سورة صٓ Sad
٨٨ ئایەت · مەککی
صۤۚ وَٱلۡقُرۡءَانِ ذِی ٱلذِّكۡرِ ﴿١﴾
( صٓ ) گۆتن ل دۆر ڤان حه‌رفێن كه‌ركرى ل ده‌سپێكا سووره‌تا به‌قه‌ره بۆرییه. خودێ ب وێ قورئانێ سويند دخۆت يا كو بيرا خه‌لكى ل وى تشتى دئينته ڤه يێ ئه‌و ژێ دبێ ئاگه‌هـ.
بَلِ ٱلَّذِینَ كَفَرُوا۟ فِی عِزَّةࣲ وَشِقَاقࣲ ﴿٢﴾
به‌لێ كافر خۆ ژ حه‌قییێ بلندتر لێ دكه‌ن وكارى پێ ناكه‌ن.
كَمۡ أَهۡلَكۡنَا مِن قَبۡلِهِم مِّن قَرۡنࣲ فَنَادَوا۟ وَّلَاتَ حِینَ مَنَاصࣲ ﴿٣﴾
به‌رى ڤان بوتپه‌رێسان گه‌له‌ك ملله‌ت مه تێبرينه، ڤێجا ده‌مێ عه‌زاب گه‌هشتییه وان، وان تۆبه‌كر وهاوارێن خۆ گه‌هاندنه مه، وده‌م نه ده‌مێ وه‌رگرتنا تـۆبــێ بــوو، ونه ده‌مێ ڕه‌ڤين وقورتالبوونێ بوو ژ وێ يا ب سه‌رێ وان...
وَعَجِبُوۤا۟ أَن جَاۤءَهُم مُّنذِرࣱ مِّنۡهُمۡۖ وَقَالَ ٱلۡكَـٰفِرُونَ هَـٰذَا سَـٰحِرࣱ كَذَّابٌ ﴿٤﴾
وئه‌ڤ كافره عجێبگرتى مان كو خودێ مرۆڤه‌ك بۆ وان هنارتى؛ دا به‌رێ وان بده‌ته خودێ ووان ژ عه‌زابا وى بترسينت، ووان گۆت: ئه‌ڤه نه پێغه‌مبه‌ره به‌لكى ئه‌و د گۆتنا خۆ دا مرۆڤه‌كێ دره‌وينه، وى سێره‌به‌ندى يا ل ملله‌تێ خۆ...
أَجَعَلَ ٱلۡءَالِهَةَ إِلَـٰهࣰا وَ ٰحِدًاۖ إِنَّ هَـٰذَا لَشَیۡءٌ عُجَابࣱ ﴿٥﴾
ئه‌رێ چاوا ئه‌ڤ هه‌مى خوداوه‌نده دێ بنه خودايه‌كێ ب تنێ؟ هندى ئه‌ڤ تشته‌يه يێ ئه‌و پێ هاتى وبه‌رێ خه‌لكى دده‌تێ تشته‌كێ عه‌جێبه.
وَٱنطَلَقَ ٱلۡمَلَأُ مِنۡهُمۡ أَنِ ٱمۡشُوا۟ وَٱصۡبِرُوا۟ عَلَىٰۤ ءَالِهَتِكُمۡۖ إِنَّ هَـٰذَا لَشَیۡءࣱ یُرَادُ ﴿٦﴾
وسه‌ر وگرگرێن ملله‌تى ده‌ست پێ كر وبه‌رێ ملله‌تێ خۆ دا مانا به‌رده‌وام ل سه‌ر شركێ وصه‌برا ل سه‌ر گه‌له‌ك خوداوه‌ندان؛ چونكى هندى ئه‌وه يا ئه‌ڤ پێغه‌مبه‌ره پێ هاتى تشته‌كێ دورستكرییه ومه‌خسه‌د پێ وه‌رگرتنا مه‌زنیێیه...
مَا سَمِعۡنَا بِهَـٰذَا فِی ٱلۡمِلَّةِ ٱلۡءَاخِرَةِ إِنۡ هَـٰذَاۤ إِلَّا ٱخۡتِلَـٰقٌ ﴿٧﴾
ئه‌ڤا ئه‌و دبێژت نه مه ژ دينێ بابێن خۆ يێن قوره‌يشى گوهـ لێ بوويه، ونه مه ژ دينێ فه‌لان گوهـ لێ بوويه، هه‌ما ئه‌ڤه دره‌و وبێ به‌ختییه‌كه.
أَءُنزِلَ عَلَیۡهِ ٱلذِّكۡرُ مِنۢ بَیۡنِنَاۚ بَلۡ هُمۡ فِی شَكࣲّ مِّن ذِكۡرِیۚ بَل لَّمَّا یَذُوقُوا۟ عَذَابِ ﴿٨﴾
ئه‌رێ د ناڤبه‌را مه هه‌مییان دا قورئان بۆ موحه‌ممه‌دى ب تنێ هاتییه؟ به‌لكى ئه‌و د وه‌حییا من دا بۆ ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- وهنارتنا من بۆ ته ب گومانن، به‌لكى وان ئه‌و گۆتن گۆت؛ چونكى وان تام نه‌كرییه عه‌زابا خودێ، وئه...
أَمۡ عِندَهُمۡ خَزَاۤئِنُ رَحۡمَةِ رَبِّكَ ٱلۡعَزِیزِ ٱلۡوَهَّابِ ﴿٩﴾
يان خزينه‌يێن قه‌نجییا خودايێ ته يێ زال د ده‌سهه‌لاتا خۆ دا، ويێ ڕزقى پڕ دده‌ته وى يێ وى بڤێت، د ده‌ستێن وان دانه؟
أَمۡ لَهُم مُّلۡكُ ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَیۡنَهُمَاۖ فَلۡیَرۡتَقُوا۟ فِی ٱلۡأَسۡبَـٰبِ ﴿١٠﴾
يان ژى ملكێ عه‌سمانان وعه‌درى وتشتێ د ناڤبه‌را وان دا، يێ ڤان بوتپه‌رێسانه، ڤێجا يێ وان بڤێت ئه‌و دێ ده‌نێ ويێ نه‌ڤێت نه؟ پا دێ بلا ئه‌و ل وان ڕێكان بچن يێن وان دگه‌هيننه عه‌سمانى دا ئه‌و وێ بكه‌ن یا وان دڤێت، ژ دان و...
