سورة النَّازعَات An-Nazi'at
٤٦ ئایەت · مەککی
وَٱلنَّـٰزِعَـٰتِ غَرۡقࣰا ﴿١﴾
خودێ ب وان فريشته‌يان سويند خوار يێن ب كێشانه‌كا دژوار رحێن كافران دكێشن.
وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشۡطࣰا ﴿٢﴾
و ب وان يێن خۆش ورحه‌ت رحێن خودان باوه‌ران دكێشن.
وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبۡحࣰا ﴿٣﴾
و ب وان فريشته‌يان يێن ل ده‌مێ دادان وڕابوونا خۆ خۆش دئێن.
فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبۡقࣰا ﴿٤﴾
و ب وان ملياكه‌تێن ده‌مێ وه‌حییێ دئينن به‌رى شه‌يتانان ڕادكه‌ن؛ دا ئه‌و چويێ ژێ نه‌دزن.
فَٱلۡمُدَبِّرَ ٰتِ أَمۡرࣰا ﴿٥﴾
و ب وان ملياكه‌تان يێن وێ فه‌رمانا خودايێ خۆ ب جهـ دئينن يا ژ وان هاتییه داخوازكرن كو ئه‌و ب جهـ بينن -وبۆ مرۆڤى دورست نينه ژبلی خودێ ئه‌و ب تشته‌كێ دى سويند بخۆت، وئه‌گه‌ر وه كر دێ كه‌فته د شركێ دا-.
یَوۡمَ تَرۡجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿٦﴾
خه‌لك پشتى مرنێ دێ ڕابن وحسێب دێ د گه‌ل ئێته‌كرن، ڕۆژا ب پفكرنا ئێكێ يا مراندنێ عه‌رد ڤه‌دله‌رزت.
تَتۡبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿٧﴾
وپفكرنا دووێ يا زێنديكرنێ ب دويڤ دا دئێت.
قُلُوبࣱ یَوۡمَئِذࣲ وَاجِفَةٌ ﴿٨﴾
دلێن كافران وێ ڕۆژێ ژ ترسان دا ڤه‌دله‌رزن.
أَبۡصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةࣱ ﴿٩﴾
وچاڤێن وان ژ سه‌هما وى تشتى دا يێ وێ ڕۆژێ ئه‌و دبينن دڕه‌زيل وشكه‌ستينه.
یَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرۡدُودُونَ فِی ٱلۡحَافِرَةِ ﴿١٠﴾
ئه‌وێن هه يێن دره‌وێ ب ڕابوونا پشتى مرنێ دكه‌ن دبێژن: ئه‌رێ پشتى ئه‌م دمرين ما جاره‌كا دێ زڤڕينه‌ڤه وه‌كى به‌رێ ئه‌م د دنيايێ دا؟
أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمࣰا نَّخِرَةࣰ ﴿١١﴾
ئه‌رێ پشتى ئه‌م بووينه هنده‌ك هه‌ستيكێن پێتى دێ زڤڕينه‌ڤه؟
قَالُوا۟ تِلۡكَ إِذࣰا كَرَّةٌ خَاسِرَةࣱ ﴿١٢﴾
وان گۆت: زڤڕينا مه ئه‌و هنگى دێ يا ب زيان ودره‌و بت.
فَإِنَّمَا هِیَ زَجۡرَةࣱ وَ ٰحِدَةࣱ ﴿١٣﴾
نێ هه‌ما مه‌سه‌له پفكرنه‌كا ب تنێیه.
فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿١٤﴾
هنگى ئه‌و ل سه‌ر ڕوییێ عه‌ردى دێ ئێنه دانان پشتى كو ئه‌و ژ زكێ عه‌ردى هاتییه ده‌رێخستـن.
هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِیثُ مُوسَىٰۤ ﴿١٥﴾
ئه‌رێ به‌حسێ مووساى گه‌هشتییه ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر-؟
إِذۡ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلۡوَادِ ٱلۡمُقَدَّسِ طُوًى ﴿١٦﴾
ده‌مێ خودايێ وى ل نهالا (طووايێ) يا پاقژكرى وپيرۆز.
