سورة الأعرَاف · ئایەت ١٥٦
۞ وَٱكۡتُبۡ لَنَا فِی هَـٰذِهِ ٱلدُّنۡیَا حَسَنَةࣰ وَفِی ٱلۡءَاخِرَةِ إِنَّا هُدۡنَاۤ إِلَیۡكَۚ قَالَ عَذَابِیۤ أُصِیبُ بِهِۦ مَنۡ أَشَاۤءُۖ وَرَحۡمَتِی وَسِعَتۡ كُلَّ شَیۡءࣲۚ فَسَأَكۡتُبُهَا لِلَّذِینَ یَتَّقُونَ وَیُؤۡتُونَ ٱلزَّكَوٰةَ وَٱلَّذِینَ هُم بِءَایَـٰتِنَا یُؤۡمِنُونَ ﴿١٥٦﴾
تەفسیرا ساناهی
وتو مه بكه ژ وان يێن ته كريارێن چاك د دنيايێ وئاخره‌تێ دا بۆ نڤيسين، هندى ئه‌مين ئه‌م ب په‌شێمانى وتۆبه‌كرن ڤه ل ته زڤڕين، خودێ گۆته مووساى: عه‌زابا خۆ ئه‌ز دێ ده‌مه به‌ر وى يێ من بڤێت ژ چێكرییێن خۆ، وه‌كى من دايه به‌ر ئه‌وێن هه ژ ملله‌تێ ته، ودلۆڤانییا من چێكرى هه‌مى ڤه‌گرتينه، ڤێجا ئه‌ز دێ وێ بۆ وان نڤيسم يێن ژ خودێ وعه‌زابا وى دترسن، وفه‌رمانێن وى ب جهـ دئينن وخۆ ژ بێ ئه‌مرییا وى دده‌نه پاش، وئه‌وێن باوه‌رییێ ب ته‌وحيدێ وده‌ليلێن وێ دئينن.