جُندࣱ مَّا هُنَالِكَ مَهۡزُومࣱ مِّنَ ٱلۡأَحۡزَابِ ﴿١١﴾
ئه‌ڤ له‌شكه‌رێ دره‌وپێكرنێ دكه‌ت له‌شكه‌ره‌كێ شكه‌ستییه، كانێ چاوا پارتێن به‌رى وان هاتينه شكاندن:
كَذَّبَتۡ قَبۡلَهُمۡ قَوۡمُ نُوحࣲ وَعَادࣱ وَفِرۡعَوۡنُ ذُو ٱلۡأَوۡتَادِ ﴿١٢﴾
( صٓ ( گۆتن ل دۆر ڤان حه‌رفێن كه‌ركرى ل ده‌سپێكا سووره‌تا به‌قه‌ره بۆرییه. خودێ ب وێ قورئانێ سويند دخۆت يا كو بيرا خه‌لكى ل وى تشتى دئينته ڤه يێ ئه‌و ژێ دبێ ئاگه‌هـ. به‌لێ كافر خۆ ژ حه‌قییێ بلندتر لێ دكه‌ن وكارى پێ ن...
وَثَمُودُ وَقَوۡمُ لُوطࣲ وَأَصۡحَـٰبُ لۡءَیۡكَةِۚ أُو۟لَـٰۤئِكَ ٱلۡأَحۡزَابُ ﴿١٣﴾
وثه‌موودی وملله‌تێ لووطى وخودانێن داروبار وبيستانان كو ملله‌تێ شوعه‌يبينه. ئه‌ڤ ملله‌ته بوون يێن ل سه‌ر كوفرێ ودره‌وپێكرنێ كۆم بووين.
إِن كُلٌّ إِلَّا كَذَّبَ ٱلرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ ﴿١٤﴾
ئه‌ڤان هه‌مییان دره‌و ب پێغه‌مبه‌ران كربوو، ئينا ئه‌و هێژاى عه‌زابا خودێ بوون، وعه‌زابا وى ب سه‌ر وان دا هات.
وَمَا یَنظُرُ هَـٰۤؤُلَاۤءِ إِلَّا صَیۡحَةࣰ وَ ٰحِدَةࣰ مَّا لَهَا مِن فَوَاقࣲ ﴿١٥﴾
وئه‌گه‌ر ئه‌ڤ بوتپه‌رێسه مانه ل سه‌ر شركا خۆ هه‌ما ژبلی پفكرنه‌كا چو زڤڕين د دويڤ دا نه‌بن ئه‌و چاڤه‌ڕێیى تشته‌كێ دى نابن كو عه‌زاب ب سه‌ر وان دا بێت.
وَقَالُوا۟ رَبَّنَا عَجِّل لَّنَا قِطَّنَا قَبۡلَ یَوۡمِ ٱلۡحِسَابِ ﴿١٦﴾
ووان گۆت: خودايێ مه تو د دنيايێ دا به‌رى ئاخره‌تێ، له‌زێ بۆ مه ل بارا مه يا عه‌زابێ بكه. ووان بۆ تڕانه ئه‌ڤ گۆتنه گۆت.
ٱصۡبِرۡ عَلَىٰ مَا یَقُولُونَ وَٱذۡكُرۡ عَبۡدَنَا دَاوُۥدَ ذَا ٱلۡأَیۡدِۖ إِنَّهُۥۤ أَوَّابٌ ﴿١٧﴾
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێهنا خۆ ل سه‌ر گۆتنا وان يا بۆ ته نه‌خۆش فره‌هـ بكه، وتو به‌حسێ به‌نییێ مه داوودى بكه ئه‌وێ خودان هێز ل سه‌ر دوژمنێن خودێ ويێ صه‌بركێش ل سه‌ر گوهدارییا خودێ، هندى ئه‌وه وى گه‌له‌ك تۆبه دكر و ل...
إِنَّا سَخَّرۡنَا ٱلۡجِبَالَ مَعَهُۥ یُسَبِّحۡنَ بِٱلۡعَشِیِّ وَٱلۡإِشۡرَاقِ ﴿١٨﴾
هندى ئه‌مين مه چيا د گه‌ل داوودى بنده‌ست كربوون، وان سپێده وئێڤاران د گه‌ل وى ته‌سبيح دكرن.
وَٱلطَّیۡرَ مَحۡشُورَةࣰۖ كُلࣱّ لَّهُۥۤ أَوَّابࣱ ﴿١٩﴾
ومه ته‌ير ژى د گه‌ل وى بنده‌ست كربوون كۆم كۆمه وان ته‌سبيح دكرن، وئه‌و وه‌كى وى دگوهدار بوون.
وَشَدَدۡنَا مُلۡكَهُۥ وَءَاتَیۡنَـٰهُ ٱلۡحِكۡمَةَ وَفَصۡلَ ٱلۡخِطَابِ ﴿٢٠﴾
ومه ملكێ وى ب هێزێ وهه‌يبه‌تێ وسه‌ركه‌فتنێ موكم كر، وپێغه‌مبه‌رينى وحوكمدارییا د ناڤبه‌را هه‌ڤڕكان دا مه دابوويێ.
۞ وَهَلۡ أَتَىٰكَ نَبَؤُا۟ ٱلۡخَصۡمِ إِذۡ تَسَوَّرُوا۟ ٱلۡمِحۡرَابَ ﴿٢١﴾
وئه‌رێ به‌حسێ وان هه‌ردو هه‌ڤڕكان بۆ ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- هاتییه‌كرن ده‌مێ ئه‌و ب سه‌ر شويرهێ كه‌فتين وچووينه نك داوودى ل وى جهێ وى عيباده‌تێ خـــودێ لێ دكر.
