سورة طه Taha
١٣٥ ئایەت · مەککی
۞ طه ﴿١﴾
( طه( گۆتن ل دۆر حه‌رفێن كه‌ركرى ل دسپێكا سووره‌تا به‌قه‌ره بۆرییه.
مَاۤ أَنزَلۡنَا عَلَیۡكَ ٱلۡقُرۡءَانَ لِتَشۡقَىٰۤ ﴿٢﴾
ئه‌ى موحه‌ممه‌د مه قورئان بۆ ته نه‌ئينايه خوارێ؛ دا تو ب وى كارى يێ ته هێزا وى نه‌بت به‌ختڕه‌ش بى.
إِلَّا تَذۡكِرَةࣰ لِّمَن یَخۡشَىٰ ﴿٣﴾
به‌لكى بۆ شيره‌ت مه ئه‌و يا ئينايه خوارێ؛ دا ئه‌و بيرا خۆ پێ بينته‌ڤه يێ كو ژ عه‌زابا خودێ دترست، وته‌قوایا وى دكه‌ت ب ڕێكا جهئينانا فه‌رمانێن وى.
تَنزِیلࣰا مِّمَّنۡ خَلَقَ ٱلۡأَرۡضَ وَٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ ٱلۡعُلَى ﴿٤﴾
ئه‌ڤ قورئانه ژ نك وى خودايى يا هاتییه خوارێ يێ عه‌رد وعه‌سمانێن بلند ئافراندين.
ٱلرَّحۡمَـٰنُ عَلَى ٱلۡعَرۡشِ ٱسۡتَوَىٰ ﴿٥﴾
خودايێ ره‌حمان (ئستواء) ل سه‌ر عه‌رشى كرییه، ئانه‌كو: بلند بوويه سه‌ر عه‌رشى، بلندبوونه‌كا بابه‌تى مه‌زنییا وى بت.
لَهُۥ مَا فِی ٱلسَّمَـٰوَ ٰتِ وَمَا فِی ٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَیۡنَهُمَا وَمَا تَحۡتَ ٱلثَّرَىٰ ﴿٦﴾
هه‌ر تشته‌كێ ل عه‌سمانان وهه‌ر تشته‌كێ ل عه‌ردى وهه‌ر تشته‌كێ د ناڤبه‌را وان دا وهه‌ر تشته‌كێ ل بن عه‌ردى يێ وییه، وى ئه‌و يێ ئافراندى وملكێ وییه وئه‌و وى ب ڕێڤه‌دبه‌ت.
وَإِن تَجۡهَرۡ بِٱلۡقَوۡلِ فَإِنَّهُۥ یَعۡلَمُ ٱلسِّرَّ وَأَخۡفَى ﴿٧﴾
وئه‌گه‌ر تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ده‌نگێ خۆ بلند بكه‌ى، ڤێجا گۆتنا ته يا ئاشكه‌را بت يان يا نه‌په‌نى بت، هندى خودێیه چو تشت ل به‌ر وى به‌رزه نابن، تشتێ نه‌په‌نى ويێ ژ وى ڤه‌شارتيتر ژى وه‌كى وێ گۆتنا مرۆڤ د دلێ خۆ دا دبێژت...
ٱللَّهُ لَاۤ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَۖ لَهُ ٱلۡأَسۡمَاۤءُ ٱلۡحُسۡنَىٰ ﴿٨﴾
ئه‌للاهه ئه‌و خودا يێ ژبلی وى دورست نينه په‌رستن بۆ كه‌سێ دى بێته‌كرن، باشناڤێن پێكهاتى وى ب تنێ هه‌نه.
وَهَلۡ أَتَىٰكَ حَدِیثُ مُوسَىٰۤ ﴿٩﴾
وئه‌رێ به‌حسێ مووسايێ كوڕێ عمرانى بۆ ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- هاتییه‌كرن؟
إِذۡ رَءَا نَارࣰا فَقَالَ لِأَهۡلِهِ ٱمۡكُثُوۤا۟ إِنِّیۤ ءَانَسۡتُ نَارࣰا لَّعَلِّیۤ ءَاتِیكُم مِّنۡهَا بِقَبَسٍ أَوۡ أَجِدُ عَلَى ٱلنَّارِ هُدࣰى ﴿١٠﴾
ده‌مێ وى ب شه‌ڤ ئاگره‌كێ هل ديتى ڤێجا وى گۆتییه عه‌يالێ خۆ: كا ڕاوه‌ستن ئه‌زێ ئاگره‌كى دبينم، به‌لكى ئه‌ز بزۆته‌كى بۆ هه‌وه ژێ بينم هوين خۆ پێ گه‌رم بكه‌ن، وئاگره‌كێ دى پێ هلكه‌ن، يان به‌لكى ئه‌ز مرۆڤه‌كى ل وێرێ ببينم...
فَلَمَّاۤ أَتَىٰهَا نُودِیَ یَـٰمُوسَىٰۤ ﴿١١﴾
ڤێجا ده‌مێ مووسا هاتییه نك وى ئاگرى خودێ گازى كرێ: ئه‌ى مووسا،
إِنِّیۤ أَنَا۠ رَبُّكَ فَٱخۡلَعۡ نَعۡلَیۡكَ إِنَّكَ بِٱلۡوَادِ ٱلۡمُقَدَّسِ طُوࣰى ﴿١٢﴾
هندى ئه‌زم ئه‌ز خودايێ ته مه ڤێجا تو پێلاڤا خۆ بێخه، نوكه تو يێ ل نهالا (طووايێ) يا من به‌ره‌كه‌ت ئێخستییێ. ئه‌ڤه بۆ هندێ دا ئه‌و بۆ ئاخافتنا د گه‌ل خودايێ خۆ ئاماده ببت.
وَأَنَا ٱخۡتَرۡتُكَ فَٱسۡتَمِعۡ لِمَا یُوحَىٰۤ ﴿١٣﴾
ومن تو ئه‌ى مووسا بۆ په‌ياما خۆ هلبژارتى، ڤێجا تو گوهـ بده وى تشتێ بۆ ته ب وه‌حى ژ نك من دئێت.
إِنَّنِیۤ أَنَا ٱللَّهُ لَاۤ إِلَـٰهَ إِلَّاۤ أَنَا۠ فَٱعۡبُدۡنِی وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ لِذِكۡرِیۤ ﴿١٤﴾
هندى ئه‌زم ئه‌ز ئه‌و خودامه يێ ژ من پێڤه‌تر ب دورستى په‌رستن بۆ كه‌سێ دى نائێته‌كرن، چو هه‌ڤپشك من نينن، ڤێجا تو په‌رستنا من ب تنێ بكه، وتو نڤێژێ بكه دا به‌حسێ من تێدا بكه‌ى.
إِنَّ ٱلسَّاعَةَ ءَاتِیَةٌ أَكَادُ أُخۡفِیهَا لِتُجۡزَىٰ كُلُّ نَفۡسِۭ بِمَا تَسۡعَىٰ ﴿١٥﴾
هندى ئه‌و ده‌مه يێ مرۆڤ پشتى مرنێ تێدا ڕادبن، هه‌ر دێ ئێت، نێزيكه ئه‌ز وى ده‌مى ژ خۆ ژى ڤه‌شێرم، ڤێجا چاوا خه‌لك دێ زانن؛ دا هه‌ر نه‌فسه‌ك ب وى كارێ د دنيايێ دا كرى ژ باشى وخرابییان بێته جزادان.
فَلَا یَصُدَّنَّكَ عَنۡهَا مَن لَّا یُؤۡمِنُ بِهَا وَٱتَّبَعَ هَوَىٰهُ فَتَرۡدَىٰ ﴿١٦﴾
ڤێجا -ئه‌ى مووسا- بلا ئه‌و كه‌س ته ژ باوه‌رى ئينانا ب ڤى ده‌مى پاشڤه‌نه‌به‌ت يێ باوه‌رى پێ نه‌ئيناى، ودويكه‌فتنا دلچوونێن خۆ كرى، ودره‌و ب قيامه‌تێ كرى، ئه‌گه‌ر تو دێ تێچى.
وَمَا تِلۡكَ بِیَمِینِكَ یَـٰمُوسَىٰ ﴿١٧﴾
وئه‌و چییه د ده‌ستێ ته يێ ڕاستێ دا ئه‌ى مووسا؟
قَالَ هِیَ عَصَایَ أَتَوَكَّؤُا۟ عَلَیۡهَا وَأَهُشُّ بِهَا عَلَىٰ غَنَمِی وَلِیَ فِیهَا مَءَارِبُ أُخۡرَىٰ ﴿١٨﴾
مووساى گۆت: ئه‌و گۆپالێ منه، ده‌مێ ئه‌ز ب ڕێڤه دچم ئه‌ز وى دده‌مه به‌ر خۆ، وئه‌ز به‌لگان بۆ په‌زێ خۆ پێ دوه‌رينم؛ دا بچه‌رن، وهنده‌ك مفايێن دى ژى بۆ من تێدا هه‌نه.
قَالَ أَلۡقِهَا یَـٰمُوسَىٰ ﴿١٩﴾
خودێ گۆته مووساى: تو گۆپالێ خۆ بهاڤێژه.
فَأَلۡقَىٰهَا فَإِذَا هِیَ حَیَّةࣱ تَسۡعَىٰ ﴿٢٠﴾
ئينا مووساى ئه‌و هاڤێته عه‌ردى، و د گاڤێ دا ئه‌و بوو ماره‌كێ خشۆك، ومووساى تشته‌كێ مه‌زن دیت.
قَالَ خُذۡهَا وَلَا تَخَفۡۖ سَنُعِیدُهَا سِیرَتَهَا ٱلۡأُولَىٰ ﴿٢١﴾
خودێ گۆته مووساى: تو وى مارى بگره، وژێ نه‌ترسه، ئه‌م دێ جاره‌كا دى وى كه‌ينه گۆپال.
