‌رێ برايێ خۆ گرت و ب نك خۆ ڤه‌ كێشا، هاروونى ب نه‌رمى ڤه‌ گۆتێ: كوڕێ ده‌یكا من هندى ملله‌ت بوو بێ هێزى بۆ خۆ د من ڕا ديت، ووان ئه‌ز حسێب كرم مرۆڤه‌كێ لاواز، ونێزيك بوو ئه‌و من بكوژن، ڤێجا ب ڤى كارێ تو د گه‌ل من دكه‌ى تو كه‌يفا دوژمنان نه‌ئينه‌، وتو ل ده‌مێ كه‌ربا خۆ من نه‌ده‌ د گه‌ل وى ملله‌تى يێ پێگيرى ب فه‌رمانا ته‌ نه‌كرى وگۆلك په‌رێسى.