إِذۡ دَخَلُوا۟ عَلَىٰ دَاوُۥدَ فَفَزِعَ مِنۡهُمۡۖ قَالُوا۟ لَا تَخَفۡۖ خَصۡمَانِ بَغَىٰ بَعۡضُنَا عَلَىٰ بَعۡضࣲ فَٱحۡكُم بَیۡنَنَا بِٱلۡحَقِّ وَلَا تُشۡطِطۡ وَٱهۡدِنَاۤ إِلَىٰ سَوَاۤءِ ٱلصِّرَ ٰطِ ﴿٢٢﴾
ئينا ئه‌و ژ چوونه ژۆرا وان ترسیا؟ وان گۆتێ: نه‌ترسه، ئه‌م دو هه‌ڤڕكيـن ئێك ژ مه زۆردارى ل يێ دى كرییه، ڤێجا تو ب دادییێ حوكمى د ناڤبه‌را مه دا بكه، وتو د حوكمێ خۆ دا زۆردارییێ ل مه نه‌كه، وبه‌رێ مه بده ڕاستییا...
إِنَّ هَـٰذَاۤ أَخِی لَهُۥ تِسۡعࣱ وَتِسۡعُونَ نَعۡجَةࣰ وَلِیَ نَعۡجَةࣱ وَ ٰحِدَةࣱ فَقَالَ أَكۡفِلۡنِیهَا وَعَزَّنِی فِی ٱلۡخِطَابِ ﴿٢٣﴾
ئێك ژ وان گۆت: هندى ئه‌ڤه‌يه ئه‌ڤه برايێ منه، وى نۆت ونه‌هـ بزن هه‌نه، ومن بزنه‌كا ب تنێ هه‌يه، ڤێجا وى دلێ خۆ برێ، وگۆت: وێ بزنێ ژى بده من، وئه‌و د گۆتنێ دا يێ دژوار بوو د گه‌ل، وئه‌و شيا من.
قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ إِلَى نِعَاجِهِ وَإِنَّ كَثِيرًا مِنَ الْخُلَطَاءِ لَيَبْغِي بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَقَلِيلٌ مَا هُمْ وَظَنَّ دَاوُودُ أَنَّمَا فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَخَرَّ رَاكِعًا وَأَنَابَ ٢٤ ۩ ﴿٢٤﴾
داوودى گۆت: ب ڕاستى برايێ ته ب ڤێ خواستنا بزنا ته بۆ ناڤ بزنێن خۆ زۆردارى ل ته كرییه، وگه‌له‌ك شريك هه‌نه ته‌عدايییێ ل ئێك ودو دكه‌ن، و ب وه‌رگرتنا حه‌قێ وى ب بێ وژدانى زۆردارییێ لێ دكه‌ت خودان باوه‌رێن چاك تێ نه‌بن...
فَغَفَرۡنَا لَهُۥ ذَ ٰلِكَۖ وَإِنَّ لَهُۥ عِندَنَا لَزُلۡفَىٰ وَحُسۡنَ مَءَابࣲ ﴿٢٥﴾
ڤێجا مه ئه‌و بۆ وى ژێبر، ومه ئه‌و كره ژ وان يێن نێزيكى مه، ودويماهییه‌كا باش ل ئاخره‌تێ مه بۆ وى دانا.
یَـٰدَاوُۥدُ إِنَّا جَعَلۡنَـٰكَ خَلِیفَةࣰ فِی ٱلۡأَرۡضِ فَٱحۡكُم بَیۡنَ ٱلنَّاسِ بِٱلۡحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ ٱلۡهَوَىٰ فَیُضِلَّكَ عَن سَبِیلِ ٱللَّهِۚ إِنَّ ٱلَّذِینَ یَضِلُّونَ عَن سَبِیلِ ٱللَّهِ لَهُمۡ عَذَابࣱ شَدِیدُۢ بِمَا نَسُوا۟ یَوۡمَ ٱلۡحِسَابِ ﴿٢٦﴾
ئــــه‌ێ داوود هندى ئه‌ميـن مـــه تـــو د عه‌ردى دا يێ كرییه جێگر ومه‌لكاتى يا دايـــه تـــه، ڤێجا تو ب دادییێ حوكمى د ناڤبه‌را مرۆڤان دا بكه، وتو د حوكمان دا دويكه‌فتنا دلچوونان نه‌كه، ئه‌گه‌ر ئه‌و چه‌نده دێ به‌ر...
وَمَا خَلَقۡنَا ٱلسَّمَاۤءَ وَٱلۡأَرۡضَ وَمَا بَیۡنَهُمَا بَـٰطِلࣰاۚ ذَ ٰلِكَ ظَنُّ ٱلَّذِینَ كَفَرُوا۟ۚ فَوَیۡلࣱ لِّلَّذِینَ كَفَرُوا۟ مِنَ ٱلنَّارِ ﴿٢٧﴾
ومـــه عـــه‌ســمــان وعـــه‌رد وهــه‌ر تشته‌كێ د ناڤبه‌را وان دا ژ قه‌ستا نه‌ئافراندينه، ئه‌و هزرا وانه يێن كافربووين، ڤێجا ڕۆژا قيامه‌تێ ژ به‌ر هزرا وان يا پويچ، وكوفرا وان ب خودێ تێچوون بۆ وان بت.
أَمۡ نَجۡعَلُ ٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ كَٱلۡمُفۡسِدِینَ فِی ٱلۡأَرۡضِ أَمۡ نَجۡعَلُ ٱلۡمُتَّقِینَ كَٱلۡفُجَّارِ ﴿٢٨﴾
ئه‌رێ ما ئه‌م دێ وان يێن باوه‌رى ئيناى وچاكى كرين وه‌كى وان لێ كه‌ين يێن د عه‌ردى دا دخرابكار، يان ئه‌م خودانێن ته‌قوايێ وه‌كى كافرێن سه‌رداچووى دێ لێ كه‌ين؟ ئه‌ڤ چه‌نده نه بابه‌تى خودێیه، ڤێجا ئه‌و ل نك خودێ وه‌كى ئێ...