وَٱضۡمُمۡ یَدَكَ إِلَىٰ جَنَاحِكَ تَخۡرُجۡ بَیۡضَاۤءَ مِنۡ غَیۡرِ سُوۤءٍ ءَایَةً أُخۡرَىٰ ﴿٢٢﴾
وتو ده‌ستێ خۆ بكه د بن چه‌نگێ خۆ ڤه ئه‌و دێ ده‌ركه‌ڤت سپى وه‌كى به‌فرێ بێى چو نه‌خۆشى لێ بن؛ دا ئه‌و بۆ ته ببته نيشانه‌كا دى.
لِنُرِیَكَ مِنۡ ءَایَـٰتِنَا ٱلۡكُبۡرَى ﴿٢٣﴾
مه ئه‌و چه‌نده كر؛ دا ئه‌م ژ وان ئايه‌تێن خۆ يێن مه‌زن نيشا ته -ئه‌ى مووسا- بده‌ين يێن دبنه نيشان ل سه‌ر شيان وده‌سهه‌لاتا مه يا مه‌زن، ودورستییا پێغه‌مبه‌رينییا ته.
ٱذۡهَبۡ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿٢٤﴾
تو -ئه‌ى مووسا- هه‌ڕه نك فيرعه‌ونى؛ چونكى ئه‌و ژ پێ خۆ ده‌ركه‌فتییه وبێ ئه‌مرییا خودايێ خۆ كرییه، وتو به‌رێ وى بده ته‌وحيد وپه‌رستنا خودێ.
قَالَ رَبِّ ٱشۡرَحۡ لِی صَدۡرِی ﴿٢٥﴾
مووساى گۆت: خودايێ من تو سنگێ من بۆ من فره‌هـ بكه،
وَیَسِّرۡ لِیۤ أَمۡرِی ﴿٢٦﴾
وكارێ من ل به‌ر من ب ساناهى بێخه،
وَٱحۡلُلۡ عُقۡدَةࣰ مِّن لِّسَانِی ﴿٢٧﴾
وتو ئه‌زمانێ من ب گۆتنا ره‌هوان به‌رده؛
یَفۡقَهُوا۟ قَوۡلِی ﴿٢٨﴾
دا ئه‌و د گۆتنا من بگه‌هن.
وَٱجۡعَل لِّی وَزِیرࣰا مِّنۡ أَهۡلِی ﴿٢٩﴾
وتو هاريكاره‌كى ژ مرۆڤێن من بده د گه‌ل من،
هَـٰرُونَ أَخِی ﴿٣٠﴾
هاروونێ برايێ من.
ٱشۡدُدۡ بِهِۦۤ أَزۡرِی ﴿٣١﴾
تو من ب وى ب هێز بێخه وپشتا من پێ موكم بكه،
وَأَشۡرِكۡهُ فِیۤ أَمۡرِی ﴿٣٢﴾
ووى د گه‌ل من بكه شريك د پێغه‌مبه‌رينى وگه‌هاندنا په‌يامێ دا؛
كَیۡ نُسَبِّحَكَ كَثِیرࣰا ﴿٣٣﴾
دا ئه‌م گه‌له‌ك ته‌سبيحا ته بكه‌ين،
وَنَذۡكُرَكَ كَثِیرًا ﴿٣٤﴾
وگه‌له‌ك ته ل بيرا خۆ بينين وحه‌مدا ته بكه‌ين. هندى تويى تو ب مه يێ بينه‌ر بووى،
إِنَّكَ كُنتَ بِنَا بَصِیرࣰا ﴿٣٥﴾
تشته‌ك ژ كارێ مه ل به‌ر ته نائێته ڤه‌شارتن.
قَالَ قَدۡ أُوتِیتَ سُؤۡلَكَ یَـٰمُوسَىٰ ﴿٣٦﴾
خودێ گۆت: ب ڕاستى هه‌ر تشته‌كێ ته خواستى من دا ته ئه‌ى مووسا.
وَلَقَدۡ مَنَنَّا عَلَیۡكَ مَرَّةً أُخۡرَىٰۤ ﴿٣٧﴾
و ب ڕاستى جاره‌كا دى ژى به‌رى ڤێ قه‌نجییێ مه منه‌ته‌ك ل ته كر بوو -ئه‌ى مووسا- ده‌مێ تو يێ ساڤا ڤێجا مه تو ژ فيرعه‌ونى ڕزگاركرى.
إِذۡ أَوۡحَیۡنَاۤ إِلَىٰۤ أُمِّكَ مَا یُوحَىٰۤ ﴿٣٨﴾
ده‌مێ مه ئێخستییه سه‌ر دلێ ده‌یكا ته:
أَنِ ٱقۡذِفِیهِ فِی ٱلتَّابُوتِ فَٱقۡذِفِیهِ فِی ٱلۡیَمِّ فَلۡیُلۡقِهِ ٱلۡیَمُّ بِٱلسَّاحِلِ یَأۡخُذۡهُ عَدُوࣱّ لِّی وَعَدُوࣱّ لَّهُۥۚ وَأَلۡقَیۡتُ عَلَیۡكَ مَحَبَّةࣰ مِّنِّی وَلِتُصۡنَعَ عَلَىٰ عَیۡنِیۤ ﴿٣٩﴾
كو تو كوڕێ خۆ مووساى پشتى بوونا وى بكه د صندۆقه‌كێ دا، پاشى وى بهاڤێژه د نيلی دا، ونيل دێ وى هاڤێته به‌ر لێڤێ، ونه‌يارێ من ونه‌يارێ وى فــيـرعه‌ون دێ وى گرت. ومن ڤيانه‌ك ژ نك خــــۆ ب سه‌ر ته دا به‌ردابوو، ڤێجا ژ به...
إِذۡ تَمۡشِیۤ أُخۡتُكَ فَتَقُولُ هَلۡ أَدُلُّكُمۡ عَلَىٰ مَن یَكۡفُلُهُۥۖ فَرَجَعۡنَـٰكَ إِلَىٰۤ أُمِّكَ كَیۡ تَقَرَّ عَیۡنُهَا وَلَا تَحۡزَنَۚ وَقَتَلۡتَ نَفۡسࣰا فَنَجَّیۡنَـٰكَ مِنَ ٱلۡغَمِّ وَفَتَنَّـٰكَ فُتُونࣰاۚ فَلَبِثۡتَ سِنِینَ فِیۤ أَهۡلِ مَدۡیَنَ ثُمَّ جِئۡتَ عَلَىٰ قَدَرࣲ یَـٰمُوسَىٰ ﴿٤٠﴾
ومه منه‌ت ل ته كر ده‌مێ خويشكا ته دايه ب دويڤ ته‌ڤه، ووێ دگۆته وان يێن تو برى: ئه‌رێ ئه‌ز وى نيشا هه‌وه بده‌م يێ وى بچويكى بۆ هه‌وه ب خودان بكه‌ت، وشيرى بده‌تێ؟ ئينا مه تو زڤڕاندییه نك ده‌یكا ته پشتى تو كه‌فتی...
وَٱصۡطَنَعۡتُكَ لِنَفۡسِی ﴿٤١﴾
ومن ئه‌ڤ هه‌مى نعمه‌ته د گه‌ل ته كرن -ئه‌ى مووسا- بــۆ هلبژارتنا ته؛ دا په‌ياما مــن هلگرى وبگه‌هينییه خه‌لكى، و ب فه‌رمانا من ڕاببى.
ٱذۡهَبۡ أَنتَ وَأَخُوكَ بِءَایَـٰتِی وَلَا تَنِیَا فِی ذِكۡرِی ﴿٤٢﴾
خودێ گۆته مووسا وهاروونى: هوين ژ فيرعه‌ونى نه‌ترسن؛ چونكى ئه‌ز يێ د گه‌ل هه‌وه من گوهـ ل ئاخفتنا هه‌وه دبت، وئه‌ز كريارێن هه‌وه دبينم،
ٱذۡهَبَاۤ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿٤٣﴾
ڤێجا هوين هه‌ڕنه نك وى وبێژنێ: ئه‌م هه‌ردو پێغه‌مبه‌رێن خودايێ ته‌ينه بۆ ته ڤێجا تو ئسرائيلییان به‌رده، وئه‌و كريارێن ب وان ڤه نه‌ئێن تو ژ وان نه‌خوازه، ب ڕاستى ئه‌م ب نيشانه‌كا په‌رده‌دڕ ڤه ژ نك خودايێ ته بۆ ته...
فَقُولَا لَهُۥ قَوۡلࣰا لَّیِّنࣰا لَّعَلَّهُۥ یَتَذَكَّرُ أَوۡ یَخۡشَىٰ ﴿٤٤﴾
ڤێجا هوين گۆتنه‌كا نه‌رم ونازك بێژنێ؛ دا به‌لكى ئه‌و بيرا خۆ ل خودايێ خۆ بينته‌ڤه يان ژى بترست.
قَالَا رَبَّنَاۤ إِنَّنَا نَخَافُ أَن یَفۡرُطَ عَلَیۡنَاۤ أَوۡ أَن یَطۡغَىٰ ﴿٤٥﴾
مووسا وهاروونى گۆت: خودايێ مه هندى ئه‌مين ئه‌م دترسين ئه‌و له‌زێ د جزادانا مه دا بكه‌ت، يان خۆ ژ حه‌قییێ مه‌زنتر ببينت ڤێجا حه‌قییێ ژ مه وه‌رنه‌گرت.
