سورة الطَّارق At-Tariq

١٧ ئایەت · مەککی

  1. وَٱلسَّمَاۤءِ وَٱلطَّارِقِ ﴿١﴾

    خودایێ مه‌زن سويندێ ب عه‌سمانى دخۆت و ب وێ ستێرا ب شه‌ڤ دئێت.

  2. وَمَاۤ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ ﴿٢﴾

    وما تو چ دزانى ئه‌ڤ ستێره‌ چه‌ند يا مه‌زنه‌؟

  3. ٱلنَّجۡمُ ٱلثَّاقِبُ ﴿٣﴾

    ئه‌و ستێره‌كا گه‌ش وڕوهنه‌.

  4. إِن كُلُّ نَفۡسࣲ لَّمَّا عَلَیۡهَا حَافِظࣱ ﴿٤﴾

    نينه‌ نه‌فسه‌ك ئه‌گه‌ر ملياكه‌ته‌ك زێره‌ڤانییێ لێ نه‌كه‌ت وكريارێن وێ نه‌پارێزت.

  5. فَلۡیَنظُرِ ٱلۡإِنسَـٰنُ مِمَّ خُلِقَ ﴿٥﴾

    ڤێجا ئه‌و مرۆڤێ باوه‌رییێ ب ڕابوونا پشتى مرنێ نه‌ئينت بلا به‌رێ خۆ بده‌تێ كانێ ئه‌و ژ چ هاتییه‌ ئافراندن؟

  6. خُلِقَ مِن مَّاۤءࣲ دَافِقࣲ ﴿٦﴾

    ئه‌و ژ چپكه‌كا ئاڤێ يا ب له‌ز دئێته‌ هاڤێتن د مالبچويكى دا يێ هاتییه‌ ئافراندن.

  7. یَخۡرُجُ مِنۢ بَیۡنِ ٱلصُّلۡبِ وَٱلتَّرَاۤئِبِ ﴿٧﴾

    ئه‌و چپك ژ ناڤبه‌را پشتا زه‌لامى وسنگێ ژنێ ده‌ردكه‌ڤت.

  8. إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجۡعِهِۦ لَقَادِرࣱ ﴿٨﴾

    هندى ئه‌و خودايه‌ يێ مرۆڤ ئافراندى دشێت پشتى مرنێ دوباره‌ وى زێندى بكه‌ت.

  9. یَوۡمَ تُبۡلَى ٱلسَّرَاۤئِرُ ﴿٩﴾

    ڕۆژا تشتێن ڤه‌شارتى ئاشكه‌را دبن، وتشتێ چاك ژ يێ خراب جودا دبت.

  10. فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةࣲ وَلَا نَاصِرࣲ ﴿١٠﴾

    مرۆڤى چو هێزه‌ك نابت خۆ پێ بپارێزت، و وى چو پشته‌ڤان ژى نابن عه‌زابا خودێ ژ وى دویر بكه‌ت.

  11. وَٱلسَّمَاۤءِ ذَاتِ ٱلرَّجۡعِ ﴿١١﴾

    ســـويــنــد ب وى عه‌سمانێ بارانێ دوباره‌ دزڤڕينت.

  12. وَٱلۡأَرۡضِ ذَاتِ ٱلصَّدۡعِ ﴿١٢﴾

    و ب وى عه‌ردێ شينكاتى ئه‌و شه‌قكرى.

  13. إِنَّهُۥ لَقَوۡلࣱ فَصۡلࣱ ﴿١٣﴾

    هندى قورئانه‌ گۆتنه‌كه‌ ناڤبڕێ دئێخته‌ ناڤبه‌را حه‌قییێ ونه‌حه‌قییێ دا.

  14. وَمَا هُوَ بِٱلۡهَزۡلِ ﴿١٤﴾

    خودایێ مه‌زن سويندێ ب عه‌سمانى دخۆت و ب وێ ستێرا ب شه‌ڤ دئێت، وما تو چ دزانى ئه‌ڤ ستێره‌ چه‌ند يا مه‌زنه‌؟ ئه‌و ستێره‌كا گه‌ش وڕوهنه‌. نينه‌ نه‌فسه‌ك ئه‌گه‌ر ملياكه‌ته‌ك زێره‌ڤانییێ لێ نه‌كه‌ت وكريارێن وێ نه‌پارێزت.

  15. إِنَّهُمۡ یَكِیدُونَ كَیۡدࣰا ﴿١٥﴾

    هندى ئه‌ون يێن دره‌وێ ب پێغه‌مبه‌رى و ب قورئانێ دكه‌ن، ئه‌و فێلبازییێ وپيلانگێڕییێ دكه‌ن؛ دا ب فێلا خۆ حه‌قییێ پويچ بكه‌ن.

  16. وَأَكِیدُ كَیۡدࣰا ﴿١٦﴾

    وئه‌ز فێلێ دكه‌م دا حه‌قییێ ب سه‌ر بێخم، ئه‌گه‌ر خۆ كافران بێ نه‌خۆش بت ژى.

  17. فَمَهِّلِ ٱلۡكَـٰفِرِینَ أَمۡهِلۡهُمۡ رُوَیۡدَۢا ﴿١٧﴾

    ڤێجا تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- له‌زێ د داخوازكرنا عه‌زابدانا وان دا نه‌كه‌، به‌لێ ده‌ليڤێ بـــــده‌ وان وبــــه‌رێ خــــۆ بـــدێ، وله‌زێ نه‌كه‌، تو دێ بينى چ عه‌زاب وتێچوون دێ ب سه‌ر وان دا ئێت.