ٱذۡهَبۡ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿١٧﴾
خودێ ب وان فريشته‌يان سويند خوار يێن ب كێشانه‌كا دژوار رحێن كافران دكێشن، و ب وان يێن خۆش ورحه‌ت رحێن خودان باوه‌ران دكێشن، و ب وان فريشته‌يان يێن ل ده‌مێ دادان وڕابوونا خۆ خۆش دئێن، و ب وان ملياكه‌تێن ده‌مێ وه‌حییێ دئين...
فَقُلۡ هَل لَّكَ إِلَىٰۤ أَن تَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾
ڤێجا بێژه وى: ئه‌رێ ته دڤێت خۆ ژ كێماسییان پاقژ بكه‌ى وخۆ ب باوه‌رییێ بخه‌ملينى
وَأَهۡدِیَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخۡشَىٰ ﴿١٩﴾
وئه‌ز به‌رێ ته بده‌مه گوهدارییا خودايێ ته، دا تو ژێ بترسى وته‌قوایا وى بكه‌ى؟
فَأَرَىٰهُ ٱلۡءَایَةَ ٱلۡكُبۡرَىٰ ﴿٢٠﴾
ڤێجا مووساى نيشانا مه‌زن نيشا فيرعه‌ونى دا: گۆپال وده‌ست.
فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿٢١﴾
ئينا فيرعه‌ونى پێغه‌مبه‌رێ خودێ مووسا -سلاڤ لێ بن- دره‌وين ده‌رێخست، وبێ ئه‌مرییا خودايێ خۆ كر.
ثُمَّ أَدۡبَرَ یَسۡعَىٰ ﴿٢٢﴾
پاشى پشت دا باوه‌رییێ ووى د به‌رهنگارییا مووساى دا خۆ وه‌ستاند.
فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿٢٣﴾
ڤێجا وى خه‌لكێ وه‌لاتێ خۆ كۆمكرن و د ناڤ وان دا گازى كر.
فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلۡأَعۡلَىٰ ﴿٢٤﴾
وگۆت: ئه‌زم ئه‌و خودايێ هه‌وه يێ چو خودا د سه‌ر وى دا نه‌هه‌ين.
فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلۡءَاخِرَةِ وَٱلۡأُولَىٰۤ ﴿٢٥﴾
ئينا خودێ ب عه‌زابا دنيايێ وئاخره‌تێ تۆل ژێ ڤه‌كر، وئه‌و بۆ سه‌رداچوويێن وه‌كى وى كره نموونه وعيبره‌ت.
إِنَّ فِی ذَ ٰلِكَ لَعِبۡرَةࣰ لِّمَن یَخۡشَىٰۤ ﴿٢٦﴾
هندى فيرعه‌ونه وئه‌و عه‌زابا ب سه‌رێ وى هاتى عيبره‌ته‌ك بۆ وى تێدا هه‌يه يێ مفاى ژ عيبره‌تان وه‌رگرت.
ءَأَنتُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَمِ ٱلسَّمَاۤءُۚ بَنَىٰهَا ﴿٢٧﴾
ئــه‌رێ ما ڕاكرنا هه‌وه يا پشتى مــرنـێ ل نك هـــه‌وه -گه‌لی مرۆڤان- ژ ئافراندنا عه‌سمانى ب زه‌حمه‌تتره؟ وى ئه‌و وه‌كى ئاڤاهى ل هنداڤى هه‌وه ڕاكرییه.
رَفَعَ سَمۡكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿٢٨﴾
و وى بانێ عه‌سمانى ل هه‌وا بلند كرییه چو كێم وكاس لێ نينن.
وَأَغۡطَشَ لَیۡلَهَا وَأَخۡرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿٢٩﴾
و وى ب ئاڤابوونا ڕۆژێ شه‌ڤا وى تارى كرییه، و ب هه‌لاتنا ڕۆژێ ل عه‌سمانى ڕۆژ ده‌رێخستییه وڕوهن كرییه.
وَٱلۡأَرۡضَ بَعۡدَ ذَ ٰلِكَ دَحَىٰهَاۤ ﴿٣٠﴾
و وى پشتى ئافراندنا عه‌سمانى عه‌رد ڕائێخست، وتژى مفا كرنه تێدا.