كِتَـٰبٌ أَنزَلۡنَـٰهُ إِلَیۡكَ مُبَـٰرَكࣱ لِّیَدَّبَّرُوۤا۟ ءَایَـٰتِهِۦ وَلِیَتَذَكَّرَ أُو۟لُوا۟ ٱلۡأَلۡبَـٰبِ ﴿٢٩﴾
ئـــه‌ڤ وه‌حییا بۆ ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- هاتى كيتابه‌كا پيرۆزه مه بۆ ته ئينايه خوارێ؛ دا ئه‌و هزرێن خۆ د ئايه‌تێن وێ دا بكه‌ن، ودا كارى ب هيدايه‌تا وێ بكه‌ن، ودا خودانێن عه‌قلێن دورست وێ ل بيرا خۆ بينن يا خودێ فه‌رما...
وَوَهَبۡنَا لِدَاوُۥدَ سُلَیۡمَـٰنَۚ نِعۡمَ ٱلۡعَبۡدُ إِنَّهُۥۤ أَوَّابٌ ﴿٣٠﴾
ومه سوله‌يمان دابوو داوودى، ومه ب وى قه‌نجى لێ كر، سوله‌يمان چ به‌نییه‌كێ بــاشـــه، هندى ئــه‌وه وى گه‌له‌ك تۆبه دكر و ل خودێ دزڤڕى.
إِذۡ عُرِضَ عَلَیۡهِ بِٱلۡعَشِیِّ ٱلصَّـٰفِنَـٰتُ ٱلۡجِیَادُ ﴿٣١﴾
تو به‌حس بكه ده‌مێ ل ئێڤارى هنده‌ك هه‌سپێن عه‌سلی وڕه‌هوان بۆ ڕێڤه‌چوونێ بۆ وى هاتينه به‌رچاڤكرن، ئه‌و هه‌سپ ژ به‌ر زيره‌كى وهێڤێنێ وان يێ باش ده‌مێ ڕادوه‌ستیان ل سه‌ر سێ ده‌ستان دمان وده‌سته‌كێ خۆ بلند دكر، ڤێجا حه‌تا...
فَقَالَ إِنِّیۤ أَحۡبَبۡتُ حُبَّ ٱلۡخَیۡرِ عَن ذِكۡرِ رَبِّی حَتَّىٰ تَوَارَتۡ بِٱلۡحِجَابِ ﴿٣٢﴾
ئينا وى گۆت: هندى ئه‌زم من ڤيانا مالی ب سه‌ر زكرێ خودايێ خۆ ئێخستییه، حه‌تا ئه‌و هه‌سپ ژ به‌ر چاڤێن وى چووين.
رُدُّوهَا عَلَیَّۖ فَطَفِقَ مَسۡحَۢا بِٱلسُّوقِ وَٱلۡأَعۡنَاقِ ﴿٣٣﴾
كانێ هوين وان هه‌سپێن به‌رى نوكه ل ڤێرێ بينن، ووى -بۆ خودێ- ده‌ست ب لێدانا پێ وستويێن وان ب شیرى كر؛ چونكى ئه‌و ئه‌گه‌را چوونا نڤێژا وى بوون، وڤه‌كوشتنا هه‌سپان بۆ قوربانان د شریعه‌تێ وى دا تشته‌كێ دورستبوو.
وَلَقَدۡ فَتَنَّا سُلَیۡمَـٰنَ وَأَلۡقَیۡنَا عَلَىٰ كُرۡسِیِّهِۦ جَسَدࣰا ثُمَّ أَنَابَ ﴿٣٤﴾
و ب ڕاستى مه سوله‌يمان جه‌ڕباند ومه پرته‌كا بچويكى هاڤێته سه‌ر ته‌ختێ وى، ئه‌و پرتا بچويكى مه دايێ ده‌مێ وى سويند خوارى كو ئه‌و دێ چته نك هه‌مى ژنكێن خۆ؛ دا هه‌ر ئێك ژ وان كوڕه‌ك ببت جيهادێ د ڕێكا خودێ دا بكه‌ت، ووى...
قَالَ رَبِّ ٱغۡفِرۡ لِی وَهَبۡ لِی مُلۡكࣰا لَّا یَنۢبَغِی لِأَحَدࣲ مِّنۢ بَعۡدِیۤۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلۡوَهَّابُ ﴿٣٥﴾
خودايێ من تو گونه‌ها من بۆ من ژێ ببه، وتو ملكه‌كێ مه‌زن وتايبه‌ت ب من ڤه بده من، كو پشتى من ئه‌و بۆ چو مرۆڤان نه‌ئێته‌دان، هندى تويى تو گه‌له‌ك قه‌نجییێ دده‌ى.
فَسَخَّرۡنَا لَهُ ٱلرِّیحَ تَجۡرِی بِأَمۡرِهِۦ رُخَاۤءً حَیۡثُ أَصَابَ ﴿٣٦﴾
ئينا ئه‌م د به‌رسڤا وى هاتين، ومه با ئێخسته د بن ئه‌مرێ وى دا چى جهێ وى ڤيابا وى به‌رێ باى ددايێ.
وَٱلشَّیَـٰطِینَ كُلَّ بَنَّاۤءࣲ وَغَوَّاصࣲ ﴿٣٧﴾
ومه شه‌يتان بن ده‌ستى وى كرن: ژ وان هه‌بوون يێن ئاڤاهییان چێ دكه‌ن، ويێن نقۆ دبنه بنێ ده‌ريايێ
وَءَاخَرِینَ مُقَرَّنِینَ فِی ٱلۡأَصۡفَادِ ﴿٣٨﴾
وهنده‌كێن دى، كو سه‌رداچوويێن شه‌يتانان بوون، ب زنجيران دگرێداى بوون.
