سورة الأعرَاف · ئایەت ١٥٧
ٱلَّذِینَ یَتَّبِعُونَ ٱلرَّسُولَ ٱلنَّبِیَّ ٱلۡأُمِّیَّ ٱلَّذِی یَجِدُونَهُۥ مَكۡتُوبًا عِندَهُمۡ فِی ٱلتَّوۡرَىٰةِ وَٱلۡإِنجِیلِ یَأۡمُرُهُم بِٱلۡمَعۡرُوفِ وَیَنۡهَىٰهُمۡ عَنِ ٱلۡمُنكَرِ وَیُحِلُّ لَهُمُ ٱلطَّیِّبَـٰتِ وَیُحَرِّمُ عَلَیۡهِمُ ٱلۡخَبَـٰۤئِثَ وَیَضَعُ عَنۡهُمۡ إِصۡرَهُمۡ وَٱلۡأَغۡلَـٰلَ ٱلَّتِی كَانَتۡ عَلَیۡهِمۡۚ فَٱلَّذِینَ ءَامَنُوا۟ بِهِۦ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَٱتَّبَعُوا۟ ٱلنُّورَ ٱلَّذِیۤ أُنزِلَ مَعَهُۥۤ أُو۟لَـٰۤئِكَ هُمُ ٱلۡمُفۡلِحُونَ ﴿١٥٧﴾
تەفسیرا ساناهی
ئه‌ڤێ دلۆڤانییێ ئه‌ز دێ بۆ وان نڤيسم يێن ژ خودێ دترسن وخۆ ژ بێ ئه‌مرییا وى دده‌نه پاش، ودويكه‌فتنا وى پێغه‌مبه‌رێ نه‌خوانده‌ڤا دكه‌ن، كو موحه‌ممه‌ده سلاڤ لێ بن، يێ ئه‌و به‌حس وسالۆخه‌تێ وى ل نك خۆ د ته‌ورات وئنجيلێ دا نڤيسى دبينن، ئه‌و فه‌رمانێ ب تــه‌وحيدێ وهـه‌ر باشییه‌كا هه‌بت ل وان دكه‌ت، وبه‌رێ وان ژ شركێ ونه‌گوهدارییێ وهه‌ر تشته‌كێ خراب دده‌ته پاش، وتشتێن پاقژ ژ خوارن وڤه‌خوارن وماره‌كرنێ بۆ وان حه‌لال دكه‌ت، وتشتێن پيس وه‌كى گۆشتێ به‌ڕازى ووان خوارن وڤه‌خوارنێن خودێ ل سه‌ر وان حه‌رامكرين بۆ وان حه‌رام دكه‌ت، ووى بارێ گران يێ كو ل وان هاتییه‌كرن وه‌كى بڕينا جهێ پيس ژ جلكى وچه‌رمى، وسوژاندنا ده‌سكه‌فتییان، وتۆلڤه‌كرنا ژ وى يێ كوشتن كرى ژ قه‌ستا يان بێ ده‌ستى، ژ سه‌ر وان ڕادكه‌ت، ڤێجا ئه‌وێن باوه‌رى ب پێغه‌مبه‌رێ نه‌خوانده‌ڤا موحه‌ممه‌دى سلاڤ لێ بن ئيناى، وبهايێ وى مه‌زن كرى وپشته‌ڤانییا وى كرى، ودويكه‌فتنا وێ قورئانێ كرى يا بۆ وى هاتییه خوارێ، وكار ب سوننه‌تا وى كرى، ئه‌و ئه‌ون يێن ئه‌و سۆز ب ده‌ست خۆ ڤه ئيناى يا خودێ دايه به‌نییێن خۆ يێن خودان باوه‌ر.