سورة الأعرَاف · ئایەت ١٦٠

وَقَطَّعۡنَـٰهُمُ ٱثۡنَتَیۡ عَشۡرَةَ أَسۡبَاطًا أُمَمࣰاۚ وَأَوۡحَیۡنَاۤ إِلَىٰ مُوسَىٰۤ إِذِ ٱسۡتَسۡقَىٰهُ قَوۡمُهُۥۤ أَنِ ٱضۡرِب بِّعَصَاكَ ٱلۡحَجَرَۖ فَٱنۢبَجَسَتۡ مِنۡهُ ٱثۡنَتَا عَشۡرَةَ عَیۡنࣰاۖ قَدۡ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسࣲ مَّشۡرَبَهُمۡۚ وَظَلَّلۡنَا عَلَیۡهِمُ ٱلۡغَمَـٰمَ وَأَنزَلۡنَا عَلَیۡهِمُ ٱلۡمَنَّ وَٱلسَّلۡوَىٰۖ كُلُوا۟ مِن طَیِّبَـٰتِ مَا رَزَقۡنَـٰكُمۡۚ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَـٰكِن كَانُوۤا۟ أَنفُسَهُمۡ یَظۡلِمُونَ ﴿١٦٠﴾

تەفسیرا ساناهی

ومه‌ ملله‌تێ مووساى ژ ئسرائيلیان كرنه‌ دووازده‌ ئويجاخ هندى هــژمــارا بابكێن وان -ژ كوڕێن يه‌عقووبى- هــه‌ر ئويجاخه‌ك ژ وان ب مه‌زنێ خۆ دهاته‌ نیاسين. وگاڤا ملله‌تێ مووساى ل ده‌مێ به‌رزه‌بوونێ تێهنى بووين، ووان داخوازا ئاڤێ ژێ كرى، مه‌ وه‌حى بۆ وى هنارت كو: گۆپالێ خۆ ل به‌رى بده‌، ئينا دووازده‌ كانییێن ئاڤێ ژێ زان، وهه‌ر ئويجاخه‌كێ ژ دووازده‌ ئويجاخان كانییا خۆ نیاسى، له‌و ب سه‌ر كانییا ئويجاخا دى ڤه‌ نه‌دچوو، ومه‌ عه‌ور ئينانه‌ هنداڤى وان دا سيبه‌رێ ل وان بكه‌ن، ومه‌ گه‌زۆ وگۆشتێ ته‌يران بۆ وان ئينا خوارێ، ومه‌ گۆته‌ وان: ژ تشتێ پاقژێ مه‌ دايه‌ هه‌وه‌ هوين بخۆن، به‌لێ وان ب ڤێ چه‌ندێ نه‌خۆش بوو وژێ بێنته‌نگ بوون ودلێ وان ژ ڤێ خوارنێ ڕه‌شبوو، وگۆتن: ئه‌م نه‌شێين خوارنه‌كێ ب تنێ هه‌ر بخۆين، ووان داخوازا گوهۆڕينا خوارنا باش ب يا نه‌باش كر. وده‌مێ وان شـوكــرا خودێ نه‌كرى و ب وى كارى ڕانه‌بووين يێ خودێ ل سه‌ر وان فه‌ركرى وان زۆردارى ل مه‌ نه‌كر، به‌لكى وان زۆردارى ل خۆ ب خۆ كر؛ چونكى وان باشى ژ ده‌ستێ خۆ كر، ووان خۆ به‌رئاتاف كر.