أَخۡرَجَ مِنۡهَا مَاۤءَهَا وَمَرۡعَىٰهَا ﴿٣١﴾
كانییێن ئاڤێ ژێ ده‌رێخستن، وئه‌و شينكاتییێ ببته چه‌روان وى لێ شينكر.
وَٱلۡجِبَالَ أَرۡسَىٰهَا ﴿٣٢﴾
و وى چيا لێ دانان دا بۆ ببنه ستوين.
مَتَـٰعࣰا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَـٰمِكُمۡ ﴿٣٣﴾
خودێ ئه‌ڤ قه‌نجییه هه‌مى بۆ مفايێ هه‌وه وحه‌يوانێن هه‌وه دان. (هندى دوباره‌كرنا هه‌وه‌يه ل ڕۆژا قيامه‌تێ ل به‌ر خودێ ژ ئافراندنا ڤان تشتان ب ساناهيتره، وئه‌و هه‌مى ل به‌ر وى يا ب ساناهییه).
فَإِذَا جَاۤءَتِ ٱلطَّاۤمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ ﴿٣٤﴾
ڤێجا ئه‌گه‌ر قيامه‌تا مه‌زن هات كو پفكرنا دووێیه.
یَوۡمَ یَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾
هنگى هه‌مى كريارێن مرۆڤى بۆ وى دئێنه به‌رچاڤكرن، ڤێجا بيرا وى ل وان دئێته‌ڤه وئه‌و ئعترافێ پێ دكه‌ت.
وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِیمُ لِمَن یَرَىٰ ﴿٣٦﴾
وبۆ هه‌ر ئێكێ خودان ديتن جه‌هنه‌م هاته به‌رچاڤكرن.
فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾
ڤێجا هه‌چییێ د سه‌ر ئه‌مرێ خودێ ڕا باز داى.
وَءَاثَرَ ٱلۡحَیَوٰةَ ٱلدُّنۡیَا ﴿٣٨﴾
وژينا دنيايێ ب سه‌ر ئاخره‌تێ ئێخستى.
فَإِنَّ ٱلۡجَحِیمَ هِیَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ﴿٣٩﴾
دويماهییا وى بۆ ئاگرییه.
وَأَمَّا مَنۡ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفۡسَ عَنِ ٱلۡهَوَىٰ ﴿٤٠﴾
وهه‌چییێ ژ ڕاوه‌ستیانا ل به‌ر ده‌ستێ خودێ بۆ حسێبێ بترست، ونه‌فسا خۆ ژ دلچوونێن خراب بده‌ته پاش.
فَإِنَّ ٱلۡجَنَّةَ هِیَ ٱلۡمَأۡوَىٰ ﴿٤١﴾
هندى به‌حه‌شته ئه‌وه مالا وى.
یَسۡءَلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَیَّانَ مُرۡسَىٰهَا ﴿٤٢﴾
بوتپه‌رێس -بۆ تڕانه- پسيارا ده‌مێ هاتنا قيامه‌تێ ژ ته دكه‌ن.
فِیمَ أَنتَ مِن ذِكۡرَىٰهَاۤ ﴿٤٣﴾
تو چويێ ژ ده‌مێ هاتنا وێ نزانى.
إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَاۤ ﴿٤٤﴾
خودێیه وێ چه‌ندێ دزانت.
إِنَّمَاۤ أَنتَ مُنذِرُ مَن یَخۡشَىٰهَا ﴿٤٥﴾
وهه‌ما كارێ ته ئه‌وه تو وى ب قيامه‌تێ بترسينى يێ ژێ بترست.
كَأَنَّهُمۡ یَوۡمَ یَرَوۡنَهَا لَمۡ یَلۡبَثُوۤا۟ إِلَّا عَشِیَّةً أَوۡ ضُحَىٰهَا ﴿٤٦﴾
ده‌مێ ئه‌و قيامه‌تێ دبينن ژ به‌ر ترس وسه‌هما وێ هه‌ر وه‌كى ئه‌و ژ دانه‌كێ ڕۆژێ پێڤه‌تر، ئێڤارییه‌كێ يان سپێده‌يیه‌كێ، د ژينا دنيايێ دا نه‌ماين.