قَالَ لَا تَخَافَاۤۖ إِنَّنِی مَعَكُمَاۤ أَسۡمَعُ وَأَرَىٰ ﴿٤٦﴾
خودێ گۆته مووسا وهاروونى: هوين ژ فيرعه‌ونى نه‌ترسن؛ چونكى ئه‌ز يێ د گه‌ل هه‌وه من گوهـ ل ئاخفتنا هه‌وه دبت، وئه‌ز كريارێن هه‌وه دبينم،
فَأۡتِیَاهُ فَقُولَاۤ إِنَّا رَسُولَا رَبِّكَ فَأَرۡسِلۡ مَعَنَا بَنِیۤ إِسۡرَ ٰۤءِیلَ وَلَا تُعَذِّبۡهُمۡۖ قَدۡ جِئۡنَـٰكَ بِءَایَةࣲ مِّن رَّبِّكَۖ وَٱلسَّلَـٰمُ عَلَىٰ مَنِ ٱتَّبَعَ ٱلۡهُدَىٰۤ ﴿٤٧﴾
ڤێجا هوين هه‌ڕنه نك وى وبێژنێ: ئه‌م هه‌ردو پێغه‌مبه‌رێن خودايێ ته‌ينه بۆ ته ڤێجا تو ئسرائيلییان به‌رده، وئه‌و كريارێن ب وان ڤه نه‌ئێن تو ژ وان نه‌خوازه، ب ڕاستى ئه‌م ب نيشانه‌كا په‌رده‌دڕ ڤه ژ نك خودايێ ته بۆ ته...
إِنَّا قَدۡ أُوحِیَ إِلَیۡنَاۤ أَنَّ ٱلۡعَذَابَ عَلَىٰ مَن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿٤٨﴾
هندى خودايێ ته‌يه وه‌حى بۆ مه هنارتییه كو عه‌زابا وى بۆ وییه يێ دره‌وێ بكه‌ت وپشت بده‌ته ڕێك وشريعه‌تێ وى.
قَالَ فَمَن رَّبُّكُمَا یَـٰمُوسَىٰ ﴿٤٩﴾
فيرعه‌ونى گۆته وان: ڤێجا كییه خودايێ هه‌وه ئه‌ى مووسا؟
قَالَ رَبُّنَا ٱلَّذِیۤ أَعۡطَىٰ كُلَّ شَیۡءٍ خَلۡقَهُۥ ثُمَّ هَدَىٰ ﴿٥٠﴾
مووساى گۆته وى: خودايێ مه ئه‌وه يێ ئافراندنا هه‌ر تشته‌كى ب ڕه‌نگه‌كێ جوان وهێژا دايێ، پاشى به‌رێ هه‌ر تشته‌كى دا وێ ڕێكێ يا ئه‌و مفاى بۆ خۆ ژێ وه‌ربگرت.
قَالَ فَمَا بَالُ ٱلۡقُرُونِ ٱلۡأُولَىٰ ﴿٥١﴾
فيرعه‌ونى گۆته مووساى: پا ئه‌و ملله‌تێن به‌رێ مه‌سه‌لا وان دێ يا چاوا بت؟ وئه‌و خه‌لكێ به‌رى مه چووین، وقه‌ستا كوفرێ كرین؟
قَالَ عِلۡمُهَا عِندَ رَبِّی فِی كِتَـٰبࣲۖ لَّا یَضِلُّ رَبِّی وَلَا یَنسَى ﴿٥٢﴾
مووساى گۆته فيرعه‌ونى: زانينا وان ملله‌تان وكريارێن وان كرين ل نك خودايێ منه د له‌وحێ پاراستى دا، وئه‌ز چو ژێ نزانم، خــودايــێ من د ئه‌حكام وكريارێن خۆ دا به‌رزه نابت، وئه‌و تشته‌كى ژ وێ زانينا وى هه‌ى ژبير ناكه‌ت.
ٱلَّذِی جَعَلَ لَكُمُ ٱلۡأَرۡضَ مَهۡدࣰا وَسَلَكَ لَكُمۡ فِیهَا سُبُلࣰا وَأَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَاۤءِ مَاۤءࣰ فَأَخۡرَجۡنَا بِهِۦۤ أَزۡوَ ٰجࣰا مِّن نَّبَاتࣲ شَتَّىٰ ﴿٥٣﴾
ئه‌وه يێ عه‌رد بۆ هه‌وه خۆش كرى كو هوين مفاى ژێ ببينن، ووى گه‌له‌ك ڕێك بۆ هه‌وه لێ داناينه، وى باران ژ عه‌سمانى ئينا خوارێ، وگه‌له‌ك ڕه‌نگ وجوينێن شينكاتى پێ ئينانه‌ده‌ر.
كُلُوا۟ وَٱرۡعَوۡا۟ أَنۡعَـٰمَكُمۡۚ إِنَّ فِی ذَ ٰلِكَ لَءَایَـٰتࣲ لِّأُو۟لِی ٱلنُّهَىٰ ﴿٥٤﴾
هوين -گه‌لی مرۆڤان- ژ تشتێ پاقژ يێ مه بۆ هه‌وه شينكرى بخۆن، وحه‌يوانێن خۆ پێ بچه‌رينن. هندى د ڤێ چه‌ندێ دايه نيشان ل سه‌ر شيانا خودێ، وگازى بۆ ته‌وحيد ويه‌كتاپه‌رێسییا وى، بۆ خودان عه‌قلان هه‌نه.
۞ مِنۡهَا خَلَقۡنَـٰكُمۡ وَفِیهَا نُعِیدُكُمۡ وَمِنۡهَا نُخۡرِجُكُمۡ تَارَةً أُخۡرَىٰ ﴿٥٥﴾
مه هوين -گه‌لی مرۆڤان- ژ عه‌ردى ئافراندينه، وپشتى مرنێ جاره‌كا دى ئه‌م دێ هه‌وه زڤڕينينه عه‌درى، وجاره‌كا دى بۆ حسێب وجزادانێ ئه‌م دێ هه‌وه ژێ ده‌رێخين.
وَلَقَدۡ أَرَیۡنَـٰهُ ءَایَـٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَأَبَىٰ ﴿٥٦﴾
و ب ڕاستى مه ئه‌و هه‌مى ئايه‌ت وده‌ليلێن خۆ نيشا فيرعه‌ونى دان يێن ڕاستییا خوداينى وشيانا مه وپێغه‌مبه‌رينییا مووساى دگه‌هينن، به‌لێ وى دره‌و پێ كر و ل به‌ر نه‌هات حه‌قییێ قه‌بويل بكه‌ت.
قَالَ أَجِئۡتَنَا لِتُخۡرِجَنَا مِنۡ أَرۡضِنَا بِسِحۡرِكَ یَـٰمُوسَىٰ ﴿٥٧﴾
فيرعه‌ونى گۆت: ئه‌رێ تو -ئه‌ى مووسا- بۆ مه هاتى دا ب ڤێ سێره‌به‌ندییا خۆ تو مه ژ وارێ مه ده‌ربێخى؟
فَلَنَأۡتِیَنَّكَ بِسِحۡرࣲ مِّثۡلِهِۦ فَٱجۡعَلۡ بَیۡنَنَا وَبَیۡنَكَ مَوۡعِدࣰا لَّا نُخۡلِفُهُۥ نَحۡنُ وَلَاۤ أَنتَ مَكَانࣰا سُوࣰى ﴿٥٨﴾
ئه‌م ژى دێ ب سێره‌به‌ندییه‌كا وه‌كى وێ ئێينه ته، ڤێجا تو ژڤانه‌كێ ده‌سنيشانكرى د ناڤبه‌را مه وخۆ دا بدانه، نه ئه‌م خۆ ژێ پاشڤه‌دبه‌ين نه تو، ل جهه‌كێ ڕاست وئاشكه‌را بۆ مه وته.
قَالَ مَوۡعِدُكُمۡ یَوۡمُ ٱلزِّینَةِ وَأَن یُحۡشَرَ ٱلنَّاسُ ضُحࣰى ﴿٥٩﴾
مووساى گۆته فيرعه‌ونى: ژڤانێ هه‌وه بۆ كۆمبوونێ ڕۆژا جه‌ژنێیه، ده‌مێ خه‌لك خۆ دخه‌ملينن، و ژ هه‌مى لايان ڤه دئێن و ل تێشته‌گه‌هێ كۆم دبن.
فَتَوَلَّىٰ فِرۡعَوۡنُ فَجَمَعَ كَیۡدَهُۥ ثُمَّ أَتَىٰ ﴿٦٠﴾
ئينا فيرعه‌ون پاشدا چوو وگوهـ نه‌دا وێ حه‌قییێ يا مووسا پێ هاتى، ووى سێره‌به‌ندێن خۆ كۆمكرن، پاشى ل ده‌مێ كۆمبوونێ ئه‌و هات.
قَالَ لَهُم مُّوسَىٰ وَیۡلَكُمۡ لَا تَفۡتَرُوا۟ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبࣰا فَیُسۡحِتَكُم بِعَذَابࣲۖ وَقَدۡ خَابَ مَنِ ٱفۡتَرَىٰ ﴿٦١﴾
مووساى بۆ شيره‌تكرن گۆته سێره‌به‌ندێن فيرعه‌ونى: هشيار بن، هوين چو دره‌وان ژ نك خۆ ل سه‌ر ناڤێ خودێ نه‌كه‌ن، ئه‌گه‌ر ئه‌و ب عه‌زابه‌كا ژ نك خۆ دێ هه‌وه تێ به‌ت، و ب ڕاستى ئه‌و كه‌س ڕویڕه‌ش وشه‌رمزار بوو يێ ب ناڤێ خودێ...
فَتَنَـٰزَعُوۤا۟ أَمۡرَهُم بَیۡنَهُمۡ وَأَسَرُّوا۟ ٱلنَّجۡوَىٰ ﴿٦٢﴾
ئينا سێره‌به‌ندان د ناڤبه‌را خۆ دا دان وستاندن كر وهێدى د گه‌لێك ئاخفتن،
قَالُوۤا۟ إِنۡ هَـٰذَ ٰنِ لَسَـٰحِرَ ٰنِ یُرِیدَانِ أَن یُخۡرِجَاكُم مِّنۡ أَرۡضِكُم بِسِحۡرِهِمَا وَیَذۡهَبَا بِطَرِیقَتِكُمُ ٱلۡمُثۡلَىٰ ﴿٦٣﴾
ووان گۆت: هندى مووسا وهاروونه دو سێره‌به‌ندن وان دڤێت ب سێره‌به‌ندییا خۆ هه‌وه ژ وه‌لاتێ هه‌وه ده‌ربێخن، ووێ ڕێبازا بلند ژ سێره‌به‌ندییێ يا هوين ل سه‌ر نه‌هێلن،
فَأَجۡمِعُوا۟ كَیۡدَكُمۡ ثُمَّ ٱئۡتُوا۟ صَفࣰّاۚ وَقَدۡ أَفۡلَحَ ٱلۡیَوۡمَ مَنِ ٱسۡتَعۡلَىٰ ﴿٦٤﴾
ڤێجا هوين فه‌ند وفێلا خۆ موكم بكه‌ن، وهوين هه‌مى پێكڤه و ب ئێك ڕێزى وه‌رنێ، وئه‌و تشتێن د ده‌ستێن هه‌وه دا ب ئێك جار هوين بهاڤێژن؛ دا هوين خه‌لكى حێبه‌تى بكه‌ن، وبشێنه سێره‌به‌ندییا مووساى وبرايێ وى، وئه‌ڤرۆ ئه‌و دێ گ...