هَـٰذَا عَطَاۤؤُنَا فَٱمۡنُنۡ أَوۡ أَمۡسِكۡ بِغَیۡرِ حِسَابࣲ ﴿٣٩﴾
ئه‌ڤ ملكێ مه‌زن وبنده‌ستكرنا تايبه‌ت دانا مه‌يه بۆ ته ئه‌ى سوله‌يمان، ڤێجا يێ ته بڤێت تو بدێ ويێ ته بڤێت تو نه‌دێ، چو حسێب ل سه‌ر ته نينه.
وَإِنَّ لَهُۥ عِندَنَا لَزُلۡفَىٰ وَحُسۡنَ مَءَابࣲ ﴿٤٠﴾
وهندى سوله‌يمانه ل ئاخره‌تێ نێزيكییه‌ك وجهه‌كێ باش يێ لێ زڤڕينێ بۆ وى ل نك مه هه‌يه.
وَٱذۡكُرۡ عَبۡدَنَاۤ أَیُّوبَ إِذۡ نَادَىٰ رَبَّهُۥۤ أَنِّی مَسَّنِیَ ٱلشَّیۡطَـٰنُ بِنُصۡبࣲ وَعَذَابٍ ﴿٤١﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حسێ به‌نییێ مه ئه‌ييووبى بكه، ده‌مێ وى گازى خودايێ خۆ كرى كو شه‌يتان يێ بوويه ئه‌گه‌را گه‌هشتنا وه‌ستيان ونه‌خۆشییێ د له‌ش ومال وعه‌يالی دا بۆ من.
ٱرۡكُضۡ بِرِجۡلِكَۖ هَـٰذَا مُغۡتَسَلُۢ بَارِدࣱ وَشَرَابࣱ ﴿٤٢﴾
مه گۆتێ: تو پییێ خۆ ل عه‌ردى بده كانییه‌كا سار دێ بۆ ته ژێ زێت، تو ژێ ڤه‌خۆ، وخۆ پێ بشوو. دێ نه‌خۆشییا ته چت.
وَوَهَبۡنَا لَهُۥۤ أَهۡلَهُۥ وَمِثۡلَهُم مَّعَهُمۡ رَحۡمَةࣰ مِّنَّا وَذِكۡرَىٰ لِأُو۟لِی ٱلۡأَلۡبَـٰبِ ﴿٤٣﴾
ئينا مه نه‌خۆشییا وى ژ سه‌ر وى ڕاكر، ومه ژن وعه‌يال دانێ، وهندى دى عه‌يال ونه‌ڤى مه دانێ، ئه‌ڤه هه‌مى دلۆڤانییه‌ك بۆ ژ نك مه بۆ وى، وبيرئينانه‌ك بوو بۆ خودان عه‌قلێن دورست؛ دا ئه‌و بزانن به‌رفره‌هى ونه‌مانا نه‌خۆشیی...
وَخُذۡ بِیَدِكَ ضِغۡثࣰا فَٱضۡرِب بِّهِۦ وَلَا تَحۡنَثۡۗ إِنَّا وَجَدۡنَـٰهُ صَابِرࣰاۚ نِّعۡمَ ٱلۡعَبۡدُ إِنَّهُۥۤ أَوَّابࣱ ﴿٤٤﴾
ومه گۆته وى: تو قه‌فته‌كا داڤێن گیایى د ده‌ستێ خۆ بگره، وپێ بدانه ژنكا خۆ دا سويندا ته نه‌شكێت؛ چونكى وى سويند خواربوو ئه‌و دێ سه‌د جه‌لدان دانته وێ ژ به‌ر خه‌له‌تییه‌كا وێ كرى. هندى ئه‌مين مه ئه‌ييووب بێهنفره‌هـ...
وَٱذۡكُرۡ عِبَـٰدَنَاۤ إِبۡرَ ٰهِیمَ وَإِسۡحَـٰقَ وَیَعۡقُوبَ أُو۟لِی ٱلۡأَیۡدِی وَٱلۡأَبۡصَـٰرِ ﴿٤٥﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حسێ به‌نییێن مه: ئيبراهيم وئيسحاق ويه‌عقووبى بكه؛ چونكى ئه‌و ل سه‌ر عيباده‌تێ خودێ دخـودان هێز بـوون، و د دينێ وى دا دشـاره‌زا وخـودان ديتن بـوون.
إِنَّاۤ أَخۡلَصۡنَـٰهُم بِخَالِصَةࣲ ذِكۡرَى ٱلدَّارِ ﴿٤٦﴾
هندى ئه‌مين مه تايبه‌تمه‌ندییه‌كا مه‌زن دابوو وان، كـــــو هــــه‌رده‌م بـيــرا ئاخره‌تێ ل سه‌ر دلێن وان بــــوو، ڤێجا وان ب عيباده‌تكرنێ بۆ مه كارێ وێ ڕۆژێ كر، وبه‌رێ خه‌لكى ژى دا وێ چه‌ندێ.
وَإِنَّهُمۡ عِندَنَا لَمِنَ ٱلۡمُصۡطَفَیۡنَ ٱلۡأَخۡیَارِ ﴿٤٧﴾
وهندى ئه‌ون ئه‌و ل نك مه ژ وانه يێن مه بۆ عيباده‌تێ خۆ هلبژارتيـن، وبۆ پێغه‌مبه‌رينییێ ژێگرتيـن.
وَٱذۡكُرۡ إِسۡمَـٰعِیلَ وَٱلۡیَسَعَ وَذَا ٱلۡكِفۡلِۖ وَكُلࣱّ مِّنَ ٱلۡأَخۡیَارِ ﴿٤٨﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حسێ به‌نییێن مه: ئيسماعيل، وئه‌ليه‌سه‌ع، وذوكفلی ب باشى بكه؛ چونكى ئه‌و هه‌مى ژ وان بوون يێن خودێ ژ ناڤبه‌را خه‌لكى هلبژارتين، وحال وسالۆخه‌تێن باشتر داينێ.
