سورة يُوسُف · ئایەت ١١٠
حَتَّىٰۤ إِذَا ٱسۡتَیۡءَسَ ٱلرُّسُلُ وَظَنُّوۤا۟ أَنَّهُمۡ قَدۡ كُذِبُوا۟ جَاۤءَهُمۡ نَصۡرُنَا فَنُجِّیَ مَن نَّشَاۤءُۖ وَلَا یُرَدُّ بَأۡسُنَا عَنِ ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡمُجۡرِمِینَ ﴿١١٠﴾
تەفسیرا ساناهی
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- له‌زێ د سه‌ركه‌فتنا ل سه‌ر دوژمنان دا نه‌كه؛ چونكى پێغه‌مبه‌رێن به‌رى ته ژ به‌ر حكمه‌ته‌كا ئه‌م دزانين سه‌ركه‌فتن زوى بۆ وان نه‌دهات، حه‌تا ده‌مێ ئه‌و پێغه‌مبه‌ر ژ ملله‌تێن خۆ بێ هيڤى دبوون، وئه‌و پشتڕاست دبوون كو ملله‌تێن وان دره‌و ب وان كر وئێدى چو هيڤى نه‌ما كو ئه‌و باوه‌رییێ بينن، ل ده‌مێ ته‌نگاڤى دژوار دبوو سه‌ركه‌فتنا مه دگه‌هشته وان، ڤێجا يێ مه بڤێت ژ پێغه‌مبه‌ر ودويكه‌فتییێن وان ئه‌م ڕزگار دكه‌ين، وعه‌زابا مه ژ وان نائێته زڤڕاندن يێن تاوان كرى و ل سه‌ر خودێ دبسته. و د ڤێ چه‌ندێ دا صه‌برئينانه‌ك بۆ پێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- هه‌يه.