قَالُوا۟ یَـٰمُوسَىٰۤ إِمَّاۤ أَن تُلۡقِیَ وَإِمَّاۤ أَن نَّكُونَ أَوَّلَ مَنۡ أَلۡقَىٰ ﴿٦٥﴾
سێره‌به‌ندان گۆت: ئه‌ى مووسا يان تو گۆپالێ خۆ به‌راهییێ بهاڤێژه يان ئه‌م دێ ده‌ست پێ كه‌ين ووى تشى هاڤێژين يێ مه هه‌ى.
قَالَ بَلۡ أَلۡقُوا۟ۖ فَإِذَا حِبَالُهُمۡ وَعِصِیُّهُمۡ یُخَیَّلُ إِلَیۡهِ مِن سِحۡرِهِمۡ أَنَّهَا تَسۡعَىٰ ﴿٦٦﴾
مووساى گۆته وان: هوين به‌راهییێ وى تشتێ هه‌وه هه‌ى بهاڤێژن، ئينا وان وه‌ريس وگۆپالێن خۆ هاڤێتن، ڤێجا ژ به‌ر سێره‌به‌ندییا وان يا موكم مووساى هزر كر هه‌ما ڕاسته ئه‌و مارن يێن ب ڕێڤه دچن،
فَأَوۡجَسَ فِی نَفۡسِهِۦ خِیفَةࣰ مُّوسَىٰ ﴿٦٧﴾
ئينا مووسا د دل دا ب ترسێ حه‌سيا.
قُلۡنَا لَا تَخَفۡ إِنَّكَ أَنتَ ٱلۡأَعۡلَىٰ ﴿٦٨﴾
خودێ گۆته مووساى: تو ژ چــو نه‌تـرســـه، هندى تويى تو ژ ڤان سێره‌به‌ندان و ژ فيرعه‌ونى وله‌شكه‌رێ وى بلندترى، وتو دێ شێيه وان.
وَأَلۡقِ مَا فِی یَمِینِكَ تَلۡقَفۡ مَا صَنَعُوۤا۟ۖ إِنَّمَا صَنَعُوا۟ كَیۡدُ سَـٰحِرࣲۖ وَلَا یُفۡلِحُ ٱلسَّاحِرُ حَیۡثُ أَتَىٰ ﴿٦٩﴾
وتو وى گۆپالێ خۆ يێ كو د ده‌ستێ ته يێ ڕاستێ دا بهاڤێژه ئه‌و دێ وه‌ريس وگۆپالێن وان داعويرت؛ چونكى يا وان به‌رانبه‌رى تـــه چێكرى فــه‌نـــد وفێلا سێره‌به‌ندییه، ويێ سێره‌به‌ند ل كيڤه بت ب سێره‌به‌ندییا خۆ ناگه‌هته...
فَأُلۡقِیَ ٱلسَّحَرَةُ سُجَّدࣰا قَالُوۤا۟ ءَامَنَّا بِرَبِّ هَـٰرُونَ وَمُوسَىٰ ﴿٧٠﴾
ئينا مووساى گۆپالێ خۆ هاڤێت، ووى ئه‌و كارێ وان چێكرى داعويرا، وحه‌قى ئاشكه‌را بوو ووان چو هێجه‌ت نه‌مان. ئينا سێره‌به‌ندان خۆ چه‌مانده عه‌ردى وچوونه سوجدێ وگۆتن: مه باوه‌رى ب خودايێ هاروون ومووساى ئينا، ئه‌گه‌ر ئه‌ڤه...
قَالَ ءَامَنتُمۡ لَهُۥ قَبۡلَ أَنۡ ءَاذَنَ لَكُمۡۖ إِنَّهُۥ لَكَبِیرُكُمُ ٱلَّذِی عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحۡرَۖ فَلَأُقَطِّعَنَّ أَیۡدِیَكُمۡ وَأَرۡجُلَكُم مِّنۡ خِلَـٰفࣲ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمۡ فِی جُذُوعِ ٱلنَّخۡلِ وَلَتَعۡلَمُنَّ أَیُّنَاۤ أَشَدُّ عَذَابࣰا وَأَبۡقَىٰ ﴿٧١﴾
فيرعه‌ونى گۆته سێره‌به‌ندان: ئه‌رێ هه‌وه باوه‌رى ب مووساى ئينا، وهه‌وه دويكه‌فتنا وى كر به‌رى ئه‌ز ده‌ستويرییێ ب وێ چه‌ندێ بده‌مه هه‌وه؟ هندى مووسايه مه‌زنێ هه‌وه‌يه يێ سێره‌به‌ندى نيشا هه‌وه داى؛ له‌و هه‌وه دوي...
قَالُوا۟ لَن نُّؤۡثِرَكَ عَلَىٰ مَا جَاۤءَنَا مِنَ ٱلۡبَیِّنَـٰتِ وَٱلَّذِی فَطَرَنَاۖ فَٱقۡضِ مَاۤ أَنتَ قَاضٍۖ إِنَّمَا تَقۡضِی هَـٰذِهِ ٱلۡحَیَوٰةَ ٱلدُّنۡیَاۤ ﴿٧٢﴾
سێره‌به‌ندان گۆته فيرعه‌ونى: ئه‌م ته ناهلبژێرين، وگوهدارییا ته ناكه‌ين، ودويچوونا دينێ ته ناكه‌ين، وته ب سه‌ر وێ نائێخين يا مووسا بۆ مه پێ هاتى ژ نيشانێن ئاشكه‌را، وئه‌م خوداينییا ته يا ژ دره‌و ب سه‌ر خوداينییا وى...
إِنَّاۤ ءَامَنَّا بِرَبِّنَا لِیَغۡفِرَ لَنَا خَطَـٰیَـٰنَا وَمَاۤ أَكۡرَهۡتَنَا عَلَیۡهِ مِنَ ٱلسِّحۡرِۗ وَٱللَّهُ خَیۡرࣱ وَأَبۡقَىٰۤ ﴿٧٣﴾
هندى ئه‌مين مه باوه‌رى ب خودايێ خۆ و پێغه‌مبه‌رێ وى ئينا؛ دا ئه‌و گونه‌هێن مه ووێ سێره‌به‌ندییا ته زۆرى ل مه كرى كو ئه‌م فێرببينێ بۆ مه ژێ ببه‌ت. وجزايێ خودێ بۆ مه ژ جزايێ ته -ئه‌ى فيرعه‌ون- چێتره، وعه‌زابا وى ژى...
إِنَّهُۥ مَن یَأۡتِ رَبَّهُۥ مُجۡرِمࣰا فَإِنَّ لَهُۥ جَهَنَّمَ لَا یَمُوتُ فِیهَا وَلَا یَحۡیَىٰ ﴿٧٤﴾
هندى ئه‌وه يێ ب كوفرێ بێته نك خودايێ خۆ عه‌زابا جه‌هنه‌مێ بۆ وى هه‌يه ئه‌و دێ پێ ئێته عه‌زابدان، نه ئه‌و تێدا دمرت وڕحه‌ت دبت، ونه‌دژيت ژينه‌كا خۆشییێ پێ ببه‌ت.
وَمَن یَأۡتِهِۦ مُؤۡمِنࣰا قَدۡ عَمِلَ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فَأُو۟لَـٰۤئِكَ لَهُمُ ٱلدَّرَجَـٰتُ ٱلۡعُلَىٰ ﴿٧٥﴾
وهه‌چییێ بێته نك خودايێ خۆ وئه‌و يێ خودان باوه‌ر بت وچاكى كربن، ده‌ره‌جێن بلند د به‌حه‌شتێن به‌رده‌وام دا بۆ وى هه‌نه،
جَنَّـٰتُ عَدۡنࣲ تَجۡرِی مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَـٰرُ خَـٰلِدِینَ فِیهَاۚ وَذَ ٰلِكَ جَزَاۤءُ مَن تَزَكَّىٰ ﴿٧٦﴾
ڕويبار د بن داروبارێن وێ دا دچن هه‌روهه‌ر ئه‌و دێ تێدا مينن، وئه‌ڤ نعمه‌تا هه‌روهه‌ر جزايه‌كه ژ خودێ بۆ وى يێ نه‌فسا خۆ ژ پيساتى وقڕێژ وشركێ پاقژكرى، وپه‌رستنا خودێ ب تنێ كرى، وچووبته نك خودايێ خۆ بێى شريكه‌ك بۆ وى چێك...
وَلَقَدۡ أَوۡحَیۡنَاۤ إِلَىٰ مُوسَىٰۤ أَنۡ أَسۡرِ بِعِبَادِی فَٱضۡرِبۡ لَهُمۡ طَرِیقࣰا فِی ٱلۡبَحۡرِ یَبَسࣰا لَّا تَخَـٰفُ دَرَكࣰا وَلَا تَخۡشَىٰ ﴿٧٧﴾
ومه وه‌حى بۆ مووساى هنارت: كو تو به‌نییێن من يێن ئسرائيلی ب شــــه‌ڤ ژ (مصرێ) ده‌ربێخه، وتــــو ڕێكـــه‌كا زوهــــا د ده‌ريايێ دا بۆ وان بگره، ترسا ژ هندێ كو فيرعه‌ون وله‌شكه‌رێ وى بگه‌هنه هه‌وه ته نابت، وتو ژ خندق...
