سورة الأنعَام · ئایەت ١٤٥
قُل لَّاۤ أَجِدُ فِی مَاۤ أُوحِیَ إِلَیَّ مُحَرَّمًا عَلَىٰ طَاعِمࣲ یَطۡعَمُهُۥۤ إِلَّاۤ أَن یَكُونَ مَیۡتَةً أَوۡ دَمࣰا مَّسۡفُوحًا أَوۡ لَحۡمَ خِنزِیرࣲ فَإِنَّهُۥ رِجۡسٌ أَوۡ فِسۡقًا أُهِلَّ لِغَیۡرِ ٱللَّهِ بِهِۦۚ فَمَنِ ٱضۡطُرَّ غَیۡرَ بَاغࣲ وَلَا عَادࣲ فَإِنَّ رَبَّكَ غَفُورࣱ رَّحِیمࣱ ﴿١٤٥﴾
تەفسیرا ساناهی
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه: د وێ دا يا خودێ بۆ من ب وه‌حى هنارتى، ئـه‌ز تــشــتــه‌كى حه‌رام نابينم بۆ وى يێ بخۆت ژ وان تشتێن هوين دبێژن دحه‌رامن ژ حه‌يوانان، ئه‌و نه‌بت يێ به‌رى ڤه‌كوشتنێ مرار ببت، يان خوينه‌كا ڕۆن بت، يان گۆشتێ به‌ڕازى بت هندى ئه‌وه ئه‌و يێ پيسه، يان ئه‌وێ ڤه‌كوشتنا وى زێده‌گاڤى بت ل سه‌ر ئه‌مرێ خودێ، وه‌كى وى يێ ل ده‌مێ ڤه‌كوشتنێ ناڤێ ئێكى ژ بلى خودێ ل سه‌ر هاتبته گۆتن. ڤێجا هه‌چییێ نه‌چار بوو ژ ڤان تشتێن حه‌رام بخۆت ژ به‌ر برسه‌كا زێده بێى ئه‌و ژ دل ژێ بخۆت، وبێى زێده‌ى هه‌وجه‌يیا خۆ بخۆت، هــنــدى خــودێیه باش گونه‌هـ ژێــبــره بـۆ وى، ودلۆڤانكاره ب وى. وپشتى هنگى ب سوننه‌تێ هه‌ر ده‌هبه‌یه‌كێ خودان كێلبه، وته‌يره‌كێ خودان په‌نج، وكه‌رێن كه‌هى، وصه هاتنه حه‌رامكرن.