سورة الفَجر Al-Fajr
٣٠ ئایەت · مەککی
وَٱلۡفَجۡرِ ﴿١﴾
خودێ ب ده‌مێ ئه‌لندێ سويند دخۆت.
وَلَیَالٍ عَشۡرࣲ ﴿٢﴾
و ب هه‌ر ده‌هـ شـــه‌ڤێن ئێكێ ژ مه‌ها ذولحججه وتشتێ ئه‌و پێ پيرۆز بووين.
وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ ﴿٣﴾
و ب هه‌ر جۆته‌ك وكته‌كا هه‌بت.
وَٱلَّیۡلِ إِذَا یَسۡرِ ﴿٤﴾
و ب شه‌ڤێ ده‌مێ ب تارییا خۆ ڤه دچت.
هَلۡ فِی ذَ ٰلِكَ قَسَمࣱ لِّذِی حِجۡرٍ ﴿٥﴾
ئه‌رێ ما د ڤان سويندان دا قه‌ناعه‌ته‌ك بۆ خودان عه‌قلی نينه؟
أَلَمۡ تَرَ كَیۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿٦﴾
ئـــه‌رێ ما تـــه -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- نه‌ديت كانێ خـــودايێ ته چ د گه‌ل ملله‌تێ عادییێن ئويجاخا ئره‌م كر.
إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ ﴿٧﴾
خودانێن ئاڤاهییێن بلند ل سه‌ر ستوينان.
ٱلَّتِی لَمۡ یُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِی ٱلۡبِلَـٰدِ ﴿٨﴾
ئه‌وێن وه‌كــــى وان د مه‌زنییێ وهـــێــــزێ دا ل وه‌لاتى نه‌هاتينه ئافراندن؟
وَثَمُودَ ٱلَّذِینَ جَابُوا۟ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ ﴿٩﴾
وكانێ وى چ د گه‌ل ثه‌موودییێن ملله‌تێ صالحى كر، ئه‌وێن كه‌ڤر د نهالان سمتين وبۆ خۆ كرينه خانى.
وَفِرۡعَوۡنَ ذِی ٱلۡأَوۡتَادِ ﴿١٠﴾
وفيرعه‌ونێ مه‌لكێ (مصرێ)، خودانێ وى له‌شكه‌رێ ملكێ وى موكم كرى، وئه‌و ب هێز ئێخستى؟
ٱلَّذِینَ طَغَوۡا۟ فِی ٱلۡبِلَـٰدِ ﴿١١﴾
ئه‌وێن هه يێن زۆردارى كرى، وسته‌م د عه‌ردێ خودێ دا كرى.
فَأَكۡثَرُوا۟ فِیهَا ٱلۡفَسَادَ ﴿١٢﴾
و ب زۆردارییا خۆ گه‌له‌ك خرابى تێدا زێده كرى.
فَصَبَّ عَلَیۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ ﴿١٣﴾
ڤێجا خودايێ ته عه‌زابه‌كا دژوار داڕێته سه‌ر وان.
إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ ﴿١٤﴾
هندى خودايێ ته يه -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ل به‌ر وان دانايه يێن بێ ئه‌مرییا وى دكه‌ن، ئه‌و پيچه‌كێ ل دويڤ وان به‌ردده‌ت، پاشى ب دژوارى وان دگرت.
فَأَمَّا ٱلۡإِنسَـٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَیَقُولُ رَبِّیۤ أَكۡرَمَنِ ﴿١٥﴾
ڤێجا هندى مرۆڤه ئه‌گه‌ر خودايێ وى ئه‌و ب خۆشییێ جه‌ڕباند، وڕزقێ وى به‌رفره‌هـ كر، وحالێ وى خۆش كر، ڤێجا ئه‌و دێ هزر كه‌ت ئه‌ڤه ژ به‌ر هندێیه چونكى ئه‌و ل نك خودێ يێ ب قه‌دره، ڤێجا ئه‌و دێ بێژت: خودايێ من قه‌درێ من گر...
وَأَمَّاۤ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَیۡهِ رِزۡقَهُۥ فَیَقُولُ رَبِّیۤ أَهَـٰنَنِ ﴿١٦﴾
وئه‌گه‌ر وى ئه‌و جه‌ڕباند، وڕزقێ وى لێ به‌رته‌نگ كر، ئه‌و دێ هزر كه‌ت ئه‌ڤه ژ به‌ر هندێیه چونكى ئه‌و ل نك خودێ يێ بێ بهايه، له‌و دێ بێژت: خودايێ من ئه‌ز ڕه‌زيل كرم.
كَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡیَتِیمَ ﴿١٧﴾
وه نينه وه‌كى ئه‌ڤ مرۆڤه هزر دكه‌ت، قه‌درگرتن ب گوهدارییا خودێیه، وڕه‌زيلكرن ب بێ ئه‌مرییا وییه، وهوين قه‌درێ ئێتيمى ناگرن، وجوان سه‌ره‌ده‌رییێ د گه‌ل ناكه‌ن.
وَلَا تَحَـٰۤضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِینِ ﴿١٨﴾
وهنده‌ك ژ هه‌وه به‌رێ هنده‌كان ناده‌نه دانا خوارنێ بۆ پێتڤییان.
وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلࣰا لَّمࣰّا ﴿١٩﴾
وهوين حه‌قێ ئێك ودو د ميراتى دا گه‌له‌ك دخۆن.
وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبࣰّا جَمࣰّا ﴿٢٠﴾
، وهوين ب حه‌ژێكرنه‌كا زێده حه‌ز ژ مالی دكه‌ن.
كَلَّاۤۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكࣰّا دَكࣰّا ﴿٢١﴾
دڤيا هوين ب ڤى ڕه‌نگى نه‌بان، وئه‌گه‌ر عه‌رد هژيا وهنده‌ك ب سه‌ر هنده‌كێ دا هاته خوارێ.
وَجَاۤءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفࣰّا صَفࣰّا ﴿٢٢﴾
وخودايێ ته هات دا حوكمى د ناڤبه‌را خه‌لكى دا بكه‌ت، وفريشته ڕێز ب ڕێز ڕاده‌وستاى.
وَجِا۟یۤءَ یَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ یَوۡمَئِذࣲ یَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَـٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ﴿٢٣﴾
و وێ ڕۆژا مه‌زن جه‌هنه‌م هاته‌ئينان، وێ ڕۆژێ كافر دێ بــيــرا خـــــۆ لێ ئينته‌ڤه ودێ تـــۆبه كه‌ت، وتۆبه دێ ژ كيڤه ب ده‌ست كه‌ڤت، ووى د دنيايێ دا خۆ ژێ دابوو پاش وئه‌ڤرۆ نه ده‌مێ وێ تۆبێیه؟
یَقُولُ یَـٰلَیۡتَنِی قَدَّمۡتُ لِحَیَاتِی ﴿٢٤﴾
ئه‌و دبێژت: وه‌ى خوزى من د دنيايێ دا كاره‌كێ وه‌سا بۆ خۆ كربا ل ئاخره‌تێ من مفايه‌ك بۆ ژينا خۆ ژێ ديتبا.
فَیَوۡمَئِذࣲ لَّا یُعَذِّبُ عَذَابَهُۥۤ أَحَدࣱ ﴿٢٥﴾
ڤێجا ل وێ ڕۆژا سه‌خت وگران كه‌سه‌ك نينه بشێت وه‌كى خودێ وان عه‌زاب بده‌ت يێن بێ ئه‌مرییا وى كرى.
وَلَا یُوثِقُ وَثَاقَهُۥۤ أَحَدࣱ ﴿٢٦﴾
وكه‌سه‌ك نه‌شێت وه‌كى خودێ گرێدانێ بكه‌ت، وكه‌س نه‌شێت د ڤێ چه‌ندێ دا بگه‌هته وى.
یَـٰۤأَیَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ﴿٢٧﴾
ئه‌ى نه‌فسا ب زكرێ خودێ وباوه‌رییێ ڕحه‌ت وته‌نا دبت، و ب وێ قه‌نجییێ يا خودێ بۆ خودان باوه‌رى ئاماده كرى پشت ڕاست دبت.
ٱرۡجِعِیۤ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِیَةࣰ مَّرۡضِیَّةࣰ ﴿٢٨﴾
بزڤڕه نك خودايێ خۆ يا ڕازى ب وى قه‌درێ خودێ بۆ ته گرتى، وخودێ يێ ژ ته ڕازى.
فَٱدۡخُلِی فِی عِبَـٰدِی ﴿٢٩﴾
ڤێجا تو وه‌ره د ناڤ به‌نییێن من يێن چاك دا.
وَٱدۡخُلِی جَنَّتِی ﴿٣٠﴾
وتو د گه‌ل وان وه‌ره د به‌حه‌شتا من دا.