هَـٰذَا ذِكۡرࣱۚ وَإِنَّ لِلۡمُتَّقِینَ لَحُسۡنَ مَءَابࣲ ﴿٤٩﴾
ئـــه‌ڤ قورئانه بيرئينان وبلندییه‌كه بـــۆ تـــه وملله‌تێ تــه. وهندى ئه‌ون يێن ته‌قوایا خودێ كـــرى دويماهییه‌كا باش د به‌حه‌شتێ دا بۆ وان هه‌يه
جَنَّـٰتِ عَدۡنࣲ مُّفَتَّحَةࣰ لَّهُمُ ٱلۡأَبۡوَ ٰبُ ﴿٥٠﴾
د به‌حه‌شتێ دا بۆ وان هه‌يه، ده‌رگه‌هێن وێ بۆ وان دڤه‌كرينه.
مُتَّكِءِینَ فِیهَا یَدۡعُونَ فِیهَا بِفَـٰكِهَةࣲ كَثِیرَةࣲ وَشَرَابࣲ ﴿٥١﴾
ئه‌و تێدا ل سه‌ر ته‌ختێن خه‌ملاندى دپالداينه، هه‌چى تشتێ وان بڤێت ژ ڕه‌نگێن فێقى وڤه‌خوارنێ ويێ دلێن وان وچاڤێن وان دچنێ بۆ وان هه‌يه وئه‌و بۆ خۆ دخوازن.
۞ وَعِندَهُمۡ قَـٰصِرَ ٰتُ ٱلطَّرۡفِ أَتۡرَابٌ ﴿٥٢﴾
وهنده‌ك ژن ل نك وان هه‌نه ژ بلی زه‌لامێن وان چاڤێ وان ل كه‌سێ دى نينه، وئه‌و د ژییێ خۆ دا هندى ئێكن.
هَـٰذَا مَا تُوعَدُونَ لِیَوۡمِ ٱلۡحِسَابِ ﴿٥٣﴾
ئه‌ڤه ئه‌وه يا ژڤان بۆ هه‌وه پێ دئێته‌دان ڕۆژا قيامه‌تێ.
إِنَّ هَـٰذَا لَرِزۡقُنَا مَا لَهُۥ مِن نَّفَادٍ ﴿٥٤﴾
ئه‌و ڕزقێ مه‌يه بۆ هه‌وه، چو دويماهى وڤه‌بڕين بۆ نينه.
هَـٰذَاۚ وَإِنَّ لِلطَّـٰغِینَ لَشَرَّ مَءَابࣲ ﴿٥٥﴾
ئه‌ڤا بۆرى بۆ ته‌قوادارانه. وئه‌وێن ب كوفرێ وگونه‌هێ پێ ل توخويبان داناى، خرابترين دويماهى وجهێ لێ زڤڕينێ بۆ وان هه‌يه.
جَهَنَّمَ یَصۡلَوۡنَهَا فَبِئۡسَ ٱلۡمِهَادُ ﴿٥٦﴾
كو ئاگره ئـه‌و دێ تێدا ئێنه عه‌زابدان، ڤێجا چ پيسه جهه جهێ وان.
هَـٰذَا فَلۡیَذُوقُوهُ حَمِیمࣱ وَغَسَّاقࣱ ﴿٥٧﴾
ئه‌ڤ عه‌زابه ئاڤه‌كا زێده كه‌لاندییه، وكێمه‌كه ژ له‌شێ جه‌هنه‌مییان دچت ڤێجا بلا ئه‌و وێ ڤه‌خۆن.
وَءَاخَرُ مِن شَكۡلِهِۦۤ أَزۡوَ ٰجٌ ﴿٥٨﴾
وعه‌زابه‌كا دى ژى ژ ڤى ڕه‌نگى بۆ وان هه‌يه.
هَـٰذَا فَوۡجࣱ مُّقۡتَحِمࣱ مَّعَكُمۡ لَا مَرۡحَبَۢا بِهِمۡۚ إِنَّهُمۡ صَالُوا۟ ٱلنَّارِ ﴿٥٩﴾
وده‌مێ سه‌رداچووى دئێنه د ئاگرى دا هنده‌ك ژ وان خه‌به‌ران دبێژنه هنده‌كان، وهنده‌ك ژ وان دبێژنه هنده‌كان: ئه‌ڤه كۆمه‌كه ژ جه‌هنه‌مییان د گه‌ل هه‌وه دێ ئێنه د ئاگرى دا، ڤێجا ئه‌و دێ به‌رسڤێ ده‌ن: ب خێر نه‌ئێن، وجهێ...
قَالُوا۟ بَلۡ أَنتُمۡ لَا مَرۡحَبَۢا بِكُمۡۖ أَنتُمۡ قَدَّمۡتُمُوهُ لَنَاۖ فَبِئۡسَ ٱلۡقَرَارُ ﴿٦٠﴾
ده‌سته‌كا دويكه‌فتییان گۆت: يێن ب خێر نه‌ئێن هوين بن؛ چونكى هه‌وه د دنيايێ دا ئه‌م سه‌ردا بربووين وهه‌وه به‌رێ مه دا ئاگرى، ڤێجا جه‌هنه‌م چ پيسه جهێ لێ ئاكنجيبوونێیه.
قَالُوا۟ رَبَّنَا مَن قَدَّمَ لَنَا هَـٰذَا فَزِدۡهُ عَذَابࣰا ضِعۡفࣰا فِی ٱلنَّارِ ﴿٦١﴾
كۆما دويكه‌فتییان گۆت: خودايێ مه هه‌چییێ د دنيايێ دا ئه‌م سه‌ردا بربين تو دوجاركى عه‌زابا ئاگرى بدێ.
