سورة الانشِقَاق Al-Insyiqaq
٢٥ ئایەت · مەککی
۞ إِذَا ٱلسَّمَاۤءُ ٱنشَقَّتۡ ﴿١﴾
ئه‌گه‌ر عه‌سمان ده‌رزى، و ل ڕۆژا قيامه‌تێ ئه‌و شه‌ق بوو.
وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ ﴿٢﴾
و وى گوهدارییا فه‌رمانا خودايێ خۆ كر كو شه‌ق ببت، وحه‌قه ئه‌و گوهدارییا فه‌رمانا وى بكه‌ت.
وَإِذَا ٱلۡأَرۡضُ مُدَّتۡ ﴿٣﴾
وئه‌گه‌ر عه‌رد ژێك هاته‌ده‌ر وفره‌هـ بوو.
وَأَلۡقَتۡ مَا فِیهَا وَتَخَلَّتۡ ﴿٤﴾
وئه‌و مرییێن د ناڤ خۆ دا هاڤێتن و ژ وان ڤالا بوو.
وَأَذِنَتۡ لِرَبِّهَا وَحُقَّتۡ ﴿٥﴾
و وى گوهدارییا فه‌رمانا خودايێ خۆ كر، وحـه‌قـه ئه‌و گوهدارییا فه‌رمانا وى بكه‌ت.
یَـٰۤأَیُّهَا ٱلۡإِنسَـٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدۡحࣰا فَمُلَـٰقِیهِ ﴿٦﴾
ئه‌ى مرۆڤ هندى تويى تو يێ ب نك خودێ ڤه دچى، وتو يێ كريارێن باش يان خراب دكه‌ى، پاشى ڕۆژا قيامه‌تێ تو دێ ڕابه‌رى خودێ بى، ڤێجا تو دێ جزايێ خۆ وه‌رگرى.
فَأَمَّا مَنۡ أُوتِیَ كِتَـٰبَهُۥ بِیَمِینِهِۦ ﴿٧﴾
ڤێجا هه‌چییێ كيتابا كريارێن وى بێـته د ده‌ستێ وى يێ ڕاستێ دا، وئه‌و مـــرۆڤــێ خودان باوه‌ره.
فَسَوۡفَ یُحَاسَبُ حِسَابࣰا یَسِیرࣰا ﴿٨﴾
حسێبا وى دێ يا ب ساناهى بت.
وَیَنقَلِبُ إِلَىٰۤ أَهۡلِهِۦ مَسۡرُورࣰا ﴿٩﴾
وئه‌و ب كه‌يف دێ زڤڕته نك مرۆڤێن خۆ ل به‌حه‌شتێ.
وَأَمَّا مَنۡ أُوتِیَ كِتَـٰبَهُۥ وَرَاۤءَ ظَهۡرِهِۦ ﴿١٠﴾
وهه‌چییێ كيتابا وى ژ لایێ پشت وى ڤه بۆ بێته‌دان، وئه‌و مرۆڤێ كافره.
فَسَوۡفَ یَدۡعُوا۟ ثُبُورࣰا ﴿١١﴾
ئه‌و دێ نفرينێ ب تێچوونێ ل خۆ كه‌ت.
وَیَصۡلَىٰ سَعِیرًا ﴿١٢﴾
ودێ چته ئاگرى دا تام بكه‌ته گه‌رما وى.
إِنَّهُۥ كَانَ فِیۤ أَهۡلِهِۦ مَسۡرُورًا ﴿١٣﴾
هندى ئه‌و بوو ئه‌و د دنيايێ دا د ناڤ مرۆڤێن خۆ دا يێ كه‌يفخۆش ودفنبلند بوو.
إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن یَحُورَ ﴿١٤﴾
وى هزرا دويماهییێ نه‌دكر، هندى ئه‌و بوو وى هزر دكر كو ئه‌و بۆ حسێبێ ب ساخى قه‌ت نازڤڕته نك خودايێ خۆ.