فَأَتۡبَعَهُمۡ فِرۡعَوۡنُ بِجُنُودِهِۦ فَغَشِیَهُم مِّنَ ٱلۡیَمِّ مَا غَشِیَهُمۡ ﴿٧٨﴾
مووساى ئسرائيلی ب شــه‌ڤ ده‌رێخستن، وڕێكه‌ك بـــۆ وان د ده‌ريايێ دا گرت، وفيرعه‌ونى ب له‌شكه‌رێ خۆ ڤه دا ب دويڤ وان ڤه، ئينا هند ئاڤ ب سه‌ر وان دا هات كو به‌س خودێ دزانى چه‌نده، وهه‌مى خندقين ومووسا وملله‌تێ وى ڕزگار...
وَأَضَلَّ فِرۡعَوۡنُ قَوۡمَهُۥ وَمَا هَدَىٰ ﴿٧٩﴾
وفيرعه‌ونى ملله‌تێ خۆ ب وێ كوفرا وى ل به‌ر وان شرينكرى به‌رزه‌كرن، ووى ئه‌و نه‌ئينانه سه‌ر ڕێكا هيدايه‌تێ.
یَـٰبَنِیۤ إِسۡرَ ٰۤءِیلَ قَدۡ أَنجَیۡنَـٰكُم مِّنۡ عَدُوِّكُمۡ وَوَ ٰعَدۡنَـٰكُمۡ جَانِبَ ٱلطُّورِ ٱلۡأَیۡمَنَ وَنَزَّلۡنَا عَلَیۡكُمُ ٱلۡمَنَّ وَٱلسَّلۡوَىٰ ﴿٨٠﴾
گه‌لی ئسرائيلیان هوين ل بيرا خۆ بينن ده‌مێ مـــه هــويـــن ژ دوژمنێ هه‌وه فيرعه‌ونى ڕزگاركرين، ومه ژڤانێ هه‌وه بۆ ئينانه خوارا ته‌وراتێ كره لايێ ڕاستێ يێ چيايێ طوورى، ومه ل ده‌مێ به‌رزه‌بوونێ تشتێ هوين بخۆن ب سه‌ر...
كُلُوا۟ مِن طَیِّبَـٰتِ مَا رَزَقۡنَـٰكُمۡ وَلَا تَطۡغَوۡا۟ فِیهِ فَیَحِلَّ عَلَیۡكُمۡ غَضَبِیۖ وَمَن یَحۡلِلۡ عَلَیۡهِ غَضَبِی فَقَدۡ هَوَىٰ ﴿٨١﴾
هوين ژ ڕزقێ مه يێ پاقژ بخۆن، وزێده گاڤییێ تێدا نه‌كه‌ن كو هنده‌ك ژ هه‌وه زۆردارییێ ل هنده‌كان بكه‌ن، ئه‌گه‌ر غه‌زه‌با من دێ ب سه‌ر هه‌وه دا ئێت، وهه‌چییێ غه‌زه‌با من ب سه‌ر دا بێت ئه‌و خوساره‌ت بوو وتێ چوو.
وَإِنِّی لَغَفَّارࣱ لِّمَن تَابَ وَءَامَنَ وَعَمِلَ صَـٰلِحࣰا ثُمَّ ٱهۡتَدَىٰ ﴿٨٢﴾
وهندى ئه‌زم ئه‌ز پڕگونه‌هـ ژێبرم بۆ وى يێ ژ كوفر وگونه‌هێ تۆبه بكه‌ت، وباوه‌رییێ ب من بينت وكارێن چاك بكه‌ت، پاشى ب سه‌ر حه‌قییێ هلبووى وخۆ ل سه‌ر گرتى.
۞ وَمَاۤ أَعۡجَلَكَ عَن قَوۡمِكَ یَـٰمُوسَىٰ ﴿٨٣﴾
و چ تــشــتــى تـــو ب له‌ز ئێخستى -ئه‌ى مووسا- كــو بـــه‌رى وان قه‌ستا لايێ ڕاستێ ژ طوورى بكه‌ى، ووان بهێلییه ل پشت خۆ؟
قَالَ هُمۡ أُو۟لَاۤءِ عَلَىٰۤ أَثَرِی وَعَجِلۡتُ إِلَیۡكَ رَبِّ لِتَرۡضَىٰ ﴿٨٤﴾
وى گۆت: ئه‌و يێن ل دويڤ من دئێن، ومن له‌ز بۆ نك ته كر -ئه‌ى خودايێ من-؛ دا پتر تو ژ من ڕازى ببى.
قَالَ فَإِنَّا قَدۡ فَتَنَّا قَوۡمَكَ مِنۢ بَعۡدِكَ وَأَضَلَّهُمُ ٱلسَّامِرِیُّ ﴿٨٥﴾
خودێ گۆته مووساى: پانێ مه پشتى ته ملله‌تێ ته ب په‌رستنا گۆلكێ يێ جه‌ڕباندى، وسامرى ئه‌و يێن د سه‌ر دا برين.
فَرَجَعَ مُوسَىٰۤ إِلَىٰ قَوۡمِهِۦ غَضۡبَـٰنَ أَسِفࣰاۚ قَالَ یَـٰقَوۡمِ أَلَمۡ یَعِدۡكُمۡ رَبُّكُمۡ وَعۡدًا حَسَنًاۚ أَفَطَالَ عَلَیۡكُمُ ٱلۡعَهۡدُ أَمۡ أَرَدتُّمۡ أَن یَحِلَّ عَلَیۡكُمۡ غَضَبࣱ مِّن رَّبِّكُمۡ فَأَخۡلَفۡتُم مَّوۡعِدِی ﴿٨٦﴾
ئينا مووسا ب خه‌م وقه‌هر ڤه زڤڕى نك ملله‌تێ خۆ، وگۆته وان: ئه‌ى ملله‌تێ من ما خودايێ هه‌وه ژڤانه‌كێ باش نه‌دابوو هه‌وه كو ئه‌و ته‌وراتێ بينته خوارێ؟ ئه‌رێ ڤێجا ژڤان ل به‌ر هه‌وه درێژ بوو وهوين ژێ بێ هيڤى بوون، يان...
قَالُوا۟ مَاۤ أَخۡلَفۡنَا مَوۡعِدَكَ بِمَلۡكِنَا وَلَـٰكِنَّا حُمِّلۡنَاۤ أَوۡزَارࣰا مِّن زِینَةِ ٱلۡقَوۡمِ فَقَذَفۡنَـٰهَا فَكَذَ ٰلِكَ أَلۡقَى ٱلسَّامِرِیُّ ﴿٨٧﴾
وان گۆت: مه نه ب دلێ خۆ ژڤانێ ته ب جهـ نه‌ئينا، به‌لكى بارێن گونه‌هان ژ به‌ر چه‌كێ ملله‌تێ فيرعه‌ونى يێ كو مه د گه‌ل خۆ ئيناى ل مه هاتبوونه كرن، ڤێجا مه ب فه‌رمانا سامرى ئه‌و هاڤێتنه د كۆركه‌كا ئاگرى دا، وهه‌ر وه...
فَأَخۡرَجَ لَهُمۡ عِجۡلࣰا جَسَدࣰا لَّهُۥ خُوَارࣱ فَقَالُوا۟ هَـٰذَاۤ إِلَـٰهُكُمۡ وَإِلَـٰهُ مُوسَىٰ فَنَسِیَ ﴿٨٨﴾
ڤێجا سامرى بۆ ئسرائيلیان ژ وى زێڕێ د گه‌ل وان له‌شێ گۆلكه‌كێ چێكر ده‌نگێ چێلان ژێ دهات، ڤێجا ئه‌وێن پێ د سه‌ر دا چووين ژ وان گۆته يێن دى: ئه‌ڤه خودايێ هه‌وه وخودايێ مووسايه، به‌لێ مووساى ئه‌و يێ ژبير كرى.
أَفَلَا یَرَوۡنَ أَلَّا یَرۡجِعُ إِلَیۡهِمۡ قَوۡلࣰا وَلَا یَمۡلِكُ لَهُمۡ ضَرࣰّا وَلَا نَفۡعࣰا ﴿٨٩﴾
ئه‌رێ ئه‌وێن په‌رستنا گۆلكێ كرى ما نابينن كو ئه‌و د گه‌ل وان نائاخڤت، وبه‌رسڤا وان ژى ناده‌ت، وئه‌و نه‌شێت نه خرابییه‌كێ ژ وان بده‌ته پاش، ونه باشییه‌كێ بگه‌هينته وان؟
وَلَقَدۡ قَالَ لَهُمۡ هَـٰرُونُ مِن قَبۡلُ یَـٰقَوۡمِ إِنَّمَا فُتِنتُم بِهِۦۖ وَإِنَّ رَبَّكُمُ ٱلرَّحۡمَـٰنُ فَٱتَّبِعُونِی وَأَطِیعُوۤا۟ أَمۡرِی ﴿٩٠﴾
و ب ڕاستى -به‌رى مووسا بزڤڕت- هاروونى گۆتبوو ئسرائيلیان: ئه‌ى ملله‌تێ من هه‌ما هوين ب ڤێ گۆلكێ يێن هاتينه جه‌ڕباندن؛ دا خودان باوه‌رێ هه‌وه پێ ژ كافرى ئاشكه‌را ببت، وهندى خودايێ هه‌وه‌يه خودایه‌كێ پــڕدلۆڤانه ڤێجا هـ...
قَالُوا۟ لَن نَّبۡرَحَ عَلَیۡهِ عَـٰكِفِینَ حَتَّىٰ یَرۡجِعَ إِلَیۡنَا مُوسَىٰ ﴿٩١﴾
گۆلكپه‌رێسان ژ وان گۆت: ئه‌م دێ هه‌ر مينين گۆلكێ په‌رێسين حه‌تا مووسا دزڤڕته نك مه.