وَقَالُوا۟ مَا لَنَا لَا نَرَىٰ رِجَالࣰا كُنَّا نَعُدُّهُم مِّنَ ٱلۡأَشۡرَارِ ﴿٦٢﴾
سه‌رداچوويان گــۆت: ئه‌ڤه چيه بۆچى ئه‌م وان زه‌لامان د گه‌ل خۆ د ئاگرى دا نابينيـن يێن كو د دنيايێ دا مه ئه‌و ژ خرابان دهژمارتن؟
أَتَّخَذۡنَـٰهُمۡ سِخۡرِیًّا أَمۡ زَاغَتۡ عَنۡهُمُ ٱلۡأَبۡصَـٰرُ ﴿٦٣﴾
ئه‌رێ تڕانه‌پێكرنا مه ب وان يا خه‌له‌ت بوو، يان ئه‌و ژى د گه‌ل مه د ئاگرى دانه به‌لێ ئه‌م وان نابينيـن؟
إِنَّ ذَ ٰلِكَ لَحَقࣱّ تَخَاصُمُ أَهۡلِ ٱلنَّارِ ﴿٦٤﴾
هندى ئه‌ڤ هه‌ڤڕكییا خه‌لكێ ئاگرییه ڕاستییه‌كا بێ گومانه.
قُلۡ إِنَّمَاۤ أَنَا۠ مُنذِرࣱۖ وَمَا مِنۡ إِلَـٰهٍ إِلَّا ٱللَّهُ ٱلۡوَ ٰحِدُ ٱلۡقَهَّارُ ﴿٦٥﴾
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه ملله‌تێ خۆ: هه‌ما هندى ئه‌زم ئه‌ز هه‌وه ژ هندێ دترسينم كو ژ به‌ر كوفرا هه‌وه عه‌زابا خودێ ب سه‌رێ هه‌وه بێت، ژ بلی خــودێ چـــو خـودايێن هــێــژاى پـــه‌رستنێ نينن، د ئافراندنێ دا ئه‌و يێ ب...
رَبُّ ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَیۡنَهُمَا ٱلۡعَزِیزُ ٱلۡغَفَّـٰرُ ﴿٦٦﴾
خودانێ عه‌سمانان وعه‌درى وهه‌ر تشته‌كێ د ناڤبه‌رێ دا هه‌ى ئه‌وه، ئه‌و د تۆلستاندنا خۆ دا يێ زاله، گه‌له‌ك گونه‌هـ ژێبره بۆ وى يێ تۆبه بكه‌ت.
قُلۡ هُوَ نَبَؤٌا۟ عَظِیمٌ ﴿٦٧﴾
وسه‌ر وگرگرێن ملله‌تى ده‌ست پێ كر وبه‌رێ ملله‌تێ خۆ دا مانا به‌رده‌وام ل سه‌ر شركێ وصه‌برا ل سه‌ر گه‌له‌ك خوداوه‌ندان؛ چونكى هندى ئه‌وه يا ئه‌ڤ پێغه‌مبه‌ره پێ هاتى تشته‌كێ دورستكرییه ومه‌خسه‌د پێ وه‌رگرتنا مه‌زنیێیه...
أَنتُمۡ عَنۡهُ مُعۡرِضُونَ ﴿٦٨﴾
هوين ژێ دبێ ئاگه‌هن وپشتا خۆ دده‌نێ، وكارى پێ ناكه‌ن.
مَا كَانَ لِیَ مِنۡ عِلۡمِۭ بِٱلۡمَلَإِ ٱلۡأَعۡلَىٰۤ إِذۡ یَخۡتَصِمُونَ ﴿٦٩﴾
ئه‌گه‌ر نه ب ڕێكا وه‌حى ونيشادانا خودێ بت بۆ من، من چو زانين ب هه‌ڤڕكییا ملياكه‌تان د مه‌سه‌لا ئافراندنا ئاده‌مى دا نينه.
إِن یُوحَىٰۤ إِلَیَّ إِلَّاۤ أَنَّمَاۤ أَنَا۠ نَذِیرࣱ مُّبِینٌ ﴿٧٠﴾
وئه‌و زانينا خودێ ب ڕێكا وه‌حییێ بۆ من دهنێرت يا من به‌رى هنگى چو زانيـن پێ نه، ژ به‌ر هندێیه چونكى ئه‌زێ هاتيم هه‌وه ژ عه‌زابا وى دترسينم، وشريعه‌تێ وى بۆ هه‌وه ئاشكه‌را دكه‌م.
إِذۡ قَالَ رَبُّكَ لِلۡمَلَـٰۤئِكَةِ إِنِّی خَـٰلِقُۢ بَشَرࣰا مِّن طِینࣲ ﴿٧١﴾
تو بۆ وان بێژه: ده‌مێ خودايێ ته گۆتییه فريشته‌يان: هندى ئه‌زم ئه‌ز دێ مرۆڤه‌كى ژ ته‌قنێ ئافرينم.
فَإِذَا سَوَّیۡتُهُۥ وَنَفَخۡتُ فِیهِ مِن رُّوحِی فَقَعُوا۟ لَهُۥ سَـٰجِدِینَ ﴿٧٢﴾
ڤێجا ئه‌گه‌ر من له‌شێ وى دورستكر ورح دايێ، هوين خۆ بۆ وى بچه‌مينن وهه‌ڕنه سوجدێ، بۆ ڕێزگرتن نه بۆ په‌ڕستن.
فَسَجَدَ ٱلۡمَلَـٰۤئِكَةُ كُلُّهُمۡ أَجۡمَعُونَ ﴿٧٣﴾
ئينا فريشته هه‌مى پێكڤه چــوونـــه ســـوجــدێ
إِلَّاۤ إِبۡلِیسَ ٱسۡتَكۡبَرَ وَكَانَ مِنَ ٱلۡكَـٰفِرِینَ ﴿٧٤﴾
ئبليس تێ نه‌بت؛ ژ دفنـبـلندى وخۆمه‌زنكرن ئه‌و نه‌چوو سوجدێ، و د علمێ خودێ دا هه‌بوو كو ئه‌و ژ كافرانه.
