سورة الأنفَال · ئایەت ٤١
۞ وَٱعۡلَمُوۤا۟ أَنَّمَا غَنِمۡتُم مِّن شَیۡءࣲ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُۥ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِی ٱلۡقُرۡبَىٰ وَٱلۡیَتَـٰمَىٰ وَٱلۡمَسَـٰكِینِ وَٱبۡنِ ٱلسَّبِیلِ إِن كُنتُمۡ ءَامَنتُم بِٱللَّهِ وَمَاۤ أَنزَلۡنَا عَلَىٰ عَبۡدِنَا یَوۡمَ ٱلۡفُرۡقَانِ یَوۡمَ ٱلۡتَقَى ٱلۡجَمۡعَانِۗ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَیۡءࣲ قَدِیرٌ ﴿٤١﴾
تەفسیرا ساناهی
وهوين -گه‌لى خودان باوه‌ران- بــزانــن كـو ئه‌و مالێ هوين د جيهادا د ڕێكا خودێ دا ب ده‌ست خۆڤه دئينن ژ پێنج پشكێن وى چار بۆ وان شه‌ڕكه‌رانه يێن ل شه‌ڕى ئاماده‌بووين، وپێنجێكا مايى دێ بته پێنج پشك: يا ئێكێ بۆ خودێ وپێغه‌مبه‌رییه، ئه‌و د مفايێن گشتى يێن موسلمانان دا دئێته خه‌رجكرن، ويا دووێ بۆ مرۆڤێن پێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- يێن نێزيكه، كو بنه‌مالا هاشمى و موططه‌لبينه، ئه‌ڤه پێش زه‌كاتێ ڤه بۆ وان هاتییه‌دانان چونكى زه‌كات بۆ وان نه‌دورسته، ويا سییێ بۆ ئێتيمانه، ويا چارێ بــۆ هه‌ژارانه، ويا پێنجێ بــــۆ وى ڕێڤنگیيه يێ چـــو مــال د ده‌ست دا نه‌ماى، ئه‌گه‌ر هه‌وه باوه‌رى ب ته‌وحيدا خودێ هه‌يه، و ب وێ يا وى ل ســــه‌ر به‌نییێ خـــــۆ مــوحه‌ممه‌دى ئينايه خوارێ ژ ئايــه‌ت وســه‌ركه‌فتنا ل وێ ڕۆژێ يا وى ل (به‌درێ) ژێكڤه‌كرن د ناڤبه‌را حه‌قی ونه‌حه‌قییێ دا كرى، ڕۆژا هه‌ردو كۆم گه‌هشتينه ئێك كۆما خودان باوه‌ران وكۆما بوتپه‌رێسان، وخودێ ل سه‌ر هه‌مى تشتان يێ خودان شيانه چو تشت وى بێزار ناكه‌ن.