قَالَ یَـٰهَـٰرُونُ مَا مَنَعَكَ إِذۡ رَأَیۡتَهُمۡ ضَلُّوۤا۟ ﴿٩٢﴾
مووساى گۆته برايێ خۆ هاروونى: چ تشت بوو نه‌هێلاى تو وان بهێلی وبگه‌هییه من ده‌مێ ته ديتى ئه‌و ژ دينێ خۆ ده‌ركه‌فتين ووان په‌رستنا گۆلكێ كرى؟
أَلَّا تَتَّبِعَنِۖ أَفَعَصَیۡتَ أَمۡرِی ﴿٩٣﴾
ئه‌رێ ته گوهدارییا من د وى تشتى دا نه‌كر يێ من فه‌رمان پێ ل ته كرى كو تو پشتى من بكه‌ى؟
قَالَ یَبۡنَؤُمَّ لَا تَأۡخُذۡ بِلِحۡیَتِی وَلَا بِرَأۡسِیۤۖ إِنِّی خَشِیتُ أَن تَقُولَ فَرَّقۡتَ بَیۡنَ بَنِیۤ إِسۡرَ ٰۤءِیلَ وَلَمۡ تَرۡقُبۡ قَوۡلِی ﴿٩٤﴾
پاشى مووساى سه‌ر وڕيهێن هاروونى گرتن وكێشان، ئينا هاروونى گۆتێ: كوڕێ ده‌یكا من، تو سه‌ر وڕيهێن من نه‌كێشه، هندى ئه‌ز بووم ئه‌ز دترسيام -ئه‌گه‌ر ئه‌ز وان بهێلم وبێمه نك ته- تو بێژى: ته دوبه‌ره‌كى ئێخسته ناڤ ئسرائيلیا...
قَالَ فَمَا خَطۡبُكَ یَـٰسَـٰمِرِیُّ ﴿٩٥﴾
مووساى گۆته سامرى: ئه‌ى سامرى مه‌سه‌لا ته چيه؟ وبۆچى ته ئه‌ڤ كاره كر؟
قَالَ بَصُرۡتُ بِمَا لَمۡ یَبۡصُرُوا۟ بِهِۦ فَقَبَضۡتُ قَبۡضَةࣰ مِّنۡ أَثَرِ ٱلرَّسُولِ فَنَبَذۡتُهَا وَكَذَ ٰلِكَ سَوَّلَتۡ لِی نَفۡسِی ﴿٩٦﴾
سامرى گۆت: تشتێ وان نه‌ديتى -كو جبريله سلاڤ لێ بن- من ل سه‌ر پشتا هه‌سپى ديتبوو، ده‌مێ ئه‌م ژ ده‌ريايێ ده‌ركه‌فتين وفيرعه‌ون وله‌شكه‌رێ وى خندقين، ڤێجا من مسته‌ك ژ وێ ئاخا ل جهێ پییێ هه‌سپێ جبريلی هلگرت، ومن ئه‌و هاڤێته...
قَالَ فَٱذۡهَبۡ فَإِنَّ لَكَ فِی ٱلۡحَیَوٰةِ أَن تَقُولَ لَا مِسَاسَۖ وَإِنَّ لَكَ مَوۡعِدࣰا لَّن تُخۡلَفَهُۥۖ وَٱنظُرۡ إِلَىٰۤ إِلَـٰهِكَ ٱلَّذِی ظَلۡتَ عَلَیۡهِ عَاكِفࣰاۖ لَّنُحَرِّقَنَّهُۥ ثُمَّ لَنَنسِفَنَّهُۥ فِی ٱلۡیَمِّ نَسۡفًا ﴿٩٧﴾
مووساى گۆته سامرى: دێ هه‌ڕه هندى تويى د ژينا خۆ دا تو دێ يێ هاڤێتى بى، وهه‌ر كه‌سه‌كێ تو ببينى دێ بێژییێ: نه ئه‌ز ده‌ست دكه‌مه كه‌سێ ونه كه‌س ده‌ست دكه‌ته من، وهندى تويى ژڤانه‌ك بۆ عه‌زابدانا ته هه‌يه، خودێ وى ژڤ...
إِنَّمَاۤ إِلَـٰهُكُمُ ٱللَّهُ ٱلَّذِی لَاۤ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَۚ وَسِعَ كُلَّ شَیۡءٍ عِلۡمࣰا ﴿٩٨﴾
هه‌ما خودايێ هه‌وه -گه‌لی مرۆڤان- ئه‌للاهه يێ كو ژ وى پێڤه‌تر چو خودايێن حه‌ق نينن، زانينا وى هه‌مى تشت ڤه‌گرتينه.
كَذَ ٰلِكَ نَقُصُّ عَلَیۡكَ مِنۡ أَنۢبَاۤءِ مَا قَدۡ سَبَقَۚ وَقَدۡ ءَاتَیۡنَـٰكَ مِن لَّدُنَّا ذِكۡرࣰا ﴿٩٩﴾
ووه‌كى مه سه‌رهاتییا مووساى وفيرعه‌ونى وملله‌تێن وان بۆ ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- گۆتى، وه‌سا ئه‌م ده‌نگ وباسێن بۆرییان بۆ ته دبێژين. و ب ڕاستى مه ئه‌ڤ قورئانه بۆ بيرئينان ژ نك خۆ بۆ ته ئينايه بۆ وى يێ بيرا خۆ لێ بينته...
مَّنۡ أَعۡرَضَ عَنۡهُ فَإِنَّهُۥ یَحۡمِلُ یَوۡمَ ٱلۡقِیَـٰمَةِ وِزۡرًا ﴿١٠٠﴾
هه‌چییێ پشتا خۆ بده‌ته ڤێ قورئانێ، وباوه‌رییێ پێ نه‌ئينت، وكارى ب وێ يا تێدا هاتى نه‌كه‌ت، ڕۆژا قيامه‌تێ ئه‌و دێ ئێته نك خودايێ خۆ وباره‌كێ گونه‌هان يێ مه‌زن دێ هلگرت.
خَـٰلِدِینَ فِیهِۖ وَسَاۤءَ لَهُمۡ یَوۡمَ ٱلۡقِیَـٰمَةِ حِمۡلࣰا ﴿١٠١﴾
هه‌ر وهه‌ر ئه‌و دێ د عه‌زابێ دا بن، وئه‌و بارێ گونه‌هان يێ گران ل وان نه‌خۆش هات؛ چونكى به‌رێ وان دا ئاگرى.
یَوۡمَ یُنفَخُ فِی ٱلصُّورِۚ وَنَحۡشُرُ ٱلۡمُجۡرِمِینَ یَوۡمَئِذࣲ زُرۡقࣰا ﴿١٠٢﴾
ڕۆژا ملياكه‌ت بۆ ده‌سپێكرنا قيامه‌تێ پف دكه‌ته (بۆڕییێ)، وئه‌م وێ ڕۆژێ كافران دهاژۆين وڕه‌نگێ وان يێ شين، ژ ترس وسه‌هما وێ ڕۆژێ دا چاڤ وسيمايێ وان دئێته گوهۆڕين.
یَتَخَـٰفَتُونَ بَیۡنَهُمۡ إِن لَّبِثۡتُمۡ إِلَّا عَشۡرࣰا ﴿١٠٣﴾
ئه‌و ب ده‌نگه‌كێ نزم ڤه وهێدى د گه‌لێك دئاخڤن، هنده‌ك ژ وان دبـێـژنــه هــنـــده‌كان: ژ ده‌هـ ڕۆژان پـێـڤـه‌تــر هوين نه‌مابوونه ل دنيايێ.
نَّحۡنُ أَعۡلَمُ بِمَا یَقُولُونَ إِذۡ یَقُولُ أَمۡثَلُهُمۡ طَرِیقَةً إِن لَّبِثۡتُمۡ إِلَّا یَوۡمࣰا ﴿١٠٤﴾
ئه‌م ب وێ زاناترين يا ئه‌و ڤه‌دشێرن ودبێژن، ده‌مێ عاقلدار وزانايێ وان دبێژت: ژ ڕۆژه‌كا ب تنێ پــێــڤــه‌تــر هــويـــن د دنيايێ دا نه‌مابوون؛ هندى ل ئاخره‌تێ ده‌مێ دنيايێ ل به‌ر وان يێ كێمه.
وَیَسۡءَلُونَكَ عَنِ ٱلۡجِبَالِ فَقُلۡ یَنسِفُهَا رَبِّی نَسۡفࣰا ﴿١٠٥﴾
وملله‌تێ ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- پسيارا چيايان ژ ته دكه‌ن كانێ دويماهییا وان ل ڕۆژا قيامه‌تێ دێ چ بت، تو بێژه وان: خودايێ من وان ژ جهێ وان دئينته‌ده‌ر ووه‌كى باى لێ دكه‌ت.
فَیَذَرُهَا قَاعࣰا صَفۡصَفࣰا ﴿١٠٦﴾
ڤێجا ئه‌و هنگى عه‌ردى دكه‌ته عه‌رده‌كێ ڕاست وحلی يێ بێ شينكاتى،
لَّا تَرَىٰ فِیهَا عِوَجࣰا وَلَاۤ أَمۡتࣰا ﴿١٠٧﴾
يێ به‌رێ خۆ بده‌تێ نه چو خوارییێ لێ دبينت ونه چو جهێن نزم وبلند دبينت.
یَوۡمَئِذࣲ یَتَّبِعُونَ ٱلدَّاعِیَ لَا عِوَجَ لَهُۥۖ وَخَشَعَتِ ٱلۡأَصۡوَاتُ لِلرَّحۡمَـٰنِ فَلَا تَسۡمَعُ إِلَّا هَمۡسࣰا ﴿١٠٨﴾
وێ ڕۆژێ خه‌لك دويكه‌فتنا گازيكه‌رى دكه‌ن، دا بۆ قيامه‌تێ ڕاوه‌ستن، وان ژبلی دويكه‌فتنا وى چو ڕێ نينن به‌رێ خـۆ بــده‌نـێ؛ چونكى ئه‌و ل به‌ر خه‌لكى هه‌مییێ حه‌قى وڕاستییه، و ژ ترسا خودايێ پڕدلۆڤان دا هه‌مى ده‌نگ كـزبوون،...
