سورة الأعرَاف · ئایەت ١٦١
وَإِذۡ قِیلَ لَهُمُ ٱسۡكُنُوا۟ هَـٰذِهِ ٱلۡقَرۡیَةَ وَكُلُوا۟ مِنۡهَا حَیۡثُ شِئۡتُمۡ وَقُولُوا۟ حِطَّةࣱ وَٱدۡخُلُوا۟ ٱلۡبَابَ سُجَّدࣰا نَّغۡفِرۡ لَكُمۡ خَطِیۤءَـٰتِكُمۡۚ سَنَزِیدُ ٱلۡمُحۡسِنِینَ ﴿١٦١﴾
تەفسیرا ساناهی
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حسێ نه‌گوهدارییا ئسرائيلییان بۆ خودايێ وان وپێغه‌مبه‌رێ وان مووساى سلاڤ لێ بن بكه، وده‌مێ وان ئه‌و گۆتن گوهاڕتى يا فه‌رمان ب گۆتنا وێ ل وان هاتییه‌كرن ده‌مێ خودێ گۆتییه وان: هوين ل (به‌يتولمه‌قدسێ) ئاكنجى ببن، و ل چى جهێ هه‌وه بڤێت وچى گاڤا هـه‌وه بڤێت ژ فێقى وده‌رامه‌تێ وى بخۆن، وبێژن: گونه‌هێن مه ژ سه‌ر مه ڕاكه، وهوين ب خۆ چه‌ماندن ڤه د ده‌رگه‌هى ڕا هه‌ڕن، ئه‌م دێ گونه‌هێن هه‌وه بۆ هه‌وه ژێ به‌ين، وئه‌م هه‌وه پێ ناگرين، وئه‌م خێرا دنيايێ وئاخره‌تێ ل قه‌نجيكاران دێ زێده كه‌ين.