بَلَىٰۤۚ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِیرࣰا ﴿١٥﴾
ئه‌گه‌ر عه‌سمان ده‌رزى، و ل ڕۆژا قيامه‌تێ ئه‌و شه‌ق بوو، ووى گوهدارییا فه‌رمانا خودايێ خۆ كر كو شه‌ق ببت، وحه‌قه ئه‌و گوهدارییا فه‌رمانا وى بكه‌ت. وئه‌گه‌ر عه‌رد ژێك هاته‌ده‌ر وفره‌هـ بوو، وئه‌و مرییێن د ناڤ خۆ دا هاڤێت...
فَلَاۤ أُقۡسِمُ بِٱلشَّفَقِ ﴿١٦﴾
خودێ سويند ب سۆراتییا ئاسۆيێ عه‌سمانى ده‌مێ ڕۆژ ئاڤا دبت خوار.
وَٱلَّیۡلِ وَمَا وَسَقَ ﴿١٧﴾
و ب شه‌ڤێ وهه‌ر تشتێ تێدا ڤه‌حه‌وياى.
وَٱلۡقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ﴿١٨﴾
و ب هه‌يڤێ ده‌مێ ڕۆناهییا وێ تمام دبت.
لَتَرۡكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقࣲ ﴿١٩﴾
هوين -گه‌لی مرۆڤان- د گه‌له‌ك حالێن ژێك جودا ڕا دێ بۆرن: ژ چپكه‌كا ئاڤێ بۆ هنده‌ك خوينا هشك بۆ پارچه‌يه‌كا گۆشتى بۆ دانا رحێ بۆ مرنێ بۆ ڕابوونێ. وبۆ مرۆڤى چێ نابت ژبلی خودێ ب تشته‌كێ دى سويند بخۆت، ئه‌گه‌ر دێ كه‌فته د ش...
فَمَا لَهُمۡ لَا یُؤۡمِنُونَ ﴿٢٠﴾
ڤێجا ئه‌و چ تشته وان ژ باوه‌رییێ پاشڤه‌دبه‌ت پشتى ئايه‌ت بۆ وان هاتينه ئاشكه‌راكرن؟
وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنُ لَا يَسْجُدُونَ ٢١ ۩ ﴿٢١﴾
و وان چيه ده‌مێ قورئان بۆ وان دئێته خواندن ئه‌و ناچنه سوجدێ، وباوه‌رییێ ب وى تشتى نائينن يێ تێدا هاتى؟
بَلِ ٱلَّذِینَ كَفَرُوا۟ یُكَذِّبُونَ ﴿٢٢﴾
به‌لكى هه‌ما عه‌ده‌تێ كافرانه ئه‌و دره‌وێ ب حه‌قییێ دكه‌ن.
وَٱللَّهُ أَعۡلَمُ بِمَا یُوعُونَ ﴿٢٣﴾
وخودێ دزانت كانێ ئه‌و چ د سنگێن خۆ دا ڤه‌دشێرن ژ ڕكدارییێ د گه‌ل كو ئه‌و دزانن ژى كو ئه‌و تشتێ قورئان پێ هاتى حه‌قییه.
فَبَشِّرۡهُم بِعَذَابٍ أَلِیمٍ ﴿٢٤﴾
ڤێجا تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- مزگينییێ بده وان كو خودێ عه‌زابه‌كا ب ئێش بۆ وان ئاماده‌كرییه.
إِلَّا ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمۡ أَجۡرٌ غَیۡرُ مَمۡنُونِۭ ﴿٢٥﴾
به‌لێ ئه‌وێن باوه‌رى ب خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى ئيناى وئه‌و كار كرى يێ خودێ ل سه‌ر وان فه‌ركرى، ل ئاخره‌تێ خێره‌كا بێ كێمكرن وڤه‌بڕين بۆ وان هه‌يه.