یَوۡمَئِذࣲ لَّا تَنفَعُ ٱلشَّفَـٰعَةُ إِلَّا مَنۡ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحۡمَـٰنُ وَرَضِیَ لَهُۥ قَوۡلࣰا ﴿١٠٩﴾
وێ ڕۆژێ مه‌هده‌ر مفايێ مرۆڤه‌كى ناكه‌ت، وه‌سا تێ نه‌بت خودايێ پڕدلۆڤان ده‌ستويرییێ بده‌ته مه‌هده‌رچى، و ژ وى ڕازى ببت يێ مه‌هده‌ر بۆ دئێته‌كرن، وژبلی خودان باوه‌رێ دلسۆز ئه‌و بۆ ئێكى نابت.
یَعۡلَمُ مَا بَیۡنَ أَیۡدِیهِمۡ وَمَا خَلۡفَهُمۡ وَلَا یُحِیطُونَ بِهِۦ عِلۡمࣰا ﴿١١٠﴾
خودێ وى تشتێ ل به‌راهییا خه‌لكى ژ كارێ قيامه‌تێ ووى تشتێ ل پشت وان ژ كارێ دنيايێ دزانت، وچێكرییێن وى ب زانينا خۆ دۆرێ ل وى ناگرن.
۞ وَعَنَتِ ٱلۡوُجُوهُ لِلۡحَیِّ ٱلۡقَیُّومِۖ وَقَدۡ خَابَ مَنۡ حَمَلَ ظُلۡمࣰا ﴿١١١﴾
وڕوییێن هه‌مى چێكرییان بۆ چێكه‌رێ وان چه‌ميان، ئـــه‌وه زێندییێ نـــه‌مـرت، يێ ب كارێ چێكرییێن خۆ ڕادبت. و ب ڕاستى ئه‌و ل ڕۆژا قيامه‌تێ خوساره‌ت بوو يێ شريكه‌ك بۆ خودێ داناى.
وَمَن یَعۡمَلۡ مِنَ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَهُوَ مُؤۡمِنࣱ فَلَا یَخَافُ ظُلۡمࣰا وَلَا هَضۡمࣰا ﴿١١٢﴾
وهه‌چییێ كارێن چاك بكه‌ت وباوه‌رى ب خودايێ خۆ هه‌بت، ئه‌و ژ زۆردارییه‌كێ ناترست كو گونه‌هێن وى بێنه زێده‌كرن، و ژ خوارنا مافێ خۆ ژى ناترست كو خێرێن وى بێنه كێمكرن.
وَكَذَ ٰلِكَ أَنزَلۡنَـٰهُ قُرۡءَانًا عَرَبِیࣰّا وَصَرَّفۡنَا فِیهِ مِنَ ٱلۡوَعِیدِ لَعَلَّهُمۡ یَتَّقُونَ أَوۡ یُحۡدِثُ لَهُمۡ ذِكۡرࣰا ﴿١١٣﴾
ووه‌كى مه دلێ خودان باوه‌ران برییه كريارێن چاك، ومه كافر ژ مانا ل سه‌ر گونه‌هێ وكوفرا ب ئايه‌تێن خۆ داينه پاش، وه‌سا مه ئه‌ڤ قورئانه ب زمانێ عه‌ره‌بى ئينا خوارێ؛ دا ئه‌و تێ بگه‌هن، ومه گه‌له‌ك ڕه‌نگێن گه‌ف وترساند...
فَتَعَـٰلَى ٱللَّهُ ٱلۡمَلِكُ ٱلۡحَقُّۗ وَلَا تَعۡجَلۡ بِٱلۡقُرۡءَانِ مِن قَبۡلِ أَن یُقۡضَىٰۤ إِلَیۡكَ وَحۡیُهُۥۖ وَقُل رَّبِّ زِدۡنِی عِلۡمࣰا ﴿١١٤﴾
ڤێجا يێ پاك وبلند بت خودێ ژ هه‌ر كێماسییه‌كێ، ئه‌و مه‌لكێ ده‌سهه‌لاتا وى ل سه‌ر هه‌ر مه‌لكه‌كى زال، يێ هه‌مى تشتان ب ڕێڤه دبه‌ت، ئه‌و ب خۆ يێ حه‌قه، وسۆز وگه‌فا وى يا حه‌قه، وهه‌ر تشته‌كێ ژ وى بێت يێ حه‌قه. وتو ل ده...
وَلَقَدۡ عَهِدۡنَاۤ إِلَىٰۤ ءَادَمَ مِن قَبۡلُ فَنَسِیَ وَلَمۡ نَجِدۡ لَهُۥ عَزۡمࣰا ﴿١١٥﴾
و ب ڕاستى به‌رى ئاده‌م ژ دارێ بخۆت مه شيره‌ت لێ كربوو كو ئه‌و ژێ نه‌خۆت، ومه گۆتبوو وى: هندى ئبليسه دوژمنێ ته ويێ ژنكا ته‌يه، ڤێجا ئه‌و هه‌وه ژ به‌حه‌شتێ ده‌رنه‌ئێخت، ئه‌گه‌ر هوين د دنيايێ دا دێ د نه‌خۆشییێ دا بن،...
وَإِذۡ قُلۡنَا لِلۡمَلَـٰۤئِكَةِ ٱسۡجُدُوا۟ لِءَادَمَ فَسَجَدُوۤا۟ إِلَّاۤ إِبۡلِیسَ أَبَىٰ ﴿١١٦﴾
وتو به‌حس بكه ده‌مێ مه گۆتییه فريشته‌يان: هوين وه‌ك قه‌درگرتن بۆ ئاده‌مى هه‌ڕنه سوجدێ، ڤێجا وان گوهدارییا وى كر، وچوونه سوجدێ، به‌لێ ئبليس ل به‌ر نه‌هات بچته سوجدێ.
فَقُلۡنَا یَـٰۤءَادَمُ إِنَّ هَـٰذَا عَدُوࣱّ لَّكَ وَلِزَوۡجِكَ فَلَا یُخۡرِجَنَّكُمَا مِنَ ٱلۡجَنَّةِ فَتَشۡقَىٰۤ ﴿١١٧﴾
ئينا مه گۆت: ئه‌ى ئاده‌م هندى ئه‌ڤه‌یه ئه‌و بۆ ته وبۆ ژنا ته دوژمنه، ڤێجا هوين ژێ دهشيار بن، وگوهدارییا وى د بێ ئه‌مرییا من دا نه‌كه‌ن، ئه‌گه‌ر ئه‌و دێ هه‌وه ژ به‌حه‌شتێ ده‌رێخت، ڤێجا تو ئه‌گه‌ر ژێ ده‌ركه‌فتى دێ د...
إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِیهَا وَلَا تَعۡرَىٰ ﴿١١٨﴾
هندى تويى -ئه‌ى ئاده‌م- بۆ ته د ڤێ به‌حه‌شتێ دا هه‌يه كو تو بخۆى وبرسى نه‌بى، وتو يێ ب جلك بى وڕويس نه‌بى.
وَأَنَّكَ لَا تَظۡمَؤُا۟ فِیهَا وَلَا تَضۡحَىٰ ﴿١١٩﴾
وبۆ ته هه‌يه كو تو د ڤێ به‌حه‌شتێ دا تێهنى نه‌بى وگه‌رما ڕۆژێ ل ته نه‌ده‌ت.
فَوَسۡوَسَ إِلَیۡهِ ٱلشَّیۡطَـٰنُ قَالَ یَـٰۤءَادَمُ هَلۡ أَدُلُّكَ عَلَىٰ شَجَرَةِ ٱلۡخُلۡدِ وَمُلۡكࣲ لَّا یَبۡلَىٰ ﴿١٢٠﴾
ئينا شه‌يتانى وه‌سواس بۆ ئاده‌مى چێكر وگۆتێ: ئه‌رێ ئه‌ز وێ دارێ نيشا ته بده‌م يا كو ئه‌گه‌ر تو ژێ بخۆى هه‌روهه‌ر بمينى ونه‌مرى، وملكه‌كێ بێ دويماهى وڤه‌بڕين بگه‌هته ته؟
فَأَكَلَا مِنۡهَا فَبَدَتۡ لَهُمَا سَوۡءَ ٰتُهُمَا وَطَفِقَا یَخۡصِفَانِ عَلَیۡهِمَا مِن وَرَقِ ٱلۡجَنَّةِۚ وَعَصَىٰۤ ءَادَمُ رَبَّهُۥ فَغَوَىٰ ﴿١٢١﴾
ڤێجا ئاده‌مى وحه‌ووايێ ژ وێ دارێ خوار يا خودێ گۆتییێ ژێ نه‌خۆن، وعه‌وره‌تێ وان ل به‌ر وان ئاشكه‌رابوو، وبه‌رى هنگى ئه‌و ل وان يـێ ڤه‌شارتـى بوو، ئينا وان ده‌ست دايــێ به‌لگێن به‌حه‌شتێ كــرن وخـــۆ پـــێ ستاره كرن؛ دا ئ...
ثُمَّ ٱجۡتَبَـٰهُ رَبُّهُۥ فَتَابَ عَلَیۡهِ وَهَدَىٰ ﴿١٢٢﴾
پاشى خودێ ئاده‌م هلبژارت، ونێزيك كر، وتۆبا وى قه‌بويل كر، وبه‌رێ وى دا ڕێكێ.
قَالَ ٱهۡبِطَا مِنۡهَا جَمِیعَۢاۖ بَعۡضُكُمۡ لِبَعۡضٍ عَدُوࣱّۖ فَإِمَّا یَأۡتِیَنَّكُم مِّنِّی هُدࣰى فَمَنِ ٱتَّبَعَ هُدَایَ فَلَا یَضِلُّ وَلَا یَشۡقَىٰ ﴿١٢٣﴾
خودێ گۆته ئاده‌مى وحه‌ووايێ: هوين پێكڤه د گه‌ل ئبليسى ژ به‌حه‌شتێ هه‌ڕنه خوارێ بۆ عه‌ردى، وهوين هه‌ردو وئه‌و دوژمنێن ئێكن، ڤێجا ئه‌گه‌ر رێنيشادان وئاشكه‌راكرنه‌ك ژ من بۆ هه‌وه هات هه‌چییێ دويكه‌فتنا ڕێنيشادان وئاشكه...
