سورة الأعرَاف · ئایەت ١٨٨
قُل لَّاۤ أَمۡلِكُ لِنَفۡسِی نَفۡعࣰا وَلَا ضَرًّا إِلَّا مَا شَاۤءَ ٱللَّهُۚ وَلَوۡ كُنتُ أَعۡلَمُ ٱلۡغَیۡبَ لَٱسۡتَكۡثَرۡتُ مِنَ ٱلۡخَیۡرِ وَمَا مَسَّنِیَ ٱلسُّوۤءُۚ إِنۡ أَنَا۠ إِلَّا نَذِیرࣱ وَبَشِیرࣱ لِّقَوۡمࣲ یُؤۡمِنُونَ ﴿١٨٨﴾
تەفسیرا ساناهی
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه: ژ وێ پێڤه‌تر يا خودێ حه‌ز كرى ئه‌ز نه‌شێم نه چو مفایى بگه‌هينمه خۆ ونه چو زيانێ ژ خۆ پاشڤه ببه‌م، وئه‌گه‌ر من تشتێ نه‌به‌رچاڤ وغه‌یب زانيبا ئه‌ز دا وان ئه‌گه‌ران ب كارئينم يێن گه‌له‌ك مفا پێ گه‌هشتبا من، وئه‌ز دا خۆ ژ وان ڕێكان ده‌مه پاش يێن خرابى ژێ دگه‌هشته من به‌رى خرابى هاتبا، وهـنـدى ئه‌زم هه‌ما ب تنێ ئه‌ز پێغه‌مبه‌رێ خودێمه وى ئه‌زێ بۆ هــه‌وه هنارتيم؛ دا ئــه‌ز هــه‌وه ژ عـه‌زابا وى بترسينم، ومزگينییێ ب قه‌نجییا وى بده‌مه وى ملله‌تێ باوه‌رییێ دئينت كو ئه‌ز پێغه‌مبه‌رێ خودێمه، وكارى ب شریعه‌تێ وى دكه‌ن.