قَالَ یَـٰۤإِبۡلِیسُ مَا مَنَعَكَ أَن تَسۡجُدَ لِمَا خَلَقۡتُ بِیَدَیَّۖ أَسۡتَكۡبَرۡتَ أَمۡ كُنتَ مِنَ ٱلۡعَالِینَ ﴿٧٥﴾
خودێ گۆته ئبليسى: ئه‌و چ بوو نه‌هێلاى تو بۆ وى بچيه سوجدێ يێ من قه‌درێ وى گرتى و ب هه‌ردو ده‌ستێن خۆ ئافراندى؟ يان تو ژ وان بووى يێن خۆ ژ خودايێ خۆ مه‌زنتر دبينن؟ وئه‌ڤ ئايه‌ته سالۆخه‌تێ هه‌بوونا دو ده‌ستان بۆ خودێ بن...
قَالَ أَنَا۠ خَیۡرࣱ مِّنۡهُ خَلَقۡتَنِی مِن نَّارࣲ وَخَلَقۡتَهُۥ مِن طِینࣲ ﴿٧٦﴾
ئبليسى ژ نه‌ڕازيبوون ڤه ل سه‌ر ئه‌مرێ خودایێ خۆ گۆت: ئه‌ز بۆ وى نه‌چوومه سوجدێ؛ چونكى ئه‌ز ژ وى چێترم، ته ئه‌زێ ژ ئاگرى ئافرانديم، وئه‌و ژ ته‌قنێ. وئاگر ژ ته‌قنێ چێتره.
قَالَ فَٱخۡرُجۡ مِنۡهَا فَإِنَّكَ رَجِیمࣱ ﴿٧٧﴾
خودێ گۆته وى: پا دێ تو ژ به‌حه‌شتێ ده‌ركه‌ڤه هندى تويى ب گۆتنێ تو يێ دويركرییى، وتو يێ له‌عنه‌تییى.
وَإِنَّ عَلَیۡكَ لَعۡنَتِیۤ إِلَىٰ یَوۡمِ ٱلدِّینِ ﴿٧٨﴾
وده‌رێخستنا من بۆ ته دێ يا هه‌ر وهه‌ر بت حه‌تا ڕۆژا حسێب و جزادانێ.
قَالَ رَبِّ فَأَنظِرۡنِیۤ إِلَىٰ یَوۡمِ یُبۡعَثُونَ ﴿٧٩﴾
ئبليسى گۆت: خودايێ من پا دێ تو مرنا من پاش بێخه، وحه‌تا خه‌لك ژ گۆڕێن خۆ ده‌ردكه‌ڤن تو من بهێله.
قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ ٱلۡمُنظَرِینَ ﴿٨٠﴾
خودێ گۆته وى: هندى تويى تو ژ وانى يێن حه‌تا ڕۆژا ده‌مێ ده‌سنيشانكرى دئێنه هێلان.
إِلَىٰ یَوۡمِ ٱلۡوَقۡتِ ٱلۡمَعۡلُومِ ﴿٨١﴾
ڕۆژا پفكرنا ئێكێ ده‌مێ خه‌لك هه‌مى دمرن.
قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغۡوِیَنَّهُمۡ أَجۡمَعِینَ ﴿٨٢﴾
ئبليسى گۆت: ڤێجا سويند ب زالبوون ومه‌زنییا تـه -ئه‌ى خودا- ئه‌ز دوونده‌ها ئاده‌مى هه‌مییان دێ د سه‌ر دا به‌م.
إِلَّا عِبَادَكَ مِنۡهُمُ ٱلۡمُخۡلَصِینَ ﴿٨٣﴾
ئه‌و تێ نه‌بت يێ ته بۆ عيباده‌تێ خۆ هلبژارتى، وته ژ سه‌رداچوونا من پاراستى، وته چو ده‌سهه‌لات ل سه‌ر وان نه‌دايه من.
قَالَ فَٱلۡحَقُّ وَٱلۡحَقَّ أَقُولُ ﴿٨٤﴾
خودێ گۆت: ڤێجا ڕاستى ژ منه، و ژ ڕاستییێ پێڤه‌تر ئه‌ز چو نابێژم.
لَأَمۡلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنكَ وَمِمَّن تَبِعَكَ مِنۡهُمۡ أَجۡمَعِینَ ﴿٨٥﴾
ئه‌ز جه‌هنه‌مێ ژ ته ودوونده‌ها ته وهه‌چییێ دويكه‌فتنا ته بكه‌ت ژ دوونده‌ها ئاده‌مى دێ تژى كه‌م.
قُلۡ مَاۤ أَسۡءَلُكُمۡ عَلَیۡهِ مِنۡ أَجۡرࣲ وَمَاۤ أَنَا۠ مِنَ ٱلۡمُتَكَلِّفِینَ ﴿٨٦﴾
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه ڤان بوتپه‌رێسێن ملله‌تێ خۆ: ئه‌ز سه‌را گازيكرن وهيدايه‌تێ چو كرێیان ژ هه‌وه ناخوازم، وتشتێ نه يێ من بت ئه‌ز ده‌عوا وى ناكه‌م، به‌لكى هه‌ما ئه‌ز دويكه‌فتنا وێ دكم يا ب وه‌حى بۆ من هاتى، وئه‌ز...
إِنۡ هُوَ إِلَّا ذِكۡرࣱ لِّلۡعَـٰلَمِینَ ﴿٨٧﴾
هه‌ما ئه‌ڤ قورئانه ب تنێ بيرئينانه‌كه بۆ هه‌مى چێكرییان ژ مرۆڤ وئه‌جنان، ئه‌و وى تشتى پێ ل بيرا خۆ دئيننه‌ڤه يێ خێرا وان يا دين ودنيايێ تێدا.
وَلَتَعۡلَمُنَّ نَبَأَهُۥ بَعۡدَ حِینِۭ ﴿٨٨﴾
ومسۆگه‌ر هوين -گه‌لی بوتپه‌رێسان- به‌حسێ ڤێ قورئانێ وڕاستییا وێ دێ زانن، ده‌مێ ئيسلام ب سه‌ر دكه‌ڤت، وخه‌لك كۆم كۆمه موسلمان دبن، هه‌ر وه‌سا ده‌مێ عه‌زاب ب سه‌ر هه‌وه دا دئێت، وهه‌وه چو ڕێ نه‌مينن.