وَمَنۡ أَعۡرَضَ عَن ذِكۡرِی فَإِنَّ لَهُۥ مَعِیشَةࣰ ضَنكࣰا وَنَحۡشُرُهُۥ یَوۡمَ ٱلۡقِیَـٰمَةِ أَعۡمَىٰ ﴿١٢٤﴾
وهه‌چییێ پشت بده‌ته زكرێ من د دنيايێ دا ژينه‌كا ب زه‌حمه‌ت وبه‌رته‌نگ بۆ وى هه‌يه، ئه‌گه‌ر خۆ ل به‌ر چاڤ وه‌سا يا ديار بت كو ئه‌و يێ به‌رده‌ست فره‌هه ژى، و ل ڕۆژا قيامه‌تێ ئه‌م دێ وى كۆره ژ ديتنێ وده‌ليلان ڕاكه‌ينه‌ڤ...
قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرۡتَنِیۤ أَعۡمَىٰ وَقَدۡ كُنتُ بَصِیرࣰا ﴿١٢٥﴾
وى گۆت: خودايێ من بۆچى ته ئه‌ز كۆره ڕاكرم، وئه‌و ب خۆ د دنيايێ دا ئه‌ز يێ ب چاڤ بووم؟
قَالَ كَذَ ٰلِكَ أَتَتۡكَ ءَایَـٰتُنَا فَنَسِیتَهَاۖ وَكَذَ ٰلِكَ ٱلۡیَوۡمَ تُنسَىٰ ﴿١٢٦﴾
خودێ گۆته وى: من تو كۆره ڕاكرى؛ چونكى ئايه‌تێن من يێن ئاشكه‌را بۆ ته هاتبوون، وته پشتا خۆ دابوويێ وباوه‌رى پێ نه‌ئينابوو، ڤێجا كا چاوا د دنيايێ دا ته ئه‌و هێلابوون وه‌سا ئه‌ڤرۆ د ئاگرى دا تو ژى دێ ئێيه هێلان.
وَكَذَ ٰلِكَ نَجۡزِی مَنۡ أَسۡرَفَ وَلَمۡ یُؤۡمِنۢ بِءَایَـٰتِ رَبِّهِۦۚ وَلَعَذَابُ ٱلۡءَاخِرَةِ أَشَدُّ وَأَبۡقَىٰۤ ﴿١٢٧﴾
و ب ڤى ڕه‌نگى ئه‌م د دنيايێ دا وى جزا دده‌ين يێ ب بێ ئه‌مرییا خودايێ خۆ زێده‌گاڤى ل خۆ كرى، وباوه‌رى ب ئايه‌تێن وى نه‌ئيناى، وعه‌زابا ئاخره‌تێ ئه‌وا بۆ وان هاتییه ئاماده‌كرن يا نه‌خۆشى دژوارتر وبه‌رده‌وامتره؛ چونكى ئه...
أَفَلَمۡ یَهۡدِ لَهُمۡ كَمۡ أَهۡلَكۡنَا قَبۡلَهُم مِّنَ ٱلۡقُرُونِ یَمۡشُونَ فِی مَسَـٰكِنِهِمۡۚ إِنَّ فِی ذَ ٰلِكَ لَءَایَـٰتࣲ لِّأُو۟لِی ٱلنُّهَىٰ ﴿١٢٨﴾
ئه‌رێ ڤێجا ما بۆ ملله‌تێ ته -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ئاشكه‌را نه‌بوويه كانێ مه چه‌ند ملله‌تێن دره‌و ب پێغه‌مبه‌ران كرى به‌رى وان تێبرن وئه‌و د جهـ ووارێ وان ڕا دچن، وشوينوارێن نه‌مانا وان دبينن؟ هندى د وان ملله‌ت وشوينوارێن...
وَلَوۡلَا كَلِمَةࣱ سَبَقَتۡ مِن رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامࣰا وَأَجَلࣱ مُّسَمࣰّى ﴿١٢٩﴾
وئه‌گه‌ر نه ژ به‌ر په‌يڤه‌كێ با كو ژ خودايێ ته ده‌ركه‌فتییه وده‌مه‌كێ ل نك وى يێ ده‌سنيشانكرى تێچوون ب له‌ز دا گه‌هته وان؛ چونكى وان خۆ هه‌ژى هندێ كرییه.
فَٱصۡبِرۡ عَلَىٰ مَا یَقُولُونَ وَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ قَبۡلَ طُلُوعِ ٱلشَّمۡسِ وَقَبۡلَ غُرُوبِهَاۖ وَمِنۡ ءَانَاۤئِ ٱلَّیۡلِ فَسَبِّحۡ وَأَطۡرَافَ ٱلنَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرۡضَىٰ ﴿١٣٠﴾
ڤێجا تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێهنا خۆ فره‌هـ بكه ل سه‌ر وان سالۆخه‌ت ونه‌حه‌قییێن دره‌وپێكه‌ر د ده‌ر حه‌قا ته دا دبێژن، وتو د نڤێژا سپێدێ دا به‌رى هه‌لاتنا ڕۆژێ، و د نڤێژا ئێڤارى دا به‌رى ئاڤابوونا ڕۆژێ، و د نڤێژا عه‌يشا...
وَلَا تَمُدَّنَّ عَیۡنَیۡكَ إِلَىٰ مَا مَتَّعۡنَا بِهِۦۤ أَزۡوَ ٰجࣰا مِّنۡهُمۡ زَهۡرَةَ ٱلۡحَیَوٰةِ ٱلدُّنۡیَا لِنَفۡتِنَهُمۡ فِیهِۚ وَرِزۡقُ رَبِّكَ خَیۡرࣱ وَأَبۡقَىٰ ﴿١٣١﴾
وتو به‌رێ خۆ نه‌ده وان تشتێن مه داينه ڤان بوتپه‌رێسان دا ئه‌و خۆشییێ پێ ببه‌ن، هندى ئه‌و تشتن هه‌ما ب تنێ ئه‌و خه‌مله‌كا به‌روه‌ختا ڤێ ژينا دنيايێنه، مه دانه وان؛ دا وان پێ بجه‌ڕبينين، وڕزقێ خودايێ ته وخێرا وى بۆ...
وَأۡمُرۡ أَهۡلَكَ بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱصۡطَبِرۡ عَلَیۡهَاۖ لَا نَسۡءَلُكَ رِزۡقࣰاۖ نَّحۡنُ نَرۡزُقُكَۗ وَٱلۡعَـٰقِبَةُ لِلتَّقۡوَىٰ ﴿١٣٢﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- فه‌رمانا ب نڤێژێ ل مرۆڤێن خۆ بكه، وبێهنا خۆ ل سه‌ر كرنا وێ فره‌هـ بكه، ئه‌م پسيارا چو مالی ژ ته ناكه‌ين، ئه‌مين ڕزقى دده‌ينه ته. ودويماهییا چاك د دنيايێ وئاخره‌تێ دا بۆ خه‌لكێ ته‌قوايێيه.
وَقَالُوا۟ لَوۡلَا یَأۡتِینَا بِءَایَةࣲ مِّن رَّبِّهِۦۤۚ أَوَ لَمۡ تَأۡتِهِم بَیِّنَةُ مَا فِی ٱلصُّحُفِ ٱلۡأُولَىٰ ﴿١٣٣﴾
وئه‌وێن تو دره‌وين ده‌رێخستى -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- دبێژن: كانێ نيشانه‌كێ ژ خودايێ خۆ بۆ مه بينه ڕاستگۆيییا ته ديار بكه‌ت، ئه‌رێ ما ئه‌ڤ قورئانه يا كو وێ حه‌قییا د كيتابێن بۆرین دا ڕاست ده‌ردئێخت بۆ وان نه‌هاتییه؟
وَلَوۡ أَنَّاۤ أَهۡلَكۡنَـٰهُم بِعَذَابࣲ مِّن قَبۡلِهِۦ لَقَالُوا۟ رَبَّنَا لَوۡلَاۤ أَرۡسَلۡتَ إِلَیۡنَا رَسُولࣰا فَنَتَّبِعَ ءَایَـٰتِكَ مِن قَبۡلِ أَن نَّذِلَّ وَنَخۡزَىٰ ﴿١٣٤﴾
وئه‌گه‌ر مه ئه‌ڤ دره‌وپێكه‌ره ب عه‌زابه‌كێ تێبربان به‌رى ئه‌م پێغه‌مبه‌ره‌كى بۆ وان بهنێرين وكيتابه‌كێ بۆ وان بينينه خوارێ ئه‌و دا بێژن: خودايێ مه ئه‌گه‌ر ته پێغه‌مبه‌ره‌ك ژ نك خۆ بۆ مه هنارت با، ئه‌م دا باوه‌رییێ...
قُلۡ كُلࣱّ مُّتَرَبِّصࣱ فَتَرَبَّصُوا۟ۖ فَسَتَعۡلَمُونَ مَنۡ أَصۡحَـٰبُ ٱلصِّرَ ٰطِ ٱلسَّوِیِّ وَمَنِ ٱهۡتَدَىٰ ﴿١٣٥﴾
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه ڤان بوتپه‌رێسان: هه‌ر ئێك ژ مه و ژ هه‌وه چاڤه‌ڕییى چه‌رخا ڕۆژانه، وكا سه‌ركه‌فتن وسه‌رفه‌رازى دێ بۆ كێ بت، ڤێجا هوين دچاڤه‌ڕێ بن، وهوين دێ زانن: كى خودانێن ڕێكا ڕاستن، وكییه هاتییه سه‌ر حه...